Ο Αλέξανδρος Τζοβάνι είναι ένας νέος καλλιτέχνης που όλο και συχνότερα μας απασχολεί το τελευταίο διάστημα με τις δουλειές του, τις συνεργασίες και τις παραστάσεις που δίνει, γεμάτες πάθος και πραγματικά – καλή μουσική! Γεννημένος στη Θεσσαλονίκη, κατάλαβε από νωρίς πως η μουσική είναι ο δρόμος που θέλει να ακολουθήσει. Με πλούσιο βιογραφικό, ερμηνεύει μελοποιημένη ποίηση, επιμελείται μουσικά και υπογράφει τους στίχους των τραγουδιών του και δεν σταματά να μας εκπλήσσει με την δημιουργικότητα που τον διακατέχει, αλλά κυρίως το ταλέντο του επάνω στη σκηνή.
O νέος, μεγάλος τραγουδοποιός – ερμηνευτής του εντέχνου, που ξεκίνησε από τη Θεσσαλονίκη και έχει τραγουδήσει σε σημαντικές σκηνές της Αυστρίας, της Γερμανίας και της Ελλάδας μιλάει στο biscotto.gr λίγο πριν τις δύο μεγάλες συναυλίες του, την Παρασκευή 24 Ιανουαρίου στο Καφωδείο στη Θεσσαλονίκη και την Παρασκευή 31 Ιανουαρίου στο Major Seven στην Αθήνα!
Συνέντευξη: Ασημίνα Τούνα
Ο Αλέξανδρος Τζοβάνι είναι μια πολυσχιδής καλλιτεχνική προσωπικότητα. Ερμηνευτής, τραγουδοποιός και ποιητής, ασχολείται με το ελληνικό και διεθνές ρεπερτόριο. Σπούδασε τραγούδι και μελοδραματική στη Βιέννη.
Εμφανίστηκε σε σημαντικές σκηνές της Αυστρίας, Γερμανίας και της Ελλάδας, όπως το Μέγαρο Μουσικής της Στουτγκάρδης, το Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης, την Όπερα Μουσικής Δωματίου της Κολωνίας, την αίθουσα τελετών του Πανεπιστημίου της Βιέννης, το Βασιλικό Θέατρο Θεσσαλονίκης, το Φεστιβάλ Επταπυργίου, την Αποθήκη του Μύλου, το Φεστιβάλ Πάραθίναλός κ.α.
Δραστηριοποιείται καλλιτεχνικά σε πολλές μουσικές κατευθύνσεις, με κύριο άξονα την αγάπη του για την ελληνική έντεχνη μουσική των μεγαλύτερων συνθετών των περασμένων δεκαετιών, καθώς και τη μεσογειακή και ευρωπαϊκή μουσική. Ασχολείται, επίσης, και με είδη με αναφορές στην παλιά τζαζ και την crossover τεχνική, παρουσιάζοντας τη δουλειά του σε θέατρα, μουσικές σκηνές και φεστιβάλ της Ελλάδας.
Έχει κυκλοφορήσει την πρώτη του δισκογραφική δουλειά με τίτλο «33″, στην οποία έχει επιμεληθεί ο ίδιος τη μουσική και τους στίχους. Πρόκειται για μια συλλογή τραγουδιών που πραγματεύεται τη ζωή, τις ανθρώπινες αξίες και σχέσεις και τον έρωτα.
Πρόσφατα, κυκλοφόρησε τη «Σιωπή», το πρώτο single από το καινούργιο του album που θα κυκλοφορήσει σε λίγους μήνες. Είναι ο προάγγελος της δεύτερης δισκογραφικής δουλειάς του Αλέξανδρου, ο οποίος κινείται σε διαφορετικούς ήχους από την προηγούμενη. Δυναμισμός και ποπ – ροκ στοιχεία με έντεχνο στίχο, συνθέτουν το χαρακτήρα του. Το album αναμένεται να κυκλοφορήσει στις αρχές του 2025. Οι στίχοι και η μουσική είναι του Αλέξανδρου Τζοβάνι, ενώ την ενορχήστρωση υπογράφουν οι Κώστας Νικολόπουλος και Χρήστος Παραπαγκίδης. Η μίξη και το mastering έγιναν από τον Χρήστο Παραπαγκίδη.
Με την δυναμική του μπάντα δημιουργεί ένα πολυδιάστατο μουσικό οδοιπορικό, φωτίζοντας με ευαισθησία τις πιο τρυφερές και απόκρυφες στιγμές του έρωτα, αλλά και την κοινωνική πραγματικότητα ενός νέου στον 21ο αιώνα.
Ανανεωμένος με ένα ολοκαίνουργιο μουσικό project σε σκηνοθεσία Στέλιου Βραχνή, έχει κερδίσει την αποδοχή του κοινού και με ένα εντυπωσιακό live στη Θεσσαλονίκη, γεμάτο ψυχή και ενέργεια, συνεχίζει την ανοδική του πορεία, προσκαλώντας μας την Παρασκευή 24 Ιανουαρίου στο Καφωδείο.
Πού μεγάλωσες και πώς αισθάνεσαι όταν επιστρέφεις στην πόλη σου για κάποιο live;
Μεγάλωσα στη Θεσσαλονίκη σε μια γειτονιά της Καλαμαριάς. H Θεσσαλονίκη πάντα με στηρίζει. Δεν έχει υπάρξει προσωπική εμφάνιση μου τα τελευταία χρόνια, που να μην πήγε καλά και να μην αγκαλιάστηκε από τον κόσμο.
Πόσο εύκολο ήταν για ένα παιδί που ασχολείται με την μουσική, από τη Θεσσαλονίκη, να ξεχωρίσει και να ανοίξει τα φτερά του και πέρα από αυτή; Ποιες προκλήσεις αντιμετώπισες στην καλλιτεχνική σου πορεία ως τώρα;
Στον χώρο μας υπάρχει μεγάλη προσφορά και μικρή ζήτηση από καλλιτέχνες. Για αυτόν το λόγο, το να ξεχωρίσει κάποιος είναι αποκλειστικά ένας προσωπικός μαραθώνιος που απαιτεί γερά νεύρα και αστείρευτη υπομονή. Πρέπει κανείς να στηρίζει απόλυτα την πρόταση του καλλιτεχνικά και μετά να αντέχει τα 99 όχι, για να έρθει τελικά, το ένα ναι.
Τι πρόκειται να ακούσουμε στην παράσταση σου στο Καφωδείο;
Στις 24 Ιανουαρίου επιστρέφουμε με την καταπληκτική μπάντα μου για ένα live γεμάτο αίσθημα κι ανατροπές στα είδη που θα ακουστούν και μια ξεχωριστή αίσθηση θεατρικότητας – που ίσως να μην υπάρχει στην Ελλάδα αυτή τη στιγμή σε αυτή τη μορφή!
Θυμάσαι την πρώτη φορά που ανέβηκες στην σκηνή; Πώς περιγράφεις αυτό το συναίσθημα;
Επειδή πάντα την πρώτη φορά θέλεις να αποδείξεις (πρώτα στον εαυτό σου), ότι είσαι καλός και ότι ίσως αξίζει μια προσπάθεια, είναι στιγμές με πολύ άγχος! Η σκηνή, όμως, είναι σαν τον έρωτα. Βιώνει κανείς μία κατάσταση λύτρωσης που δεν έχει σημασία τίποτα άλλο και όλα απλά συμβαίνουν όπως θα έπρεπε. Αυτό ένιωσα και τότε, αυτό νιώθω και σήμερα.
Πες μας λίγα λόγια για το καινούργιο σου album που πρόκειται να κυκλοφορήσει σε λίγο καιρό.
Πρόκειται για οκτώ καινούργια κομμάτια. Έχουμε δημιουργήσει έναν πολύ ξεχωριστό ήχο, σύγχρονο μεν, αλλά και με βαθιές ρίζες στη μουσική μας παράδοση. Είναι μια προσέγγιση στη μουσική και το στίχο που ανοίγει και σε μένα τον ίδιο έναν καινούριο κόσμο. Πραγματικά ανυπομονώ να κυκλοφορήσουν και να τα παραδώσω πια στον κόσμο!
Υπάρχει κάποια συνεργασία σου έως τώρα που να ξεχωρίζεις;
Πρόσφατα, σε μία συναυλία με έργα του Γιώργου Καζαντζή, τραγούδησα πλάι στην Μελίνα Κανά και τον Μίλτο Πασχαλίδη. Ήταν στιγμές ξεχωριστές μέσα μου, η συναναστροφή με αυτούς τους σπουδαίους καλλιτέχνες.
Πού στρέφεται ένας καλλιτέχνης για να αντλήσει έμπνευση σε τόσο αντίξοες συνθήκες σαν αυτές που βιώνουμε;
Η έμπνευση κρύβεται παντού. Μπορεί να είναι μια κουβέντα, ένας περαστικός, ένα τοπίο, ένας χωρισμός, ένα βλέμμα. Οι συνθήκες είναι αντίξοες, αλλά για αυτό υπάρχει η τέχνη. Για να απαλύνει τον πόνο και να συντροφεύει τα συναισθήματα μας.
Ποιος είναι ο «διάβολος» στον οποίο ένας μουσικός μπορεί και να πουλήσει την ψυχή του για την επιτυχία;
Ο διάβολος όλων μας είναι το εγώ μας. Όταν ένας καλλιτέχνης, λοιπόν, ψάχνει μόνο το χρήμα και τη δόξα, τότε κάπου χάνεται η ουσία και ο σκοπός της τέχνης. Είναι σαν να κλέβει από το σύμπαν, που του έδωσε το ταλέντο για να το μοιράζεται με τους άλλους και εκείνος το κάνει εργαλείο εκμετάλλευσης καταστάσεων προς όφελός του και μόνο.
Την καλλιτεχνική σου ανασφάλεια, που ενδεχομένως να υπάρχουν στιγμές που να εμφανίζεται, τι την γιατρεύει;
Η ανασφάλεια μου γιατρεύεται, όταν επιστρέφω στον λόγο για τον οποίο τραγουδάω και γράφω μουσική. Και αυτός είναι να δίνω χαρά και αίσθημα στον κόσμο που με ακούει. Έτσι, κάπως καταφέρνω και συνεχίζω.
Σκέφτεσαι την επιτυχία όταν γράφεις μουσική; Πώς προκύπτει ένα τραγούδι που – πραγματικά – αγαπιέται τελικά από τον κόσμο;
Σκέφτομαι, ίσως, τι μπορεί να αφορά τον κόσμο. Ποιο συναίσθημα μπορεί να ταυτίζεται με το δικό μου. Για να αγαπηθεί ένα τραγούδι, πρέπει να του δοθεί η ευκαιρία να αγαπηθεί. Να ακουστεί, δηλαδή, ευρέως. Αυτό είναι το δύσκολο στις μέρες μας, γιατί υπάρχει τόσο μεγάλος όγκος πληροφορίας και τέχνης στο ίντερνετ που χάνονται αριστουργήματα στο βωμό της ταχύτητας.
Υπάρχει κάτι που σε «φοβίζει» σήμερα στην ελληνική κοινωνία; Μία κρίση (κοινωνική, οικονομική κ.τ.λ.) μπορεί να λειτουργήσει, τελικά, ως «ευκαιρία» για έναν καλλιτέχνη και να μετατραπεί σε μία δημιουργική περίοδο;
Γενικά, η τέχνη γεννά κάτι που δεν ανήκει στην κανονικότητα. Μία κρίση, οποιασδήποτε μορφής είναι μια τέτοια συνθήκη όντως. Αυτό που με φοβίζει στην κοινωνία είναι η αποξένωση των ανθρώπων. Μπορούμε να υπάρχουμε μόνο όταν συνυπάρχουμε. Και υπό αυτή την έννοια, θα πρέπει οι δεσμοί των ανθρώπων να είναι μεγάλοι και ειλικρινείς.
Τα social media μπορούν να αφήσουν ανεπηρέαστο έναν καλλιτέχνη σήμερα; Θεωρείς πως η μουσική βιομηχανία έχει αλλάξει ριζικά;
Ναι, έχει αλλάξει ριζικά. Κανείς πια δεν θα ανακαλύψει κανένα ταλέντο για να το αναδείξει. Αυτά ανήκουν στο παρελθόν. Η προσπάθεια είναι κατά βάση προσωπική του καθενός και για αυτό το λόγο πρέπει αρχικά να προωθεί ο ίδιος τη δουλειά του. Έτσι, τα social media γίνονται αναπόφευκτο κομμάτι του σύγχρονου καλλιτέχνη.
Πώς βιώνεις τη διαδικασία μιας ηχογράφησης; Σε τι διαφέρει από μια συναυλία;
Είναι ένας άλλος κόσμος. Η συναυλία έχει κοινωνούς και μάρτυρες αυτού που συμβαίνει στη σκηνή. Έχει ενέργεια και ύπαρξη. Το στούντιο από την άλλη, είναι μια καθαρά προσωπική στιγμή. Καλείται κανείς να ενεργοποιήσει μια δικιά του εμπειρία και ένα δικό του αίσθημα για να ερμηνεύσει. Μπορώ να πω με σιγουριά πια, ότι είμαι τραγουδιστής του live. Εκεί βρίσκω το νόημα.
Πες μας τρεις καλλιτέχνες ή κομμάτια, τα οποία ανακάλυψες πρόσφατα και ακούς πολύ.
Ακούω πολύ το «Θα σου ψιθυρίζω τη μαρκίζα» που ερμηνεύει η Μαρία Παπαγεωργίου, το «Silverlines» του Damiano David και έχω επιστρέψει μετά από πολλά χρόνια στο τραγούδι «If you want me» από το soundtrack της ταινίας Once του 2007, μουσική που με συντροφεύει από τότε ανά κάποια χρόνια.
Ποια είναι τα μελλοντικά σου σχέδια;
Εύχομαι η μουσική μου να φτάσει σε όσα περισσότερα αυτιά γίνεται. Όσο αντέχω, να μπορώ να γίνομαι ο δίαυλος για να νιώθει ο κόσμος που με ακούει χαρά και κάθε είδους ειλικρινούς αισθήματος.
