Μια ανεξάρτητη παραγωγή από έναν Έλληνα σκηνοθέτη, τον Αλέξανδρο Κωνσταντάρα, που δραστηριοποιείται κυρίως στην Κένυα και θα τον γνωρίσουμε καλύτερα μέσα από τη συνέντευξη που ακολουθεί.
Ευκαιρία για τη συνέντευξη αυτή ήταν η πρεμιέρα της ταινίας "Η Επιστροφή του Λάζαρου" που πραγματοποιήθηκε με την υποστήριξη του Κέντρου Μελετών και Ερευνών για το Σινεμά (Παρασκευή 18 Ιανουαρίου, Κινηματογράφος Φαργκάνη, 23:00).
H ταινία προβάλλεται καθημερινά στον κινηματογράφο Φαργκάνη στις 22:30 από τις 7 έως τις 13 Μαρτίου.
Επιμέλεια – συνέντευξη: Κώστας Γιάντσιος
Η ταινία:
Σκηνοθετικό ντεμπούτο, καθαρόαιμο δείγμα ανεξάρτητου σινεμά, χαμηλών τόνων ταινία υπαρξιακής αναρχίας, με ήρωες τόσο ασύμμετρους, που πρώτη φορά βλέπουμε στο συγχρονο Ελληνικό κινηματογράφο, οι οποίοι σε οδηγούνε από την αρχική αμηχανία της απόρριψης σε ένα ταξίδι εσχατολογικής ουτοπίας. Πρόκειται για δυο αδέλφια με ιδιαίτερους χαρακτήρες, τον Λάζαρο και τον Κυριάκο, οι οποίοι ξεκινούν από τη Θεσσαλονίκη για την Μαρώνεια για να βρουν την σπηλιά του Κύκλωπα. Στο ταξίδι τους συναντούν διάφορους ανθρώπους συμπεριλαμβανομένης και της Κινγκόρα, μιας Κενυάτισσας μετανάστριας που δουλεύει σε ένα επαρχιακό μοτέλ.
Το βασικό θέμα της ταινίας είναι το ταξίδι και η αναζήτηση, εξωτερική και εσωτερική. Και κάθε ταξίδι έχει και μια επιστροφή. Την επιστροφή στην αφετηρία του ταξιδιού. Την επιστροφή στις ρίζες δηλαδή. Είτε αυτές είναι πραγματικές είτε μεταφορικές. Τον ρόλο των δυο αδελφών ερμηνεύουν δυο ταλαντούχοι και ανερχόμενοι Θεσσαλονικείς ηθοποιοί, ο Αλέξανδρος Κωχ (Λάζαρος) και ο Νέλσων Λούκας (Κυριάκος). Η ταινία έχει και μια Κενυάτικη πινελιά, που ακούει στο όνομα Lizz Njagah (Λιζ Ντζάγκα) μια πολύ γνωστή ηθοποιό της Αφρικής, που στην ταινία καλείται να παίξει τον ρόλο της οικονομικής μετανάστριας Κινγκόρα. Επίσης στην ταινία εμφανίζεται ως γκεστ σταρ ο Κομοτηναίος τραγουδοποιός Θανάσης Γκαϊφύλλιας αλλά και ο Θεσσαλονικιός μουσικοσυνθέτης Άκης Γεροντάκης, ενώ συμπράττουν πολλοί ανερχόμενοι ηθοποιοί των δύο πόλεων αλλά κι ένα ολόκληρο χωριό, οι Προσκυνητές Ροδόπης.
Οι υπόλοιποι συντελεστές: Διεύθυνση φωτογραφίας Στέλλα Δέλλιου και ηχοληψία Τάσος Καραδέδος. Μουσική: Still Gramophone, The Loafing Heroes και Σπύρος Γιασαφάκης.
Η ταινία, η οποία είναι αυτοχρηματοδοτούμενη, έχει ήδη προβληθεί με επιτυχία στο Φεστιβάλ του Chichester και του South West London Film Festival στην Αγγλία, στο Φεστιβάλ της Κένυας και της Ουγκάντας όπως συμμετείχε και στον τομέα της Αγοράς του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης.
Δείτε παρακάτω το trailer.
Μιλώντας με τον σκηνοθέτη:
Πως σε έβγαλε ο δρόμος στην Κένυα μετά τις σπουδές στην Ουαλία;
Μόλις είχα τελειώσει το μεταπτυχιακό μου στην Διεθνή Σχολή Κινηματογράφου της Ουαλίας και μου έγινε μια πρόταση από μια Κενυάτικη εταιρεία παραγωγής που έψαχνε σκηνοθέτη. Είχα ήδη έναν συμφοιτητή που είχε πάει εκεί ως κάμεραμαν οπότε μου ήταν λίγο πιο εύκολο να πω το ναι μιας και δεν πήγαινα εντελώς στα τυφλά. Αρχικά πήγα για 6 μήνες και τελικά είμαι εκεί ήδη 6 χρόνια. Με την εταιρεία Τζίτου Φιλμς προσπαθήσαμε να βοηθήσουμε την ανάπτυξη του τοπικού κινηματογράφου και καταφέραμε να κάνουμε γύρω στις 25 ταινίες χαμηλού προϋπολογισμού και διαφορετικών ειδών: από κωμωδίες ως ταινίες τρόμου. Κι εγώ προσωπικά εκτός από σκηνοθέτης πήρα μέρος σε όλες τις εκφάνσεις της δημιουργίας μιας ταινίας από παραγωγή, μοντάζ, σενάριο, μάρκετινγκ ως και ηθοποιός.
Έχοντας κάνει αρκετές παραγωγές, είναι ευκολότερο να είναι κανείς και παραγωγός και σκηνοθέτης ή είναι καλύτερα να είναι διαφορετικοί άνθρωποι;
Το να κάνεις σκηνοθεσία ή παραγωγή από μόνο του είναι αρκετά δύσκολο και απαιτητικό. Το να τα κάνεις και τα δύο μαζί είναι σκέτο τρελοκομείο! Και πολλές φορές αναγκάζεσαι να συμβιβάσεις το ένα για το άλλο και σχεδόν πάντα ζημιωμένο βγαίνει το δημιουργικό κομμάτι. Με κλειστά τα μάτια λοιπόν θα έλεγα ότι ιδανικό θα ήταν να έχεις δύο διαφορετικούς ανθρώπους για αυτό. Φυσικά στην ζωή το ιδανικό δεν έρχεται πάντα, οπότε καλό θα είναι να είσαι και προετοιμασμένος για παν ενδεχόμενο.
Έχεις σκηνοθέτες – πρότυπα ή αγαπημένους δημιουργούς;
Ναι έχω σκηνοθέτες που θαυμάζω ως θεατής και οι οποίοι αναπόφευκτα έχουν επηρεάσει την δική μου οπτική σαν σκηνοθέτη αλλά και σαν άνθρωπο. Μερικοί από αυτούς είναι οι Μόντύ Πάιθον και η γενικότερη φιλοσοφία τους περί χιούμορ, ο Εντ Γούντ και το πάθος του για την δημιουργία ταινιών, η σχεδόν ακίνητη και γλυκόπικρη ματιά του Άκι Καουρισμάκι, το στυλ κινηματογράφησης του Τακέσι Κιτάνο και του Τζιμ Τζάρμους, η παραξενιά του Γουές Άντερσον αλλά και η οικειότητα του Σταύρου Τσιώλη.
Πως κατέληξες στο συγκεκριμένο θέμα για την ταινία;
Πάντα ήθελα να κάνω ένα road movie μιας και μου αρέσουν πολύ τα ταξίδια. Απλά τόσο καιρό έψαχνα και δεν έβρισκα την κατάλληλη ιστορία που θα με συνεπάρει. Τα Χριστούγεννα του 2011 όμως που επισκέφτηκα το χωριό της μητέρας μου, τους Προσκυνητές Μαρώνειας, έκανα ένα μικρό οδοιπορικό στην περιοχή με τον ξάδελφο μου και καταλήξαμε στην σπηλιά του Κύκλωπα που βρίσκετε έξω από το χωριό. Εκεί μου ήρθε η έμπνευση να γράψω ένα σενάριο με ήρωες δυο αδέλφια από τη Θεσσαλονίκη που ξεκινούν για τη Μαρώνεια για να βρουν μια σπηλιά στην οποία σύμφωνα με τον μύθο ο Βασιλιάς Μάρωνας έκρυβε το κρασί του και το οποίο είναι φίλτρο αιώνιας νεότητας.
Ποια είναι τα σχέδιά σου για την "Επιστροφή του Λάζαρου";
Η ταινία είναι ανεξάρτητη παραγωγή και εξ ολοκλήρου αυτοχρηματοδοτούμενη. Είναι δύσκολο λοιπόν να την προωθήσεις σε φεστιβάλ και σε κυκλώματα διανομής. Παρ’ όλα αυτά προσπαθούμε για το καλύτερο και την στέλνουμε σε όσο περισσότερα φεστιβάλ μπορούμε με σκοπό να την δει όλο και περισσότερος κόσμος. Έχει ήδη παιχτεί σε 3-4 διεθνή φεστιβάλ και ένας τηλεοπτικός σταθμός στην Κένυα θέλει να την αγοράσει. Εδώ στην Ελλάδα αν και δεν επιλέχτηκε για το επίσημο πρόγραμμα του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, συμμετείχε στον τομέα της Αγοράς όπου και την είδανε μερικοί κριτικοί κινηματογράφου και ανάμεσα τους ο Αλέξης Δερμετζόγλου, του οποίου του άρεσε πολύ και βοήθησε άμεσα ώστε να πάρει η ταινία την πρεμιέρα στο "Φαργκάνη". Αν η πρεμιέρα πάει καλά ελπίζουμε να πάρουμε έστω και μια μικρή διανομή στις αίθουσες. Όπως ελπίζουμε να κάνουμε και μια πρεμιέρα στην Κομοτηνή για τους ανθρώπους που βοήθησαν εκεί.
Εδώ έχουμε μία ανεξάρτητη και αυτοχρηματοδοτούμενη παραγωγή. Τι θα έλεγες στους Έλληνες συναδέλφους σου που αναζητούν πόρους για τις ταινίες τους ή περιμένουν κάποια κρατική επιχορήγηση για να προχωρήσουν;
Το 2009, πριν μας χτυπήσει η κρίση, μετά την προβολή της Κενυάτικης ταινίας μου “Κυνηγώντας το Μωυσή” στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης είχα πει πως μια λύση για τους ανεξάρτητους παραγωγούς και σκηνοθέτες είναι να κινηθούν προς την περιφέρεια και να γυρίσουν ταινίες στην όμορφη ελληνική επαρχία όπου ο κόσμος έχει ακόμα τη διάθεση να βοηθήσει και σε δημιουργικό αλλά κυρίως σε επίπεδο παραγωγής. Τότε κάποιοι με θεώρησαν λίγο γραφικό και αφελή. Χρειάστηκε να έρθει η κρίση και να κλείσουν τα αστικά ταμεία για να αρχίσει ο ελληνικός ανεξάρτητος κινηματογράφος να βλέπει προς την επαρχία. Πράγμα που το θεωρώ πολύ θετικό και το προτείνω ανεπιφύλακτα!
Bio
Γεννημένος στην Θεσσαλονίκη, ο Αλέξανδρος Κωνσταντάρας έκανε μια ευρεία γκάμα εργασιών, συμπεριλαμβανομένων ταχυδρόμου, οροφοκόμου και κριτικού κινηματογράφου, πριν αποφοιτήσει το 2006 από τη Διεθνή Σχολή Κινηματογράφου της Ουαλίας όπου ολοκλήρωσε πτυχιακές και μεταπτυχιακές σπουδές στη σκηνοθεσία κινηματογράφου. Εν συνεχεία έγινε ο συν-διευθυντής της Jitu Films (Τζίτου Φιλμς), μιας εταιρείας παραγωγής ταινιών στην Κένυα, οπού βοήθησε στη διαμόρφωση της τοπικής κινηματογραφικής βιομηχανίας κάνοντας παραγωγή σε 25 ταινίες μεγάλου μήκου σε διάστημα 5 χρόνων. Τώρα είναι ελεύθερος επαγγελματίας. Η «Επιστροφή του Λαζάρου» είναι η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία που κάνει στην Ελλάδα.
Trailer
Σημείωση για την πρεμιέρα: Αν είστε εκεί νωρίτερα θα έχετε την ευκαιρία να απολαύσετε αυθεντικό Μαρωνίτικο κρασί, ευγενική χορηγεία από το Θρακιώτικο οινοποιείο ΚΙΚΟΝΕΣ, καθώς και μετά το τέλος της ταινίας συνεχίζουμε στο cafe bar SALONIQUE (δίπλα απ’το Σινέ Φαργκάνη) με παρουσία των συντελεστών της ταινίας.
