Ο εμβληματικός «Άη Λαός» παίρνει για πρώτη φορά σάρκα και οστά στη σκηνή

Σαράντα τρία χρόνια μετά την κυκλοφορία του ιστορικού δίσκου «Άη Λαός» (1983) του Δημήτρη Λάγιου, σε στίχους Μιχάλη Μπουρμπούλη και με τη θρυλική φωνή της Σωτηρίας Μπέλλου, το εμβληματικό έργο της νεότερης ελληνικής μουσικής παρουσιάζεται σε πανελλήνια πρώτη ως ένα μουσικοθεατρικό γεγονός μεγάλης κλίμακας. Η επίσημη πρεμιέρα του έργου θα πραγματοποιηθεί στις 29 Ιουλίου 2026 στο Θέατρο Γης Θεσσαλονίκης, από όπου θα ξεκινήσει η πανελλαδική περιοδεία της παράστασης σε θεατρικούς και πολιτιστικούς χώρους της χώρας.

Ο σκηνοθέτης Στέλιος Βραχνής φέρνει σε διάλογο τον «Άη Λαό» με τις «Τρωάδες» του Ευριπίδη, συνθέτοντας ένα σύγχρονο μουσικοθεατρικό ρέκβιεμ για την ήττα ενός λαού, τους ανθρώπους που έχουν χαθεί, για όσους μένουν πίσω και για τη μνήμη που επιμένει να επιβιώνει μέσα στα ερείπια της Ιστορίας.

Η σπουδαία Ελληνίδα ηθοποιός Γιώτα Φέστα επιστρέφει έξι χρόνια μετά στον ρόλο της Εκάβης. Στο πλευρό της, η καταξιωμένη ηθοποιός Ιωάννα Πηλιχού στον ρόλο της Ανδρομάχης. Ένα σύνολο δεκαεννέα ηθοποιών, τραγουδιστών και μουσικών συγκροτεί έναν ενιαίο σκηνικό οργανισμό, όπου ο λόγος, το σώμα και η μουσική λειτουργούν ως μία κοινή δραματουργική πράξη.

Ζωντανό τοπίο μνήμης

Στο κέντρο της παράστασης δεσπόζει μια μεγάλης κλίμακας σκηνική εγκατάσταση από 2.000 ανδρικά ρούχα, σύμβολα των απόντων σωμάτων. Μέσα σε αυτό το τοπίο απώλειας, η σκηνή μετατρέπεται σε χώρο συλλογικής μνήμης και δημόσιου πένθους για εκείνους που δεν επέστρεψαν ποτέ.

Μια πολυφωνική σκηνική εμπειρία

Η ιστορική ερμηνεία της Σωτηρίας Μπέλλου μετασχηματίζεται σε πολυφωνική σκηνική εμπειρία όπου η ατομική φωνή γίνεται συλλογικό σώμα και η προσωπική μαρτυρία μετατρέπεται σε δημόσιο γεγονός. Η μουσική του Δημήτρη Λάγιου επανασυστήνεται μέσα από μια νέα ενορχήστρωση για έγχορδα, πνευστά και ηλεκτρονικό ήχο, δημιουργώντας έναν σύγχρονο ηχητικό κόσμο ανάμεσα στη μνήμη και το παρόν.

Το έργο

Η ιστορία αρχίζει λίγες ώρες μετά την Άλωση της Τροίας. Ο πόλεμος έχει τελειώσει. Τα τείχη έχουν πέσει. Οι άνδρες έχουν σφαγιαστεί. Μια ολόκληρη πόλη έχει αφανιστεί σε μία νύχτα. Μέσα στα ερείπια, η Εκάβη αντικρίζει για πρώτη φορά το μέγεθος της καταστροφής, ενώ οι γυναίκες της Τροίας αναζητούν τα ίχνη των αγαπημένων τους σε έναν κόσμο που δεν υπάρχει πια και σε ένα μέλλον που προβλέπεται αβέβαιο.

Οι γυναίκες της Τροίας δεν απευθύνονται σε θεατές αλλά σε έναν κόσμο που εξακολουθεί να παράγει πολέμους και ερείπια. Η απόσταση ανάμεσα στη σκηνή και την πλατεία καταργείται σταδιακά, μετατρέποντας το κοινό σε μάρτυρα μιας μνήμης που εξακολουθεί να ζητά δικαίωση.

Γιατί «Άη Λαός»;
Οι «Τρωάδες» αφηγούνται την άλωση μιας πόλης. Ο «Άη Λαός» τραγουδά τις πληγές ενός λαού. Ανάμεσα στα δύο έργα μεσολαβούν περισσότεροι από είκοσι αιώνες, όμως τα ερωτήματα παραμένουν τα ίδια: τι απομένει όταν τελειώσει ο πόλεμος; Πόσοι Αστυάνακτες πρέπει ακόμη να χαθούν για να πάψει ο κόσμος να γεννά πολέμους;