Η Φωτεινή Νότη κάνει στο Woodtales αυτό που πραγματικά αγαπάει. Αναπαλαιώνει και δίνει νέα πνοή, αισθητική και ουσιαστικά μια δεύτερη ευκαιρία σε δύσκολα έπιπλα, απίστευτα αντικείμενα – που ούτε να φανταστείς μπορείς πώς ήταν πριν!
Μιλάει στο biscotto.gr για τα έπιπλα που αναπαλαιώνει, δημιουργώντας ένα ιδιαίτερο σύμπαν που σέβεται την ιστορία που κουβαλά το καθένα, ένα σύμπαν γεμάτο αισθητική, μεράκι και προσπάθεια. Πώς πήρε τη γενναία απόφαση να αφήσει την μέχρι τότε «στρωμένη» δουλειά της και να ακολουθήσει τον δικό της καλλιτεχνικό δρόμο; Ποιες δυσκολίες αντιμετώπισε και πόσο μαγικός, τελικά, μπορεί να είναι ο κόσμος της αναπαλαίωσης;
Συνέντευξη στην Ασημίνα Τούνα
Με καταγωγή από την Αθήνα, η Φωτεινή κατοικεί μόνιμα στον Πειραιά. Εκεί τα χέρια της «πιάνουν από μαστορέματα», αφού καταφέρνει να αναπαλαιώνει ή ακόμη καλύτερα, να αναδημιουργεί και να μεταμορφώνει σε κομψοτεχνήματα παλιά έπιπλα και άλλα αντικείμενα. Δίνοντάς τους νέα πνοή, μία σύγχρονη και μοντέρνα προσέγγιση, σεβόμενη πάντα την ιστορία που έχει να πει το καθένα από αυτά.
Σπούδασε οικονομικά και επί μία δεκαετία εργάστηκε ως λογίστρια, ωστόσο δεν δίστασε να αφήσει τη δουλειά της, κόντρα σε κάθε κοινωνικό μοντέλο και επιβολή, και τελικά να καταπιαστεί με αυτό που την ευχαριστεί και την γεμίζει. Αυτό στο οποίο είναι καλή – και με πάσα ειλικρίνεια θα σας πω ότι ναι, είναι γεγονός πως ξεχωρίζει. Τόσο για την δουλειά της, την λεπτομέρεια, την τεχνική, την σούπερ αισθητική και την προσοχή που δείχνει σε όσα αντικείμενα πέφτουν στα χέρια της, όσο και για το μεράκι της, την αγάπη και την ευχαρίστηση που παίρνει από αυτή την ενασχόληση. Γεγονός που από την πρώτη στιγμή κιόλας, αντιλαμβάνεσαι μόλις μιλήσεις μαζί της!
Από μικρή ηλικία είχε εκδηλώσει ενδιαφέρον προς τα καλλιτεχνικά, χωρίς να έχει βρει ακόμη την δική της κατεύθυνση. Ωστόσο, πάντοτε υπήρχε αυτό το «μικρόβιο» μέσα της, σαν να την οδηγούσε να ασχοληθεί με τον χώρο της τέχνης και της δημιουργίας, ακόμη και το διάστημα που εργαζόταν ως λογίστρια. Τα έπιπλα, η αναδημιουργία τους και το σχέδιο, όμως, ήρθαν αρκετά χρόνια αργότερα στη ζωή της, όπως μας λέει.
Καθοριστική για την γενναία της απόφαση να ακολουθήσει τον δικό της δρόμο, στάθηκε η παρότρυνση μίας τότε συναδέλφου της να παρακολουθήσουν παρέα κάποια σεμινάρια αναπαλαίωσης επίπλων.
Τότε, ανοίχτηκε ένας νέος κόσμος μπροστά της, όχι όμως (ακόμη) ο δικός της. «Αυτό που με τραβούσε πολύ ήταν η διατήρηση της ανάμνησης που έχεις από ένα παλιό έπιπλο, μια τεχνική κατασκευής και ποιότητας που πλέον δύσκολα βρίσκεις. ΄Όπως επίσης και η ανάμνηση που σώζεις από οικεία μας πρόσωπα, χώρους και στιγμές» επισημαίνει η Φωτεινή. Λόγω των προσωπικών ιστοριών, λοιπόν, αντιμετώπισε σαν ευκαιρία το να έχει στα χέρια της μια δεύτερη ευκαιρία, μια ευκαιρία που ούτως ή άλλως όλοι μας την αξίζουμε – ειδικά εάν η πρώτη ύλη είναι καλή.
Πώς ξεκίνησε, όμως, το ταξίδι της προς την επαγγελματική της πια ενασχόληση με την αναπαλαίωση επίπλων; Η ίδια μας αφηγείται:
«Γνωρίζω πως ο όρος αναπαλαίωση είναι πιο συνήθης για να περιγράψεις την εργασία αυτή. Για εμένα, όμως, (και αυτό που θέλω να λαμβάνει ο κόσμος από εμένα) είναι η αναδημιουργία με βάση το design, καθώς και και το σχέδιο που εφαρμόζω στα έπιπλα. Δε θα τα αναπαλαιώσω, θα δημιουργήσω νέα και σύγχρονα σαν έργα τέχνης, που η βάση τους θα θυμίζει μεν κάτι παλιό, αλλά το τελικό αποτέλεσμα θα είναι απόλυτα εναρμονισμένο με τον σύγχρονο τρόπο ζωής μας, με τις νέες τάσεις χρωμάτων και συνθέσεων και κάποιες φορές με την παρέμβαση υλικών όπως η πέτρα, το μέταλλο ή το γυαλί.»
Συνεχίζει λέγοντας πως «η ιδέα – κυρίως – για τις γεωμετρικές συνθέσεις ήρθε από την αγάπη μου για το σχέδιο. Έτσι, άρχισα να βλέπω τα έπιπλα ως καμβάδες. Κάπως αφέθηκα και όταν κοίταζα ένα έπιπλο, ήξερα τι σχέδιο ή απόχρωση του ταίριαζε. Στη συνέχεια, προκειμένου να είμαι κι εγώ πιο σίγουρη και να ακολουθείται η όλη διαδικασία σωστά, ξεκίνησα εντατικά μαθήματα γραμμικού και ελεύθερου σχεδίου, σχέδιο επίπλου και ένα σεμινάριο διακόσμησης. Θέλω το έργο που θα φτιάξω να εναρμονίζεται απόλυτα στον χώρο που θα μπει και επιθυμώ να έχω μια γενικότερη εικόνα και αντίληψη για τους χώρους αυτούς.»
Το διάστημα που η Φωτεινή ξεκίνησε να εκπαιδεύεται και να ασχολείται περισσότερο με την αναδημιουργία των επίπλων, παράλληλα δούλευε. Και δεν ήταν τόσο εύκολο ούτε να συνδυάσει όλα όσα έκανε, ούτε να βρει τον χρόνο ή την διάθεση για να το συνεχίσει. Η προσπάθειά της, όμως, πήγαζε από την βαθιά της ανάγκη να κάνει πραγματικότητα το όνειρο της, να ασχοληθεί με αυτό που της ταιριάζει και αγαπά. Γι’ αυτό και τα κατάφερε.
Ή για να είμαστε ακριβείς, και γι’ αυτό τα κατάφερε. Αφού όπως μας διηγείται, «στην υλοποίηση του ονείρου και όλης αυτής της προσπάθειας, στάθηκαν δίπλα μου και με βοήθησαν πολύ αγαπημένα μου άτομα. Από το να δημιουργήσω ένα λογαριασμό στα social media, μέχρι την δημιουργία του λογοτύπου ή των καρτών μου. Οπότε και είπα «πάμε να το κάνουμε κι αυτό«. Μέχρι τότε, βέβαια, δεν είχα κατά νου πού θα με πήγαινε όλο αυτό. Ίσως αυτό να είναι και το μαγικό της όλης διαδικασίας. Αυτή η άγνοια και ο ρομαντισμός πως ναι, θα τα καταφέρω.»
Όσο, λοιπόν, η Φωτεινή οδηγούνταν προς τη δημιουργία και την νέα της καλλιτεχνική ζωή, είχε την στήριξη των δικών της ανθρώπων. Την πίστη και την εμπιστοσύνη που όλοι μας – λιγότερο ή περισσότερο – χρειαζόμαστε, ώστε να νιώσουμε ασφαλείς, να πατήσουμε γερά στα πόδια μας και τελικά, ναι, να τα καταφέρουμε κιόλας.
Κι αν πάλι όχι, ξέρουμε ότι το προσπαθήσαμε και οι άνθρωποι μας θα βρίσκονται και πάλι δίπλα μας. Και αυτό – ίσως – είναι και το σημαντικότερο όλων, μία επιτυχία από μόνη της. Είναι αναγκαίο, γιατί κάποια πράγματα μέσα μας «δουλεύουν» και μπορεί να τα συνειδητοποιήσουμε πολύ αργότερα, οπότε όλα θέλουν το χρόνο τους. Κι είναι αναγκαίο να έχουμε πίστη τόσο για αυτό που κάνουμε, όσο και για αυτό που είμαστε. Ακόμη και αν πάμε να τη χάσουμε, έχει αξία να έχουμε δίπλα μας ανθρώπους που μας το θυμίζουν» επισημαίνει και η Φωτεινή.
Τίποτα, όμως, δεν γίνεται τόσο απλά ή από τη μία στιγμή στην άλλη. Πέρα από την πίστη και το μεράκι για αυτό που αγαπάς, είναι πολλές οι δυσκολίες που έχεις να αντιμετωπίσεις. Ακόμη και αν το μυαλό σου δεν φτάνει ως τις πρακτικές δυσκολίες που θα έρθουν στην πορεία, τα γραφειοκρατικά ζητήματα ή τα έξοδα που έχεις να διαχειριστείς ούσα νέα, γυναίκα, επιχειρηματίας στην Ελλάδα, όπως επιβεβαιώνει και η Φωτεινή.
«Αρχικά έχεις να διαχειριστείς φορολογικά θέματα που δεν είναι πάντοτε δίκαια ή με το μέρος σου και το αμέσως επόμενο και βασικό ζήτημα είναι η ίδια η κοινωνία. Η αντιμετώπιση, τα σχόλια ή η αποτρεπτική τους στάση απέναντι σε αυτό που πας να ξεκινήσεις. Το γεγονός ότι αφήνεις ένα «κανονικό» επάγγελμα για εκείνους και δεν κάνεις αυτό που οι ίδιοι έχουν λογαριάσει για εσένα – χωρίς εσένα. Αυτό είναι ένα βάρος που καλείσαι να διαχειριστείς, γιατί έχεις ταυτόχρονα και όλο το άγχος του κόσμου για το αν θα πετύχει αυτό που κάνεις, αν θα έχει αποδοχή, αν θα αγαπηθεί όπως το αγαπάς και παράλληλα έχεις να αντιμετωπίσεις και όλα τα στερεότυπα που οι άλλοι μπορεί να κουβαλούν».
Όταν την ρωτώ εάν η γενικότερη αίσθηση ανασφάλειας στη χώρα που ζούμε την επηρεάζει τόσο προσωπικά, όσο και επαγγελματικά και αν τελικά υπάρχουν στιγμές που την αποθαρρύνουν, εκείνη μου απαντά με ειλικρίνεια:
«Πλέον, σαν ελεύθερη επαγγελματίας είδα ότι δεν υπήρχαν για παράδειγμα οι κατάλληλες μέριμνες από το κράτος – κάτι που ευτυχώς πρόσφατα άλλαξε – και αναφέρομαι συγκεκριμένα στο επίδομα μητρότητας – γέννας. Όλα τα υπόλοιπα αφορούν δυσκολίες που οι περισσότεροι αντιμετωπίζουμε στην καθημερινότητά μας και προσπαθούμε να επιβιώνουμε και να σώζουμε την ψυχική μας ηρεμία. Όλα αυτά δεν ξεπερνιούνται, συνεχίζουν να υπάρχουν. Όμως, θα πω ότι όσο το Woodtales μεγάλωνε και μεγάλωνα κ εγώ μαζί του, ένιωθα μεγαλύτερη σιγουριά. Φυσικά, έμπαιναν και πολλά όρια παράλληλα, κάτι που έως τώρα δεν έχει σταματήσει να γίνεται, αλλά σίγουρα έχω εισπράξει μεγαλύτερη στήριξη.»
Συνεχίζει λέγοντας, » φυσικά και υπάρχουν στιγμές που σκέφτομαι «εντάξει, αυτό είναι, καταστρέφομαι», «τι θα κάνω», «πού πάω» και όλα αυτά τα αισιόδοξα, που προέρχονται περισσότερο από φοβίες και από την κοινωνική και οικονομική αστάθεια που επικρατεί γενικότερα. Κάθε χρόνο νιώθω ότι το ρυθμίζω μέσα μου όλο και καλύτερα και αυτό είναι το θετικό. Η αλήθεια είναι πως χρειάζεται πολύ οργάνωση και να θυσιάσεις ή να στερηθείς κάποια πράγματα. Αν έχεις στόχο, όμως, είσαι προσηλωμένη εκεί και παλεύει για αυτόν.»
Μετά από όλες τις προκλήσεις που είχε να αντιμετωπίσει, κατάφερε τελικά να ανοίξει τον δικό της χώρο. Το Woodtales, ένα πανέμορφο εργαστήριο αναδημιουργίας επίπλων και τέχνης, με στόχο να δώσει νέα πνοή σε έπιπλα, δημιουργώντας διαδρομές μέσα από σχήματα και χρώματα. Ένας χώρο που συνδέει το παρελθόν με το παρόν, το συναίσθημα με τη λογική. Με γνώμονα το design, εκεί δημιουργούνται μικρά «θαύματα», δημιουργούνται στα έπιπλα και σε επιφάνειες ξύλου συνθέσεις που τους δίνουν μια άλλη οντότητα και χαρακτήρα.
Πρόκειται για ένα σημείο που η τόλμη δημιουργεί μονοπάτια προς την τέχνη, ένας καλά κρυμμένος καμβάς που παίρνει μορφή με τη δύναμη της αισθητικής και της αίσθησης ότι όλα μπορούν να αλλάξουν. Η δέσμευση της Φωτεινής είναι να αναδημιουργεί μοναδικά και ποιοτικά έπιπλα, σεβόμενη τη δεκαετία που ζήσανε και προέρχονται, αλλά και τους ανθρώπους που θέλουν να έχουν ένα τέτοιο αντικείμενο.
Στο Woodtales μπορείς να βρεις χρώματα, σχέδιο, παλιά έπιπλα, ενώ τελευταία γίνεται και μια προσπάθεια για τη δημιουργία custom επίπλων που βασίζονται σε νέο design ή παρέμβαση νέων υλικών σε ένα παλιότερο έπιπλο και η προσθήκη νέων ξύλινων μελών. Κατά κύριο, όμως, λόγο η Φωτεινή καταπιάνεται με την εναρμόνιση παλιών επίπλων σε νέους χώρους και την δημιουργία σχεδίων πάνω σε αυτά, που πρόκειται για μία – ξεκάθαρα – καλλιτεχνική παρέμβαση. Αφού όπως αναφέρει κι η ίδια, «η ιδέα που θα δημιουργήσω, η επιλογή των χρωμάτων και των σχεδίων που εκφράζουν εμένα, τα συναισθήματα και τα βιώματα μου είναι αυτή που με κεντρίζει περισσότερο στην όλη διαδικασία.»
Στη συνέχεια, η κουβέντα μας επικεντρώνεται στο εργαστήριό της, στη διαδικασία που ακολουθεί κατά την αναδημιουργία των επίπλων, στις ιστορίες που κρύβονται πίσω από τα παλιά αντικείμενα και τους ανθρώπους που τα κουβαλούν, αλλά και στα μελλοντικά σχέδια της για το Woodtales και τα όνειρα που η ίδια επιθυμεί να εκπληρώσει.
Ποια είναι η διαδικασία που ακολουθείς; Από ποια βήματα αποτελείται η σωστή αναπαλαίωση;
Θυμάμαι όταν αποφάσισα πως θα το κάνω επαγγελματικά, οι σύμβουλοί μου σε ένα χρωματοπωλείο που συνεργάζομαι από τα πρώτα μου βήματα, μου είχαν πει «ετοιμάσου να κουραστείς για να βγάλεις κάτι σωστό και με διάρκεια». Οπότε, πρακτικά η διαδικασία απαιτεί αρκετό τρίψιμο, ώστε να αφαιρεθούν τα παλιά βερνίκια και να καθαρίσει η επιφάνεια. Επιπλέον, περιλαμβάνει τη βαφή με επαγγελματικά πάντοτε υλικά, βερνίκια, μετρήσεις για το σχέδιο, υπόμονή και αρκετή δόση αγάπης.
Τι υλικά χρησιμοποιείς;
Τα υλικά που χρησιμοποιώ είναι καθαρά επαγγελματικά για βαφές ξύλινων επιφανειών, όπως και τα βερνίκια που τοποθετούνται στο τέλος για την προστασία τους. Έχω δοκιμάσει όλα τα υλικά, όμως θα επιμείνω πως για εμένα ιδανικά είναι τα καθαρά επαγγελματικά υλικά για έπιπλα.
Ποια είναι η διαδικασία επιλογής και προμήθειας των προϊόντων του Woodtales;
Η διαδικασία που ακολουθείται είναι ανάλογη των αναγκών του πελάτη και του χώρου για τα αντικείμενα που αφορούν παραγγελίες. Ή οι πελάτες φέρνουν τα δικά τους ή βρίσκουμε σε κάποιο παλαιοπωλείο. Όσον αφορά τα αντικείμενα που αγοράζω για να δημιουργήσω και μετά βγάζω προς διάθεση και αγορά στο Woodtales, η διαδικασία εξαρτάται καθαρά από τι στιγμή και το τι θα νιώσω. Τα έπιπλα που αναδημιουργώ μπορεί να τα βρω σε παλαιοπωλεία (όπως το Ρετρόνιο) ή το σπίτι της γιαγιάς. Καμιά φορά θα βρω και στο δρόμο, όμως πλέον είναι πιο σπάνιο.
Πόσο χρόνο μπορεί να σου πάρει, συνήθως, η αναδημιουργία ενός επίπλου;
Κάθε έπιπλο είναι διαφορετικό. Σε περίπτωση που ο πελάτης θέλει και σχέδιο, θέλω λίγο χρόνο να εμπνευστώ, να το σχεδιάσω και στη συνέχεια να του το προτείνω. Κάθε έπιπλο είναι ξεχωριστό και έχει δικούς του χρόνους επεξεργασίας. Συνήθως, όμως, παίρνει δύο με τρεις εβδομάδες εργασίας.
Πώς αντιμετωπίζεις τα παλιά έπιπλα και πώς νιώθεις δίνοντάς τους νέα ζωή;
Η λέξη που μου έρχεται στο μυαλό είναι η αγάπη. Σέβομαι πάρα πολύ το αναμνησιακό κομμάτι που κουβαλούν. Ξέρεις, έρχεται ο πελάτης και μου λέει «αυτό ήταν της γιαγιάς μου και το θέλω στο νέο μου σπίτι». Για αυτόν είναι μια φοβερή σύνδεση συναισθημάτων, που σέβομαι απόλυτα. Όταν τους δίνω νέα ζωή είναι η δεύτερη ευκαιρία που σου έλεγα νωρίτερα, ότι «κοίτα αξίζει να υπάρχει ξανά».
Από πού παίρνεις ερεθίσματα και εμπνέεσαι, όταν αναπαλαιώνεις τα έπιπλα; Νιώθεις την αύρα τους;
Νιώθω την αύρα που μου μεταφέρουν οι πελάτες αρχικά, την αγάπη τους, κάποιες ιστορίες που μου αφηγούνται και με συγκινεί ιδιαίτερα όταν το έπιπλο επάνω του έχει τέχνη παλιότερης αισθητικής. Σε αυτή την περίπτωση, προσπαθώ να την αναδείξω, γιατί κάποιος άλλος καλλιτέχνησε πριν από εμένα. Ερεθίσματα και εμπνεύσεις παίρνω από βιβλία που αγοράζω και είναι ενημερωμένα με τις νέες τάσεις που επικρατούν, από φωτογραφίες που έχουμε κοινή αισθητική και από designers που παρακολουθώ και εκτιμώ πολύ τη δουλειά τους.
Συνδέεσαι με τα αντικείμενα που αναπαλαιώνεις;
Ναι, πάρα πολύ. Ειδικά στην αρχή, μου ήταν πολύ δύσκολο το να δώσω ένα αντικείμενο μου και κυρίως αυτά που είχα ή έχω προς διάθεση. Μπορεί να φαίνεται οξύμωρο, αλλά σε αυτά τα αντικείμενα δημιουργώ με απόλυτη ελευθερία, οπότε θέλω λίγο τον χρόνο μου μαζί τους και για αυτό καθυστερώ να τα δημοσιεύω. Μάλιστα, έχει τύχει με μία πολυθρόνα, αναπαλαιώνοντάς την και βλέποντας το τελικό αποτέλεσμα να πω «αυτό δεν θα το πουλήσω τελικά» και έτσι να την πάρω στο σπίτι μου. Αν, ωστόσο, δεν μου αρέσει το αποτέλεσμα, θα πάρω τον χρόνο μου και θα το ξεκινήσω από την αρχή ή θα το διορθώσω.
Η αναπαλαίωση ή σε μια πιο απλή μορφή, η συντήρηση επίπλων και αντικειμένων πιστεύεις ότι είναι μόδα ή ανάγκη στις μέρες μας;
Θα πω ότι αποτελεί ανάγκη. Άλλωστε, η ανάγκη δεν δημιουργεί κάπως και τη μόδα;
Πόσο εύκολο είναι να υπάρχει σταθερή ροή στην εξεύρεση ενδιαφέρουσας και κομψής πρώτης ύλης;
Δεν είναι και δύσκολο, γιατί παλιότερα έδιναν σημασία στη λεπτομέρεια και στην ποιότητα. Τώρα, σε περιπτώσεις που δεν υπάρχει αυτό, ή θα πω στους πελάτες πολύ ειλικρινά «παιδιά αυτό το έπιπλο δεν είναι τόσο καλό, πάμε να βρούμε κάτι άλλο» ή αφήνουμε το σχήμα να κάνει το θαύμα του. Εμπιστεύομαι πολύ την αισθητική μου, οπότε στο τέλος ξέρω ότι θα δώσω κάτι κομψό.
Είναι εφικτό να διατηρείται μια σταθερή πελατεία; Ποιες προκλήσεις αντιμετωπίζεις καθημερινά;
Σε μία εποχή που τίποτα δεν είναι σταθερό, δεν μπορώ να μιλήσω για σταθερή πελατεία. Μπορώ να μιλήσω για συνεχή ροή, καθώς και να εγγυηθώ πως η δική μου δημιουργικότητα δεν σταματά Τα social media βοηθάνε πολύ, κι εγώ προσπαθώ όσο γίνεται να εξελίσσομαι. Πρόσφατα έφτιαξα και το site μου woodtales.gr , οπότε προσπαθώ πολύ, ώστε να υπάρχει μία συνεχής ροή.
Τι budget χρειάζεται κάποιος για να αναπαλαιώσει κάποιο παλιό έπιπλο;
Αναλόγως. Εξαρτάται από το έπιπλο, το μέγεθος του ή αν ο πελάτης θέλει σχέδιο. Σίγουρα όμως, σε καμία περίπτωση δεν είναι απαγορευτικό.
Η κατάλληλη επιλογή επίπλου σε συνδυασμό με τη σωστή αναπαλαίωση, μετατρέπει αυτή τη «ρομαντική όψη» σε επένδυση;
Ναι φυσικά, αυτό ισχύει απόλυτα. Γιατί δεν παύει να είναι απολύτως λειτουργικά ή χρηστικά και δεν επιτελούν μόνο διακοσμητικό ρόλο.
Όλα αυτά που αναπαλαιώνεις κουβαλούν την ιστορία τους κι εσύ βάζεις το μεράκι, την δουλειά και τον χρόνο σου. Πιστεύει ότι στην πραγματικότητα μπορούν να κοστολογηθούν έτσι, ώστε να ανταποκρίνεται η τελική τιμή στην πραγματική τους αξία;
Πλέον, προσπαθώ να είμαι δίκαιη και με εμένα και τη δημιουργία μου, αλλά και με τον πελάτη. Αυτό είναι κάτι που όσο εξελίσσεσαι, κάπως το βρίσκεις στην πορεία.
Πλέον, ο κόσμος δεν αναπαλαιώνει τόσο πολύ τα παλιά έπιπλα, όπως παλιά. Ισχύει αυτό;
Δε θα το έλεγα. Νιώθω ότι γίνεται το αντίθετο. Πέραν του ρομαντικού, υπάρχει η ανάγκη της ποιότητας σε συνάρτηση με μία καλή τιμή. Γιατί πια, τα έπιπλα για παράδειγμα είναι πολύ ακριβά σε χαμηλές ποιότητες. Επίσης, μην ξεχνάμε ότι έχει επέλθει η δεκαετία των μεγάλων αλυσίδων με εξοπλισμό σπιτιού που πλέον δεν τα προτιμάει τόσο ο κόσμος. Προτιμούν να έχουν κάτι που διαθέτει ταυτότητα και ποιότητα.
Πρόκειται για μία δύσκολη δουλειά, η οποία θέλει επιμονή, έμφαση στην λεπτομέρεια, χρόνο και πρέπει να σ’ αρέσει, να ‘χεις μεράκι γι’ αυτή. Στην Ελλάδα, τόσα χρόνια, ανταμείβεται «δίκαια» αυτή η εργασία; Έχεις κάποια εικόνα για το τι συμβαίνει σε άλλα μέρη, στο εξωτερικό; Τι διαφορές υπάρχουν;
Είναι ακριβώς όπως τα λες. Στην Ελλάδα έχουμε το θέμα να ξεφύγουμε από την πεπατημένη μας και κάποιες φορές δεν καταλαβαίνουμε ότι μια «απλή γραμμή» ή ένα σχήμα έχει μελετηθεί για να βρίσκεται εκεί που βρίσκεται. Αντίστοιχα, ότι μία απόχρωση έχει επιλεχθεί για συγκεκριμένο λόγο. Πίσω από κάθε βήμα υπάρχει μία μελέτη από πίσω, που δεν την καταλαβαίνουν όλοι. Βέβαια, εάν τους το εξηγήσεις, το σέβονται. Ωστόσο, δεν αμείβεται πάντα.
Έχω μία εικόνα για την Ιταλία, αφού είχαμε κάνει μια επαφή, όμως δυστυχώς δεν ολοκληρώθηκαν δύο συνεργασίες, λόγω του υψηλού κόστους των μεταφορικών. Μου είχε στοιχίσει πολύ συναισθηματικά, αλλά πιστεύω θα το καταφέρω. Σε αυτή τη μικρή επαφή που είχα, φάνηκαν πως είναι πιο εξοικειωμένοι και ανοιχτοί στο design – και λογικό εδώ που τα λέμε.
Έχει επηρεάσει τον χώρο των αναπαλαιώσεων και του design η οικονομική κρίση, η ακρίβεια και οι δυσκολίες που αντιμετωπίζουμε καθημερινά; Με ποιον τρόπο;
Από τη μία έχει επηρεάσει τη δουλειά μας θετικά, γιατί ο κόσμος επιλέγει τις αναπαλαιώσεις και από την άλλη την έχει επηρεάσει αρνητικά, γιατί κάποιες φορές αυτό που προτείνει ή θέλεις να γίνει, δεν μπορεί ο πελάτης να το στηρίξει οικονομικά. Επομένως, υπάρχουν και οι φορές που θα προσαρμόσεις τις τιμές με βάση την κατάσταση, χωρίς βέβαια να ρίξεις την δουλειά σου. Και φυσικά, σε όλα τα επαγγέλματα υπάρχει αυτό το πρόβλημα, αλλά και σε εμάς τους ίδιους σε σχέση με άλλες υπηρεσίες που επιθυμούμε.
Για παράδειγμα, η οικονομική κρίση ή η όλη έξαρση με τα airbnb αναγκάζει τον κόσμο να μετακινηθεί από μεγάλα σπίτια σε μικρότερα κι έτσι πρoκύπτουν περισσευούμενα έπιπλα. Ή, αντίστοιχα, μπορεί να προκύψουν έπιπλα από μαγαζιά που κλείνουν. Πού καταλήγουν όλα αυτά; Είναι “ευκολότερο” να βρεις μια καλή πρώτη ύλη;
Θα σου πω από μία πρόσφατη εμπειρία μου με airbnb, ότι τα έπιπλα κρατήθηκαν και δημιουργήσαμε κονσεπτικούς χώρους. Βέβαια ξέρω πολύ καλά ότι αυτό συμβαίνει σε πολύ λίγες περιπτώσεις, αλλά ναι υπάρχουν και αυτές. Συνήθως, τα μαζεύουν τα παιδιά που έχουν τα παλαιοπωλεία. Μια καλή ύλη για να βρεθεί, πρέπει να ξέρεις πού θα ψάξεις και ευτυχώς υπάρχουν επιλογές.
Ποιο είναι το πιο παράξενο πράγμα που έχεις δει στη δουλειά ή σου έχουν ζητήσει;
Τα πιο παράξενα που έχω να αντιμετωπίσω, συνήθως έχουν να κάνουν με συμπεριφορές. Για παράδειγμα έχει τύχει να δω συμπεριφορές από γονείς που στοχεύεουν στη χειραγώγηση και την επιβολή των παιδιών τους, επειδή μπορεί για παράδειγμα να τους δίνουν ένα έπιπλο. Η αλήθεια είναι ότι στην αρχή με ξένιζαν και μου φαινόταν πιο έντονες τέτοιες συμπεριφορές.
Ποιες είναι οι αγαπημένες σου ιστορίες πίσω από κάποια από τα προϊόντα που προσφέρεις; Υπάρχει κάποια που να σου έκανε εντύπωση και να μπορείς να μας αναφέρεις;
Έχω κρατήσει πολλές ιστορίες στην καρδιά μου. Θα σου πω μία , όμως, με μια εξαιρετική κυρία, στην οποία και έφτιαξα τον μπουφέ της γιαγιάς της. Την ημέρα της παράδοσης, είχε πάει νωρίτερα στο ανθοπωλείο και αγόρασε λουλούδια, έτσι ώστε να τα βάλουμε στο βάζο και να μπορώ να τα φωτογραφίσω για τη δουλειά μου.
Η τελευταία αγαπημένη μου ιστορία είναι με μία φωτογραφία δύο γονέων, που ήταν αγαπημένοι και ερωτευμένοι μέχρι το τέλος – δεν ζουν πια. Η φωτογραφία αυτή ταξίδεψε από τις Βρυξέλλες στην Ελλάδα και θα μπει σε ένα παλιό κάδρο που θα έχω βάψει με μία πιο μοντέρνα οπτική και θα μπει στο σπίτι τους, το οποίο ανακαίνισε η κόρη τους – εξαιρετικός άνθρωπος. Της πρότεινα αυτό το κόνσεπτ και ανυπομονώ να ολοκληρωθεί!
Οι πελάτες επηρεάζουν τη διαμόρφωση του Woodtales;
Φυσικά! Κυρίως αυτοί που δείχνουν εμπιστοσύνη και δίνουν ελευθερία, που όσο περνάει ο καιρός γίνονται και περισσότεροι. Συναντώ συνέχεια διαφορετικά έπιπλα, διαφορετικούς χώρους και χαρακτήρες, οπότε κι εγώ με τη σειρά μου προτείνω κάθε φορά και κάτι διαφορετικό, κάτι που έχω σκεφτεί και θέλω να εφαρμόσω.
Τι σου ζητάνε συνήθως;
Την οπτική μου, αισθητική και σχέδιο. Θέλουν τα αντικείμενα τους να ξαναζωντανέψουν μέσα από την τέχνη μου και να έχουν ταυτότητα. Και αυτό είναι, αλήθεια, πολύ όμορφο.
Πώς βλέπεις το Woodtales να εξελίσσεται στο μέλλον και ποιες είναι οι μελλοντικές σου φιλοδοξίες για το εργαστήριο, αλλά και σε προσωπικό επίπεδο ποια τα σχέδιά σου;
Ένα μεγάλο όνειρο μου είναι να δω έπιπλο μου σε κάποια θεατρική παράσταση, εκεί δίπλα από την quinta. Να ταξιδέψουν λίγο πιο μακριά τα έργα μου. Και ένα μότο που έχω υιοθετήσει και το λέω σε εμένα και όσους αγαπώ είναι: «Να είναι όλα ανοιχτά μπροστά μας». Προσωπικά, θα ήθελα να έχω υγεία, να ηρεμήσουν οι φοβίες μου, να εξελίσσομαι και όσο μπορώ να βρίσκω καλές ποιότητες, αισθητική στη ζωή και αγάπη.
Δεν είναι πολλοί οι άνθρωποι που καταφέρνουν να κάνουν πραγματικότητα τα όνειρά τους, να αλλάξουν τη ζωή τους ριζικά, να πάρουν το ρίσκο και να ακολουθήσουν τον δικό τους δρόμο. Η Φωτεινή, όμως, δεν είναι από αυτούς τους ανθρώπους.
Προσπάθησε πολύ, κόντρα σε κάθε κακοτοπιά και δυσκολία που είχε να διαχειριστεί, συνεχίζει να εξελίσσεται και να κάνει επάγγελμα αυτό που αγαπά, να δίνει μια νέα ζωή, μια ευκαιρία στα έπιπλα που κάτι έχουν να πουν, κάτι έχουν να δώσουν. Με θετική διάθεση, αισιόδοξη ματιά και πείσμα, αλλά κυρίως με την σούπερ δουλειά της και την αισθητική της – που δεν γίνεται να μην σου κεντρίσει την προσοχή, ένα είναι σίγουρο. Κάθε επιτυχία – όποια και αν είναι αυτή – είναι μονόδρομος. Είμαι σίγουρη ότι θα μας απασχολήσει ακόμη πιο πολύ στο μέλλον και της το εύχομαι ολόψυχα!
WOODTALES
Διεύθυνση: Ξενοφώντος 46, Πειραιάς 18543
Ωράριο Λειτουργίας: Δευ – Παρ 10:00 – 20:00 (Κατόπιν Ραντεβού)
Τ: 697 773 7575
E-mail: [email protected]
Βρείτε τη Φωτεινή Νότη και το Woodtales στα social media:
