Τα χρώματα σε χτυπάνε. Αλύπητα. Το φως σε αγκαλιάζει κι οι ιστορίες, σκαρφαλώνουν πάνω σου και κάθονται στον αυχένα σου, να σου ψιθυρίσουν όσα έγιναν σε μέρες και νύχτες που περάσαν. Ή θα ‘ρθουν. Ο Θερμαϊκός σου μιλάει. Χωρίς να τον ρωτήσεις. Δεν έπαψε ποτέ να το κάνει. Γιατί έτσι φτιάχτηκε. Κι έτσι προχωρά. Άλλωστε, στο ισόγειο με το ασπρόμαυρο πλακάκι, πάντα θα νιώθεις η βασίλισσα ή ο βασιλιάς της σκακιέρας.

Γράφει ο Κωνσταντίνος Παπαπρίλης Πανάτσας

Φωτογραφίζει ο Νικηφόρος Ντέμπος

Περνάς το κατώφλι και μπαίνεις δειλά, σε μια Νάρνια με περίεργους φανοστάτες. Η Θεσσαλονίκη ολόκληρη, κι οι ιστορίες της μαζί, στριμώχτηκαν και χώρεσαν στους τοίχους ενός κόσμου, που στολίστηκε από τους θαμώνες του. Οι αναμνήσεις μιας πόλης είναι αραδιασμένες σαν μια αόρατη ταπετσαρία, μνήμη πάνω στην μνήμη, κι αν κοιτάξεις λίγο καλύτερα, κάτω από το νέον που σχηματίζει το όνομα, θα τις δεις να ζωντανεύουν.

Ο Θερμαϊκός είναι ένα στέκι που ανήκει στην ίδια την πόλη. Κι οι θαμώνες του, μ’ έναν καφέ ή ένα ποτό στο χέρι, ταξιδεύουν στον χώρο και τον χρόνο, σ’ ένα παράδοξο που ακόμα ανθίζει. Σ’ ένα παράδοξο, που δεν είχε ποτέ του ταμπέλες. Που καλωσόριζε αυτόν που φοράει κοστούμι, πλάι σ’ εκείνον που ξέχασε τα παπούτσια του στην εξώπορτα και χορεύει στο βάθος ξυπόλυτος.

Έτσι κι αλλιώς, ο Θερμαϊκος, είναι ζαλισμένος. Χορεύει ακόμα στις μουσικές που άφηνε για χρόνια να βουτάνε στο νερό, μπροστά του.

Ιασωνίδου 10

Τέσερα άτομα, ένας σκύλος και μια ντουζίνα επισκέπτες, κάθε βράδυ. Ο αριθμός δέκα της οδού, ίσως ακόμα να το ακούς σε συζητήσεις, ήταν «το κοινόβιο της Ιασωνίδου». Μια γωνιά για συνύπαρξη, για διαφορετικότητα στο ίδιο δωμάτιο και για βράδια που ξημέρωναν. Κι οι συγκάτοικοι εκείνοι, έψαχναν ένα μαγαζί που μοιάζει με το σπίτι μας. Και το βρήκαν.

– Μα δεν φαγώνεστε μεταξύ σας όταν πρόκειται για δουλειά;

– Ανάμεσα σε φίλους, οι συνεργασίες είναι λίγο πιο δύσκολες. Αλλά όταν ταιριάζουν τα όνειρα…

Ο Σωτήρης, ο Δημήτρης, ο Χριστόφορος κι ο Άρης. Τους φωνάζεις με τα μικρά τους καθώς δεν θυμίζουν ιδιοκτήτες. Μοιάζουν είτε με αλλόκοτους συντηρητές τέχνης, είτε με φύλακες σ’ ένα μουσείο αλλιώτικο, που κρατά στα σωθικά του την ιστορία μιας πόλης.

Κόλλησαν με την ιστορία. Κόλλησαν με όσα κουβαλάνε ιστορία. Και σ’ αυτή τη ρομαντική εξίσωση, βρήκαν το μαγαζί που τους ταίριαζε. Ένα πεδίο μάχης νοσταλγίας, ένα κομμάτι απόλυτης ελευθερίας που γιορτάζει την διαφορετικότητα. Ένα μέρος τόσο διαφορετικό που στο τέλος, γίνεται μοναδικό.

Ο κλεμμένος πίνακας

Ο Θερμαϊκός βουίζει από ιστορίες. Αν κρατήσεις την ανάσα σου για δευτερόλεπτα, θα ακούσεις όσες χρειάζεσαι για να ερωτευτείς τον χαρακτήρα ενός ισογείου της Παλιάς Παραλίας. Όπως αυτήν του κλεμμένου πίνακα. Που επιστράφηκε δυο μέρες αργότερα. Στο πάτωμα, δίπλα στην πόρτα. Όπως του καλλιτέχνη που κοιμόταν στο πατάρι δύο μήνες και ζωγράφιζε κύκλους στην κολόνα. Κύκλους. Μόνο. Κι όταν μπεις στο μαγαζί, θα τους δεις. Να σε κοιτάζουν. Όπως του κεφαλιού που στέκεται στη γωνία του μπαρ. Που ταξίδεψε από μια βιτρίνα της Νέας Υόρκης για να πάρει την παντοτεινή του θέση. Όπως της υπογραφής του κιθαρίστα των Deep Purple, στον τοίχο του ορόφου.

Οι ιστορίες του Θερμαϊκού, έχουν ονόματα. Το όνομα του Άλεξ, που έδεσε την ζωή του μ’ αυτό το απίθανο μελίσσι της Σαλονίκης, το όνομα του Αντρέα και τα αυτοσχέδια πριβέ πάρτι του όταν η πόλη ονειρευόταν, το όνομα του Μπάμπη, που σήκωνε στον αέρα όλο το μαγαζί του με τις μουσικές του. Κι ύστερα, στο πρώτο φως, ψέλλιζε ένα «αφήστε να βρω κάτι το πρωί και τα υπόλοιπα, πάρτε τα» στα παιδιά που τρέχαν την ατέλειωτη γιορτή που έστηνε.

Τότε και τώρα

Κάτι βγαλμένο από τα ζευγάρια εκείνα, που έκλεισαν το πρώτο τους ραντεβού 20 χρόνια πίσω, σε ένα μπαρ που δεν θέλησε ν’ αλλάξει, και μπήκαν στο ίδιο αυτό μέρος, τον Μάη του ’22, με τα χέρια τους τυλιγμένα. Ακόμη.

Από τα ζευγάρια εκείνα που διέσχισαν την Θεσσαλονίκη όσο γεννούσε την ελληνική ροκ, για να βρεθούν σ’ ένα μαγαζί ντυμένο με ήχους οξύμωρους, σ’ ένα μαγαζί που αποθέωσε την ηλεκτρονική μουσική, πριν τον καιρό της, σε ιδρωμένες νύχτες μέχρι να δύσει το φεγγάρι στον Όλυμπο, απέναντι.

Από τα ζευγάρια εκείνα, που ακόμα ζητούν έναν καλό καφέ, κι ύστερα, μια ψαγμένη ετικέτα κρασιού, κι ύστερα ένα από τα κλασικά κοκτέιλ, με τις παραλλαγές του Θερμαϊκού. Συνοδεία στο ταξίδι.

Από τα ζευγάρια εκείνα που έζησαν ωραίες στιγμές. Και τις ψάχνουν ακόμα. Στο ίδιο εκείνο μέρος.

Όταν ρώτησα τον Σωτήρη πως σκέφτεται τον Θερμαϊκό σε δυο χρόνια, ξέρεις τι μου είπε;

Έτσι όπως είναι. Και γεμάτο ζωή.

Ο Θερμαϊκός, είναι ένας σκοτεινός θάλαμος που συνεχίζει να λειτουργεί κόντρα στα μοτίβα των καιρών. Κι όταν ανοίξεις το φως, το φιλμ που τυπώθηκε, θα σου δείξει πόσο γαμάτη ήταν η νύχτα που τελείωσε. Πάνω στην ασπρόμαυρη σκακιέρα που ‘χει για πάτωμα.