Έχει ένα πλατύ χαμόγελο, ατίθασες μπούκλες και μία ζεστασιά που σε κάνει να νιώθεις οικεία μαζί της από την πρώτη στιγμή. Είναι η ορμητικά ειλικρινής Δανάη Λουκάκη, η οποία φέτος πρωταγωνιστεί Στο Τσακ!, μια θεατρική φαρσοκωμωδία της Δήμητρας Παπαδοπούλου, που σκηνοθετεί ο Γιώργος Λύρας και αγκαλιάστηκε από το κοινό, μόλις από την πρώτη κιόλας παράσταση.
Ένα από τα πιο σύνθετα είδη κωμωδίας, η φάρσα, προσαρμόστηκε από τη Δήμητρα Παπαδοπούλου με επίκεντρο τις ανθρώπινες σχέσεις και επικαιροποιήθηκε πάνω στη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα. Πρόκειται για μια παράσταση που δεν αφήνει ούτε δευτερόλεπτο αναξιοποίητο χωρίς ξεκαρδιστικό γέλιο και όλοι οι συντελεστές της είναι – αλήθεια – ο ένας πιο απολαυστικός από τον άλλον.
Συνέντευξη στην Ασημίνα Τούνα
Με αφορμή το ανέβασμα της παράστασης στο Ράδιο Σίτυ, στη Θεσσαλονίκη, η Δανάη Λουκάκη μιλά στο biscotto.gr για το πώς βιώνει την εμπειρία της συνεργασίας της με την Δήμητρα Παπαδοπούλου, πώς κατάφερε να ισορροπήσει τη φετινή χρονιά μεταξύ ενός ρόλου πολύ διαφορετικού από όσους την έχουμε συνηθίσει, γιατί θεωρεί αναγκαία την κωμωδία, αλλά και τι είναι αυτό που ξεχωρίζει στην «τρελή συνταξιδιώτισσά» της, την Μαίρη Κούκου.
Την γνωρίσαμε τηλεοπτικά στις «Άγριες Μέλισσες«, είναι όμως μια ηθοποιός με μεγάλη εμπειρία, ιδιαίτερη και με πολύπλευρα υποκριτικά εργαλεία, που την μετατρέπουν σε ένα φωτεινό πλάσμα πάνω στη σκηνή.
Η Δανάη Λουκάκη, ωστόσο, είναι πολλά περισσότερα. Και εκτός σκηνής. Είναι ένας άνθρωπος αισιόδοξος κι ευχάριστος. Συχνά απογοητεύεται από την κοινωνική πραγματικότητα της Ελλάδας του σήμερα, όμως και συγκινείται από πράξεις μικρές, μα τόσο ζωτικές. Γελάει πολύ κι ονειρεύεται. Αγαπά τη δουλειά της – η οποία μεταξύ μας, φαίνεται πως την διάλεξε από μικρή κιόλας ηλικία. Δίνεται με την ψυχή της και αφιερώνεται σε ό,τι κι αν καταπιαστεί.
Αφοσιώνεται με πάθος στην τέχνη της κι όλα τα άλλα προκύπτουν – μάλλον – από προσωπικές της ανάγκες που απλά ακολουθεί. Ανάγκες απλές, όπως το να κυκλοφορεί πολύ και να παρατηρεί τους ανθρώπους γύρω της, τον ήλιο και τη θάλασσα ή πιο περίπλοκες, όπως το να προσπαθεί και η ίδια για την ισότητα μεταξύ ανδρών και γυναικών στην τέχνη.
Ίσως να μην αισθάνεται πολυπράγμων κι όμως με έναν τρόπο είναι, ως γυναίκα που δεν σταματά να νιώθει περιέργεια απέναντι στη ζωή.
Την αφήνουμε να μας διηγηθεί την ιστορία (της).
Τι είναι αυτό που σου κέντρισε το ενδιαφέρον και αποφάσισες να συμμετάσχεις «Στο Τσακ»;
Αρχικά, μου άρεσε πολύ που θα δούλευα πάνω σε κείμενο της Δήμητρας Παπαδοπούλου την οποία σέβομαι, εκτιμώ και θαυμάζω πάρα πολύ. Όταν με πήρε τηλέφωνο η Δήμητρα, ενθουσιάστηκα! Επίσης, ήταν μια τεράστια ευχάριστη έκπληξη το ότι πρόκειται για κωμωδία, γιατί δεν είχα κάνει ποτέ στο θέατρο – παρά μόνο στην τηλεόραση και το ήθελα πάρα πολύ. Με τον σκηνοθέτη μας τον Γιώργο Λύρα, από παλιά ψάχναμε ευκαιρία να συνεργαστούμε, οπότε είναι μεγάλη η χαρά μου που έφτασε η στιγμή. Και φυσικά, όλοι οι συνάδελφοι με τους οποίους συνεργάζομαι που είναι εξαιρετικοί.
Ποια ήταν η πρώτη σου σκέψη, όταν διάβασες το σενάριο της παράστασης;
Σκέφτηκα αμέσως, πως ο ρόλος μου είναι, ευτυχώς, τελείως διαφορετικός από αυτούς που συνήθως παίζω στην τηλεόραση. Χάρηκα που οι θεατές θα έχουν την ευκαιρία να με δουν σε κάτι εντελώς διαφορετικό. Υποδύομαι μια γυναίκα πολύ δραστήρια ερωτικά, που εκείνη ευθύνεται για τα δεινά του ζευγαριού κα όλων όσων εμπλέκονται στην ιστορία. Από εκείνη ξεκινάνε όλα.
Πες μας με λίγα λόγια, τι θα ήθελες να αποκομίσει κάποιος φεύγοντας από αυτή;
Γέλιο, χαρά και να φύγει από το θέατρο με καλή διάθεση. Δηλαδή, όσα λείπουν από την καθημερινότητά μας και το βλέπω και στον εαυτό μου. Παρατηρώ πως πλέον δεν «ανεβαίνουν» κωμωδίες, γι’ αυτό θα ήθελα να έρθει ο κόσμος να περάσει όμορφα και να φύγουν ευχαριστημένοι.
Υπάρχουν κάποιες προκλήσεις με τις οποίες να βρέθηκες αντιμέτωπη;
Ναι, φυσικά. Η Μαίρη Κούκου, την οποία ενσαρκώνω, είναι εκ διαμέτρου αντίθετη από εμένα. Ορισμένα λόγια της ή ενέργειές της μου φαίνονταν εντελώς παράλογες. Στην αρχή, δεν μπορούσα να την καταλάβω. Τώρα πια, μέσα από τις πρόβες, τα έχω «πιάσει» και μου φαίνονται πολύ διασκεδαστικά. Δεν είμαι εγώ, είναι μια εντελώς διαφορετική προσωπικότητα από εμένα και μου αρέσει πολύ που μου δίνεται μια ευκαιρία να δοκιμάσω αυτό τον ρόλο.
Προσωπικά, προτιμάς να λαμβάνεις μέρος σε δραματικές ή σε κωμικές παραστάσεις;
Θα ήθελα πολύ να κάνω κωμικές παραστάσεις, γιατί στην τηλεόραση και στο θέατρο κάνω ως επί το πλείστων δραματικές. Είναι και στον χαρακτήρα μου να γελάω πολύ με διάφορα αστεία και γενικότερα θέλω να έχουν οι άνθρωποι χιούμορ. Γι’ αυτό θέλω πολύ τις κωμικές παραστάσεις. Αν και συνειδητοποίησα πως είναι πολύ πιο δύσκολο να συμμετέχει σε κωμικά, παρά σε δραματικά έργα. Απαιτείται άλλη τεχνική, δεν αρκεί να πεις τα λόγια μόνο. Θέλει συνεχή δουλειά και δεν κατακτιέται με μία παράσταση!
Πώς αισθάνεσαι που συνεργάζεσαι με τη Δήμητρα Παπαδοπούλου; Τι ξεχωρίζεις σε εκείνη;
Χαίρομαι πάρα πολύ, για την ακρίβεια είμαι ενθουσιασμένη. Η Δήμητρα Παπαδοπούλου είναι ευφυέστατη και αυτό φαίνεται στα κείμενά της, στις κωμωδίες της, στις δουλειές που έχει κάνει και γενικότερα στις επιλογές της. Μου έχει κάνει τεράστια εντύπωση το πόσο απλή είναι, ο τρόπος που θα σου μιλήσει, το χιούμορ της. Ακόμα κι όταν σου πει κάτι επί σκηνής, ξέρει πώς θα το πει. Θα είναι τόσο καίριο, που εμένα με έχει εκπλήξει. Τη θαύμαζα από παλιά και τώρα που τη γνώρισα, τη σέβομαι και την εκτιμώ ακόμα περισσότερο.
Βρίσκεις κοινά ανάμεσα σε εσένα και τον χαρακτήρα της Μαίρης Κούκου που ενσαρκώνεις;
Το μόνο κοινό σημείο που βρίσκω με την Μαίρη είναι η τρέλα και ο χαβαλές. Πάνω σε αυτά προσπαθώ να βασίζομαι για να βρω επικοινωνία μαζί της, σε σχέση με τον χαρακτήρα της. Προσπαθώ ως ηθοποιός να αναδείξω την τρέλα της και να την ενσωματώσω στον ρόλο. Αυτό είναι το μοναδικό σημείο, στο οποίο συναντιόμαστε.
Πόσο αναγκαία θεωρείς πως είναι η κωμωδία στους καιρούς μας;
Υπάρχει τεράστια ανάγκη για κωμωδία, καθώς δεν «ανεβαίνουν» πλέον κωμικά έργα. Οι άνθρωποι είναι σε μία συνεχή νεύρωση. Παρατηρώ στον δρόμο κόσμο που περπατάει και είναι έτοιμος να εκραγεί, χωρίς λόγο. Νομίζω πως το κοινό που θα έρθει να δει την παράστασή μας έχει μεγάλη ανάγκη να αποσυμφοριστεί, να ανακουφιστεί και να ηρεμήσει. Άρα η ύπαρξη της κωμωδίας είναι απαραίτητη.
Ποιες ήταν οι πρώτες σου καλλιτεχνικές επιρροές;
Οι πρώτες μου καλλιτεχνικές επιρροές ήταν το θέατρο και η μουσική. Ξεκίνησε μέσα από την αγάπη της μαμάς μου για τα καλλιτεχνικά δρώμενα. Από τα παιδικά μου χρόνια, η μητέρα μου μας πήγαινε με την αδερφή μου στην παιδική σκηνή Τεχνικού θεάτρου και τα καλοκαίρια έβλεπα όποια αρχαία κωμωδία, τραγωδία έχει ανέβει από τα μέσα της δεκαετίας του 1990 και μετά. Τις έχω δει όλες! Επίσης, μας πήγαινε και σε πάρα πολλές συναυλίες και κινηματογράφους.
Υπάρχει κάποια στιγμή ή μία συνεργασία στην διαδρομή σου έως τώρα, που να ξεχωρίζεις;
Ξεχωρίζω τη συνεργασία μου με τον Σταμάτη Κραουνάκη για το «6ο πάτωμα». Ήταν μια πολύ σημαντική εμπειρία για μένα, γιατί επί δύο χρόνια ερμήνευα τα τραγούδια του – και κυρίως ένα συγκεκριμένο που μου το εμπιστεύτηκε, την «Κουπαστή», δηλαδή «Η κρουαζιέρα του διαδρόμου», σε στίχους της Λίνας Νικολακοπούλου.
Το «6ο πάτωμα» για μένα ήταν ένα μάθημα, αν και ήταν πολύ δύσκολο και απαιτητικό τόσο πνευματικά, όσο και ψυχολογικά. Θεωρώ πως είναι η πιο αγαπημένη μου δουλειά. Πέρασα δύο υπέροχα χρόνια, καθώς οι συντελεστές και οι συνεργάτες ήταν όλοι τους εξαιρετικοί. Προσωπικά, με ενδιαφέρει πολύ να είναι καλές οι συνεργασίες στο θέατρο και γενικότερα σε οποιαδήποτε δουλειά μου. Είσαι καθημερινά με αυτούς τους ανθρώπους κι αν υπάρξουν «θέματα», είναι πολύ δύσκολη η συνεργασία. Στο «6ο πάτωμα» ήμασταν μια παρέα όλοι μαζί και γι’ αυτό πήγε εξαιρετικά.
Τι είναι αυτό που σε «φοβίζει» σήμερα στην ελληνική κοινωνία;
Με «φοβίζει» που οι άνθρωποι ζουν απομονωμένοι ο ένας από τον άλλον. Η πραγματικότητά τους είναι μέσα από τα social media, το Tik Tok, το Instagram. Όλη αυτή η απομόνωση, η απογοήτευση, η οικονομική ανέχεια δημιουργούν πολλές νευρώσεις. Το συναντάω πολλές φορές στον δρόμο μου, καθώς είμαι άνθρωπος που κυκλοφορεί πολύ και παρατηρώ τους ανθρώπους γύρω μου. Δεν είμαι απομονωμένη. Απογοητεύομαι κι εγώ η ίδια, γιατί βλέπω πως ο καθένας νοιάζεται για τον εαυτό του και καθόλου για τον άλλο. Δεν υπάρχει κοινωνική συνάντηση, κοινωνικό πλαίσιο, ομάδα αλληλοϋποστήριξης.
Με χαροποίησε ιδιαίτερα όταν είδα στις ειδήσεις τους Ισπανούς, που μετά την τεράστια καταστροφή από τις βροχές, όλοι μαζί βγήκαν να βοηθήσουν ο ένας τον άλλο. Με συγκίνησε πολύ και με συγκλόνισε. Σε αντίθεση με την Ελλάδα, στην αντίστοιχη καταστροφή που έγινε στη Λάρισα, στον Βόλο και στην Καρδίτσα – δεν είδα πουθενά τέτοια κινητοποίηση. Πιστεύω πως η Ελλάδα κοινωνικά «κοιμάται».
Μία κρίση μπορεί να λειτουργήσει, τελικά, ως «ευκαιρία» για έναν καλλιτέχνη και να μετατραπεί σε μία δημιουργική περίοδο;
Εξαρτάται από το πώς ο καλλιτέχνης, η ίδια η προσωπικότητα του κάθε ανθρώπου είναι έτοιμη να μετουσιώσει την κρίση αυτή σε κάτι άλλο και να το αντιληφθεί. Δεν αφορά μόνο τους καλλιτέχνες, αλλά γενικότερα κάθε άνθρωπο για το πώς μπορεί να αξιοποιήσει ένα πρόβλημα. Για άλλους μπορεί να γίνει κάτι δημιουργικό, ενώ άλλοι απλά θα συνεχίσουν να ζουν με το πρόβλημα.
Πώς είναι το να ζει μια ηθοποιός, γυναίκα και μάλιστα της νεότερης γενιάς στην Ελλάδα του σήμερα;
Σε σχέση με τα παλιότερα χρόνια δεν έχει αλλάξει κάτι. Συνεχίζει να είναι δύσκολο. Για παράδειγμα, τη δική μου άποψη δεν θα τη λάβουν τόσο υπόψη, όσο κάποιου αντίστοιχου με εμένα άντρα ηθοποιού. Δεν σε υπολογίζουν το ίδιο και δεν σου δίνουν την ίδια σημασία. Αυτό συμβαίνει από τους σκηνοθέτες, μέχρι τους παραγωγούς. Θέλει διπλάσια προσπάθεια για να σε πάρουν στα σοβαρά. Εγώ αισθάνομαι ευγνωμοσύνη για ό,τι μου έχει δοθεί, αν κι έχει γίνει με μεγάλο κόπο και δυσκολία από μέρους μου.
Συνάδελφοι άντρες ηθοποιοί, που μπορεί να έχουν ίδια «προϋπηρεσία» με εμένα, ό,τι ζητάνε – είτε οικονομικά, είτε κάτι άλλο – τους δίνεται πιο απλόχερα. Δεν χρειάζεται να κοπιάσουν τόσο πολύ, για να πετύχουν αυτό που θέλουν. Επίσης, τη δεκαετία του 90 συμμετείχες σε μια σειρά και αμέσως γινόσουν διάσημος. Εγώ έχω δουλέψει στην τηλεόραση και έχω πάρει μέρος σε μεγάλες επιτυχίες, όπως είναι οι «Άγριες Μέλισσες», που με έκαναν πολύ γνωστή, αλλά αν ήμασταν στο 1990 ή στο 2010, τώρα θα είχα εκτοξευτεί πολύ περισσότερο. Πλέον, όλα είναι πιο «πεσμένα» είτε κάνεις τηλεόραση, είτε κάνεις θέατρο.
Ως καλλιτέχνιδα, από πού αντλείς έμπνευση; Υπάρχει κάτι που να σου δημιουργεί αισιοδοξία, προκειμένου να συνεχίζεις να κάνεις αυτό που αγαπάς;
Έμπνευση αντλώ κυρίως από τους αγαπημένους μου ανθρώπους κι επειδή είμαι πολύ παρατηρητική, χαζεύω όλα όσα υπάρχουν γύρω μου – τον ουρανό, τα δέντρα, πώς μυρίζει η άνοιξη, το φθινόπωρο. Με βοηθάει πάρα πολύ το να ξεφεύγω για λίγο από την πραγματικότητα, αντλώντας έμπνευση από πράγματα που υπάρχουν στην καθημερινότητά μου και με κάνουν να νιώθω όμορφα.
Μπορεί να είναι το σκυλί μου, το γατί μου, το σπίτι μου, το φως που πέφτει στην βεράντα μου, η θάλασσα, ένα τραγούδι που με συγκινεί. Έτσι, η ψυχή μου γαληνεύει και μου έρχονται ιδέες. Η έμπνευση για μένα είναι ανάταση. Προσπαθώ να αντισταθμίζω ό,τι άσχημο υπάρχει, με κάτι όμορφο που θα δω παρακάτω. Από μια ευγενική, μια όμορφη πράξη. Η ζωή δεν είναι μόνο δυσκολία, αλλά και ομορφιά που πρέπει να την αναγνωρίζουμε και αυτό μου δίνει αισιοδοξία.
Ποια είναι τα μελλοντικά σου σχέδια;
Δεν έχω μελλοντικά σχέδια. Έχω ανέβει σ’ ένα «σκαρί» στη θάλασσα και πάω όπου με βγάλει. Το μόνο που θέλω πραγματικά, είναι να έχω όμορφες συνεργασίες, στις οποίες θα νιώθω ήρεμη και ασφαλής.
info:
Από τις 15 Νοεμβρίου 2024
Radio City Theater, Παρασκευοπούλου 9 – Θεσσαλονίκη
Παρασκευή: 21:00
Σάββατο: 18:00 & 21:00
Κυριακή: 21:00
Εισιτήρια: more.com
