Ο Κώστας Μαλιάτσης Salas και η «Κωμωδία της Γειτονιάς 2» ετοιμάζει βαλίτσες και ταξιδεύει σε όλη την Ελλάδα, με νέα κείμενα, νέες ιστορίες και την ίδια πάντα ματιά που κάνει το κοινό να λέει:

«Απλά ζούμε όλοι την ίδια ζωή, έτσι; »

Ξεκινώντας από τους εκτυπωτές  με αυτοδιάθεση «κι άμα γουστάρουν δηλαδή» μέχρι τις ανθρώπινες σχέσεις που χρειάζονται πολυσέλιδο manual χρήσης, ο Μαλιάτσης σατιρίζει ό,τι πιο μικρό, παράλογο και εκνευριστικά καθημερινό γύρω μας.

Και κάπως έτσι καταλήγει στο σημείο μηδέν — τη Νίκαια.

Τη γειτονιά με τα πιο σκοτεινά σοκάκια, τις πιο λυπημένες παιδικές χαρές, και αγριεμένους περαστικούς που σου λένε «φιλαράκι, έχεις κάνα πρόβλημα;» ενώ εσύ απλώς περιμένεις να χτυπήσει το κουδούνι για να ξεκινήσει τρίτη ώρα «Εμείς και ο Κόσμος».

Όλη τη χρονιά η γειτονιά μεγαλώνει και απλώνεται σε όλη την Ελλάδα — με στάσεις από Αλεξανδρούπολη μέχρι Κρήτη.

Μείνε συντονισμένος, γιατί αυτή τη φορά η «Κωμωδία της Γειτονιάς» σταθμεύει κάτω απ’το μπαλκόνι σου!

info 
Σάββατο 28 Μαρτίου 2026
Cine Βακούρα, αίθουσα 1, Μιχαήλ Ιωάννου 10
Εισιτήρια: more.com

Μέσα από την γεμάτη χιούμορ και αληθινή συγκίνηση γραφή της Δήμητρας Παπαδοπούλου, τη γεμάτη εναλλαγές και τρυφερότητα σκηνοθεσία του Κώστα Γάκη, τις ανθρώπινες και μαγικές σκηνοθετικές και φωτιστικές πινελιές της Νατάσας Φαίης Κοσμίδου και φυσικά την θεοπάλαβη και συγκινητική ερμηνεία του Παύλου Λουτσίδη, το σπουδαίο έργο του Ντοστογιέφσκι «Το Όνειρο ενός Γελοίου» έρχεται στο σήμερα και ζωντανεύει με έναν εντελώς απροσδόκητο και φρέσκο τρόπο.

Μπορούμε μέσα από τις λέξεις του Ντοστογιέφσκι…
Να ανακαλύψουμε όσα αναζητάμε;
Να βρούμε πού πραγματικά κρύβεται η αλήθεια;
Να τα ανοίξουμε μάχη ανελέητη με το δράκο της σοβαροφάνειας;
Να βρούμε πού είναι τελικά ο σκοπός και το νόημα της ζωής μας;
Να μπορέσουμε ποτέ να αθωώσουμε τον «γελοίο» εαυτό μας;
Να νιώσουμε το φως ακόμα και στους πιο σκοτεινούς δρόμους;
Να πάρουμε λίγο χρόνο μέσα στην φασαρία αυτής της πόλης για να κοιτάξουμε ξανά αστέρια;
Να επιτρέψουμε σε ένα μικρό κοριτσάκι που μιλάει άλλη γλώσσα, πιστεύει σε άλλο Θεό
να μας μάθει πώς να αγαπάμε;
Να απολαύσουμε κάθε μας ξεφτίλα σαν να ήταν θρίαμβος;;
Να μάθουμε από την αρχή, πώς να ερωτευόμαστε;
Να συνειδητοποιήσουμε πως τίποτα δεν μας χωρίζει από τον διπλανό μας και όλα μας ενώνουν;
Να αγαπήσουμε ξανά την ζωή και να τιμήσουμε το θαύμα που μας δίνεται;

Ο Ήρωας του έργου μας, το μπόρεσε!
Το μπόρεσε κι ας τα είχε χάσει τα πάντα – δουλειά, χρήματα, ακριβό σπίτι, δύναμη, κύρος και μαζί με αυτά το νόημα της ύπαρξης.
Το μπόρεσε, κι ας ζει πια μέσα σε ένα υπόγειο στην Αχαρνών.
Το μπόρεσε!
Ανακαλύπτοντας το καλό σε κάθε τι μέσα του και γύρω του – αγκάλιασε και αγάπησε ξανά την ζωή.

Γιατί όπως λέει και ο «Μεγάλος» Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι:
«Ένας άνθρωπος που ξέρει πως να αγκαλιάσει, είναι ένας καλός άνθρωπος.»

Κι αφού το μπόρεσε εκείνος …
Εμείς γιατί όχι;

Συντελεστές:

Κείμενο: Δήμητρα Παπαδοπούλου
Σκηνοθεσία: Κώστας Γάκης
Ερμηνεία: Παύλος Λουτσίδης
Συνεργασία στην Σκηνοθεσία: Νατάσα – Φαίη Κοσμίδου
Σκηνικά – κοστούμια: Αλφιέρη Εμμανουέλα
Σκηνικές κατασκευές/επισκευές: Στέφανος Λώλος
Πρωτότυπη μουσική: Κώστας Γάκης
Φωτισμοί: Νατάσα – Φαίη Κοσμίδου
Γραφιστικά: Creative Agency: GridFox
Οργάνωση παραγωγής: Dictum Factum

info
Αριστοτέλειο Θέατρο
Τετάρτη 12/11/2025 | 20:00
Προσφορά 13€ ως και 10/11/2025
Τιμή: 15€ γενική είσοδος | 10€ Εξώστης
Εισιτήρια: ticketservices.gr

“Ο Επιθεωρητής Νρέικ και η Μαύρη χήρα ” του David Tristram για πρώτη φορά στην Ελλάδα.  Μετά τα συνεχόμενα sold out της Αθήνας, για λίγες παραστάσεις και στην Θεσσαλονίκη.

Η κωμική παράσταση “ο Επιθεωρητής Ντρέικ και η Μαύρη χήρα ” του βρετανού συγγραφέα David Tristram παρουσιάζεται για πρώτη φορά στο ελληνικό κοινό, σε σκηνοθεσία του Βασίλη Θωμόπουλου. Ένας φόνος ,δεκαέξι ύποπτοι! Με χιούμορ και κωμικές ανατροπές, η παράσταση μας εισάγει σε έναν κόσμο μυστηρίου, όπου ο επιθεωρητής Ντρέικ και ο αρχιφύλακας Πλόντ προσπαθούν να διαλευκάνουν ένα περίπλοκο έγκλημα. Η σκηνοθεσία του Βασίλη Θωμόπουλου αναδεικνύει τον σατιρικό χαρακτήρα του Tristram, μεταφέροντας το κοινό σε μια  θεότρελλη ατμόσφαιρα μυστηρίου  που προσφέρουν γέλιο και ψυχαγωγία. Πρόκειται για μια μοναδική εμπειρία που συνδυάζει το κλασικό ύφος των αστυνομικών ιστοριών με την κωμική αίσθηση του Tristram, δημιουργώντας μια παράσταση που θα ενθουσιάσει το κοινό όλων των ηλικιών. Μη χάσετε την ευκαιρία να παρακολουθήσετε την πρώτη ελληνική εκδοχή του “ο Επιθεωρητής Ντρέικ και η Μαύρη χήρα ” και να ζήσετε από κοντά τις περιπέτειες του ιδιόρρυθμου επιθεωρητή Ντρέικ.

Ο επιθεωρητής Ντρέικ και η Μαύρη Χήρα

Όταν ο μεγιστάνας του πετρελαίου Τζον Τζόνσον βρίσκεται καρφωμένος με ένα τεράστιο σπαθί στην πλάτη του, μοιάζει με μιά απλή υπόθεση δολοφονίας. Αλλά τα πράγματα στον κόσμο του θρυλικού επιθεωρητή ΝΤΡΕΙΚ  και του αρχιφύλακα ΠΛΌΝΤ  δεν είναι ποτέ όπως φαίνονται. Γιατί ο Τζόνσον ήταν  μεταμφιεσμένος σε γυναίκα; Γιατί είχε φάει μια χελώνα;  Γιατί όλες οι γυναίκες στο σπίτι μοιάζουν ίδιες; πόσο κινδυνεύει η ζωή τους;

info
Παρασκευή 10 Οκτωβρίου 2025 στις 21:00, Σάββατο 11 Οκτωβρίου 2025 στις 21:00 & Κυριακή 12 Οκτωβρίου 2025 στις 19:00
Κινηματοθέατρο Κολοσσαίον, Λεωφ. Βασ. Όλγας 150
Εισιτήρια: more.com

Ποια ήταν η πρώτη σου σκέψη όταν διάβασες το έργο; Τι είναι αυτό που σου κέντρισε το ενδιαφέρον και αποφασίσατε μαζί με την Έφη Μπίρμπα να το ανεβάσετε στη σκηνή;

Το έργο ξεκινάει με την υποκειμενική ματιά ενός αδέσποτου σκύλου. Τον τρόπο ζωής του, την καθημερινότητά του, τις επιθυμίες του. Πώς βλέπει τους ανθρώπους, τι θα ήθελε από αυτούς, πώς του συμπεριφέρονται. Και εξελίσσεται εντελώς απροσδόκητα και αρκετά ανατρεπτικά, ακόμη και με τα σημερινά δεδομένα. Μια καυστική σάτιρα, μια νουβέλα επιστημονικής φαντασίας του 1925, η οποία περιγράφει τόσο αριστοτεχνικά την πραγματικότητα της σημερινής εποχής – που αναρωτιέται κανείς, πώς αυτό το έργο που γράφτηκε πριν 100 χρόνια είναι τόσο μα τόσο επίκαιρο. Ίσως, διότι τότε η θεματική του άγγιζε την επιστημονική φαντασία και σήμερα έχει γίνει μια πραγματικότητα.

Πες μας με λίγα λόγια, τι θα ήθελες να αποκομίσει κάποιος φεύγοντας από αυτή; Ποιοι λόγοι κατά τη γνώμη σου, καθιστούν το έργο αυτό τόσο “δυνατό”, αλλά και επίκαιρο;

Το έργο παρουσιάζει ένα επιστημονικό πείραμα, μια απόπειρα να δημιουργηθεί ένα νέο πλάσμα. Ο άνθρωπος επεμβαίνει παρεμβατικά και εκβιάζει τα πράγματα για να εξελίξει το ανθρώπινο είδος, όπως ο ίδιος πιστεύει πως είναι το ιδανικό. Έχει την πεποίθηση πως θα εξαλείψει το λάθος, το γήρας, τον θάνατο. Θα δημιουργήσει τον νέο άνθρωπο, θα γίνει ο ίδιος Θεός στην θέση του Θεού. Θα κατασκευάσει ένα πλάσμα που θα χειραγωγείται, θα κατευθύνεται, δεν θα αντιδρά και θα παράγει. Το ιδανικό, δηλαδή, πλάσμα για την κοινωνία που ονειρεύεται κάθε ολοκληρωτικό καθεστώς. Αυτό το συναντάμε σε πολλές περιόδους μέσα στην ανθρώπινη ιστορία, αλλά και στις μέρες μας. Η νοοτροπία δείχνει να είναι παρόμοια, ο τρόπος αλλάζει και τα μέσα.

Για τον Μπουλγκάκοφ φως δεν υπάρχει πουθενά. Ωστόσο, ο γιατρός συνειδητοποιεί κάποια στιγμή το λάθος του και αναλαμβάνει την ευθύνη του. Τι σημασία έχει για εσένα το να αναλαμβάνεις την ευθύνη;

Νομίζω πως φως υπάρχει στον Μπουλγκάκοφ, ακριβώς διότι αποδομεί τους πάντες μέσα στο έργο του και οδηγεί τον επιστήμονα στην συνειδητοποίηση της κατάστασής του. Η αναγνώριση της προσωπικής ευθύνης που έχουμε μέσα σε ένα σύνολο, η υποχρέωση που ωφείλουμε να έχουμε απέναντι στον άλλον, αλλά και στον εαυτό μας είναι ζωτικής σημασίας αξίες τόσο για την καλλιέργεια και εξέλιξη της προσωπικότητας, όσο και για το σύνολο της ανθρώπινης κοινωνίας.

Έχω την αίσθηση πως εάν είχε ο άνθρωπος ανεπτυγμένη την αίσθηση της ευθύνης που φέρει, όταν υπάρχει ζει και συνυπάρχει με τον άλλον, τότε η κοινωνία δεν θα είχε την τάση να διεκδικεί δικαιώματα. Τα πράγματα θα ήταν αυτονόητα και ο ένας θα σέβονταν τον άλλον και θα νοιαζόταν για την εξέλιξή του και την προκοπή του. Θα αισθανόταν υπεύθυνος, όχι μόνο για τον εαυτό του, αλλά και για τον άλλον, για το σύνολο της κοινωνίας. Η αίσθηση ευθύνης και ο αγώνας να την διατηρείς, να την καλλιεργείς και να την εφαρμόζεις πολλές φορές σε ξεβολεύει. Σε βγάζει από το Εγώ και σε οδηγεί στο Εσύ.

Υπάρχουν κάποιες προκλήσεις με τις οποίες να βρέθηκες αντιμέτωπος σε αυτή την παράσταση; 

Όλο το έργο ήταν μια πρόκληση. Παράδειγμα, πώς κάνεις έναν σκύλο; Πώς αυτός μιλάει; Πώς βλέπει τον κόσμο γύρω του; Πώς είναι ένα νέο πλάσμα που δεν προσαρμόζεται σε κανόνες; Ποιοί είναι αυτοί οι κανόνες που αποδομεί; Πώς κινείται; Πώς συμπεριφέρεται; Χιλιάδες ερωτήσεις. Κάποιες προσπαθήσαμε να τις απαντήσουμε, κάποιες άλλες μας συνοδεύουν και θα μας συντροφεύουν και μετά την πραγμάτωση του έργου αναπάντητες, που ίσως βρεθεί μια απάντηση αρκετά μετά.

Πώς είναι να υποδύεσαι έναν σκύλο, τον Σάρικ, που μεταμορφώνεται στον Σαρίκοφ, ένα τέρας; Και τελικά, τι συμβολίζει η καρδιά του σκύλου;

Η καρδιά του σκύλου είναι κατασκευασμένη για να αφοσιώνεται στον άνθρωπο. Να τον συντροφεύει, να τον εμπιστεύεται, να τον ακολουθεί όποιος κι αν είναι αυτός, όπως και να του συμπεριφέρεται, να υπομένει, να ανέχεται, να αγαπά, να πιστεύει και να εμπιστεύεται, να απορροφά, να χαίρεται για αυτόν όποιος κι αν είναι, να τον φυλάει και να τον φιλά, να βρίσκεται στο πλάι του απέναντί του, να τον κοιτά, να τον αφουγκράζεται, να τον ψάχνει, να τον ζητά, να τον ακούει και να τον μυρίζει, να τον υπακούει και να τον ξεκουράζει.

Η καρδιά του σκύλου είναι μια καρδιά που χτυπά για τον άνθρωπο, μια καρδιά που χωρίς λόγια αποδεικνύει με πράξεις την αγάπη της για αυτόν. Το να υποδύομαι τον Σάρικ έχει μια αγαπητική διάθεση, που στην μεταμόρφωση σε Σάρικοφ αποκτά μια κτηνώδη εγωιστική χροιά.

Πόσο εύκολα ή δύσκολα μπορείς να απεμπλακείς από τη ψυχοσύνθεση των χαρακτήρων που υποδύεσαι και τι είναι αυτό που σε “επαναφέρει” στη δική σου πραγματικότητα;

Δεν ταυτίζομαι με τον χαρακτήρα που υποδύομαι συναισθηματικά ή ψυχολογικά. Η προσπάθεια και ο αγώνας είναι να βγω από τον εαυτό μου. Να εκτεθώ να συντριβώ. Να μην υπάρχω, να μην υπάρχει Εγώ. Δύσκολα πράγματα, που όταν σε στιγμές συμβούν, αισθάνεσαι πραγματική ελευθερία.

Στην Καρδιά του Σκύλου, η επιστήμη δείχνει να εξυπηρετεί τον εαυτό της. Αυτό είναι κάτι που απασχολεί τις σκέψεις σου;

Η ιδιοτέλεια είναι κάτι που μας χαρακτηρίζει. Η ανιδιοτέλεια είναι μεγάλη αρετή. Η θυσιαστική ματιά, η θυσιαστική διάθεση στις σχέσεις, στην έρευνα, στην μελέτη ή στην εργασία, απαιτούν πνευματικό υπόβαθρο, πνευματική καλλιέργεια και ωριμότητα. Η επιστήμη, η πολιτική, η τέχνη, η τεχνολογία και οι εκπρόσωποί τους θα πρέπει να υπηρετούν θυσιαστικά τον άνθρωπο και όχι τον εαυτό τους.

Όλα τα έργα που διαλέγετε με την Έφη Μπίρμπα έχουν έναν κοινό άξονα, είναι ανθρωποκεντρικά. Εσύ πώς αισθάνεσαι μέσα σε όλη αυτή τη ζοφερή πραγματικότητα;

Αισθάνομαι πως ο αγώνας είναι προσωπικός. Πάντοτε ήταν και πάντοτε θα είναι. Η ανακαίνιση γίνεται πρώτα εντός λένε κάποιοι φωτισμένοι άνθρωποι, μετά εκτός. Να φωτιστεί ο ζόφος που υπάρχει μέσα. Το σκοτάδι ουσιαστικά δεν υπάρχει, είναι η απουσία του φωτός. Μόνο το φως υπάρχει. Ό,τι όμως αυτό δεν φωτίζει, επικρατεί το σκότος, ο σκοτωμός.

Πώς κρίνεις τα αντανακλαστικά μας ως πολίτες, αλλά και τη στάση όσων εμπλέκονται με την τέχνη και τον πολιτισμό απέναντι στα ζητήματα της επικαιρότητας;

Ό,τι μπορούμε κάνουμε. Η αμεσότητα στα πράγματα έχει γίνει πιο σπάνια και πιο δύσκολη. Η εμμεσότητα και η διπλωματία έχει την τιμητική της σήμερα.

Ποια είναι εκείνα τα κοινά γνωρίσματα ανάμεσα σε εσένα και το χαρακτήρα που ενσαρκώνεις;

Έχω μια ιδιαίτερη αδυναμία στα σκυλιά και γενικότερα στα ζώα. Έχω συμμετάσχει στην ταινία «Το όνειρο του Σκύλου», στο «Ιβάν και τα σκυλιά», στην «Μήδεια» του Παπαϊωάννου κάνοντας τον σκύλο, τώρα στην καρδιά του σκύλου κάνοντας τον Σάρικ. Έχω δύο σκύλους. Από 18 χρονών έχω σκύλους, επομένως το γάβγισμα και η σκυλίσια οπτική είναι μια περιοχή που βρίσκεται αρκετά κοντά.

Ποιες ήταν οι πρώτες σου καλλιτεχνικές επιρροές;

Χορός DV8, videodance υλικό που βλέπαμε την δεκαετία του 90, Pinabausch και Μπάστερ Κίτον.

Υπάρχει κάποια στιγμή ή μία συνεργασία στην διαδρομή σου έως τώρα που να ξεχωρίζεις;

Όλες είναι ιδιαίτερες και ξεχωριστές, επίπονες και εποικοδομητικές.

Υπάρχει κάτι που σε “φοβίζει” σήμερα στην ελληνική κοινωνία; Μία κρίση (κοινωνική, οικονομική κ.τ.λ.) μπορεί να λειτουργήσει, τελικά, ως “ευκαιρία” για έναν καλλιτέχνη και να μετατραπεί σε μία δημιουργική περίοδο;

Η έννοια της μεταποίησης είναι απαραίτητη στην τέχνη, αλλά και στην τέχνη της ζωής γενικότερα. Πώς μια δύσκολη συνθήκη δίνει την αφορμή να σε οδηγήσει κάπου ξεχωριστά και να σου αποκαλύψει την αλήθεια, είναι πραγματικά εντυπωσιακό. Όλα είναι προς όφελος, αρκεί να μην σε καταπιεί η απογοήτευση. Η υψικάμινος σε μεγάλη θερμοκρασία δίνει μορφή στο σίδερο.

Πώς είναι να ζεις – όντας ηθοποιός και εν γένει δημιουργός – στην Ελλάδα του σήμερα; Από τη δική σου εμπειρία, τι θα προέτρεπες ένα νέο παιδί;

Ηθοποιός σημαίνει κάθε 3 μήνες – άντε 6 μήνες – να αναζητάς εργασία. Να μελετάς, να ασκείσαι, να εργάζεσαι παράλληλα για να συμπληρώνεις το εισόδημά σου. Το πτυχίο σου να μην αναγνωρίζεται. Να καταπιάνεσαι με μεγάλους συγγραφείς και αξιόλογους ενίοτε δημιουργούς, να παλεύεις να βγεις από τον εαυτό σου, αλλά να βλέπεις πως στην πράξη κάνεις το αντίθετο, οχυρώνεσαι. Παλεύεις με τον ναρκισσισμό σου και το Εγώ σου. Κάποιες στιγμές αισθάνεσαι την διαστολή του χρόνου, άλλες ερημώνεις μέσα σε μια αδιαχείριστη αναμονή. Άλλες φορές τρέχεις και δεν φτάνεις και αναρωτιέσαι γιατί και πώς. Μετά δεν κάνεις τίποτα και λες, μα γιατί εγώ; Μετά το χειροκρότημα έρχεται η υπόκλιση, μετά περπάτημα, λίγο φαγητό. Κουβέντες για την τέχνη, για την ζωή, ερωτήματα, προβληματισμοί, όλα ένα κουβάρι, ένας κόμπος που σφίγγει, αλλά και σε ζεσταίνει. Στο τέλος αναρωτιέσαι τι έχει αξία, πώς την διαχειρίζεσαι και πώς στέκεσαι απέναντί της. Έχεις ευθύνη, αισθάνεσαι. Αισθάνομαι.

Ποια είναι τα μελλοντικά σου σχέδια;

«Να συνεχίζω να αποτυγχάνω καλύτερα», όπως έλεγε και ένας ταλαντούχος συγγραφέας, ο Σάμιουελ Μπέκετ.

info:

Μετά από μεγάλη ζήτηση η “Καρδιά του Σκύλου” της Έφης Μπίρμπα και του Άρη Σερβετάλη θα συνεχίσει να χτυπάει δυνατά μέχρι την Κυριακή 18 Μαΐου στο Αριστοτέλειον Θέατρο και θα μεταδίδει τον παλμό της σε όλη τη Θεσσαλονίκη.

Στην «Καρδιά του Σκύλου» η Έφη Μπίρμπα πραγματοποιεί μία νέα πυρηνική εικονοκλαστική ανάγνωση του εμβληματικού έργου του Ρώσου συγγραφέα Μιχαήλ Μπουλγκάκοφ και μας προσκαλεί να κοιτάξουμε γύρω μας με άλλα “μάτια”, να σκεφτούμε κριτικά και να αναρωτηθούμε για τον κόσμο που θέλουμε να ζούμε.

Σε αυτήν τη σκοτεινή περιπέτεια που ξεδιπλώνεται στα λημέρια της επιστημονικής φαντασίας, της σάτιρας και της κοινωνικής κριτικής πρωταγωνιστούν ο Άρης Σερβετάλης και ο Αργύρης Πανταζάρας.

Μαζί τους η Ηλέκτρα Νικολούζου, ο Μιχάλης Θεοφάνους, η Χαρά-Μάτα Γιαννάτου, η Αλεξάνδρα Καζάζου και ο Σπύρος Δέτσικας.

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ

ΘΕΑΤΡΟ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΕΙΟΝ – Εθνικής Αμύνης 2, Θεσσαλονίκη 546 21

Τηλέφωνο: 231 026 2051

Μέρες και ώρες παραστάσεων:

Πέμπτη 8/5 21:00

Παρασκευή 9/5 & 16/5 21:00

Σάββατο 10/5 & 17/5 18:00 και 21:00

Κυριακή 11/5 & 18/5 20:00

Εισιτήρια:

Α Ζώνη: 25€

Β Ζώνη 20€

Β Ζώνη 18€ φοιτητικό, ΑΜΕΑ, ανέργων, άνω 65 ετών

Προπώληση: more.com

Οι «Όμορφες Σκέψεις», η νέα stand up comedy παράσταση της Ήρας Κατσούδα είναι ταυτόχρονα η πιο ώριμη και η πιο ανώριμη δουλειά της, όπως δηλώνει η ίδια περήφανα.

Αν και η ομορφιά είναι κάτι το υποκειμενικό, για την ίδια, οι σκέψεις που ξετυλίγει στην παράσταση είναι πανέμορφες και είναι αυτές που την κάνουν να μπορεί να επιβιώσει μέσα στην άχαρη πραγματικότητα.

Πού πάει το μυαλό όταν το αφήνεις να τρέξει;
Από πότε χρονολογείται το slut-shaming;
Τι κάνει το ψάρεμα να είναι το πιο συναρπαστικό hobby του κόσμου;
Τι θα σκεφτούν για μας οι εξωγήινοι αν μας επισκεφτούν;
Γιατί είναι τόσο αντιφατικές οι ανθρώπινες σχέσεις;

Αν και εσείς έχετε βαρεθεί να σκέφτεστε τα ίδια και τα ίδια, τότε είστε στο κατάλληλο μέρος! (Όχι ακόμα δηλαδή, θα είστε στο κατάλληλο μέρος όταν πάτε στην παράσταση).

Οργάνωση Παραγωγής: Melodica Art Productions

info:

Τρίτη 1 Απριλίου 2025 στις 21:00

Τετάρτη 2 Απριλίου 2025 στις 21:00

Μετά τα διαδοχικά sold out και τις αποθεωτικές κριτικές, «Το πιο όμορφο σώμα που έχει βρεθεί ποτέ σε αυτό το μέρος» με πρωταγωνιστή τον Αργύρη Ξάφη, συνεχίζει την πορεία του με νέες παραστάσεις στη Θεσσαλονίκη από την Πέμπτη 3 Απριλίου 2025 στο Θέατρο Αυλαία.

Ο ηθοποιός μιλάει στο biscotto.gr για το νέο έργο του Ζουζέπ Μαρία Μιρό, τις μεταμορφώσεις του πρωταγωνιστή, τις επιρροές του, για το πόσο ωραίο είναι να ανακαλύπτεις νέα έργα που κάνουν τη διαφορά, σχολιάζει την σκληρή επικαιρότητα, τις σύγχρονες κοινωνικές παθογένειες και τα αντανακλαστικά των ανθρώπων του πολιτισμού, ενώ μας αφήνει να τον γνωρίσουμε λίγο καλύτερα.

Συνέντευξη – Επιμέλεια: Ασημίνα Τούνα

Όσο κι αν οι ερμηνείες του τον κρατούν στην πρώτη γραμμή της θεατρικής επικαιρότητας, είναι ο δημόσιος λόγος του για την καλλιτεχνική, κοινωνική και πολιτική ζωή που τον έχουν τοποθετήσει σ’ ένα πιο μεγάλο κάδρο αυτής.

Ιδρυτικό μέλος του αδέσμευτου δικτύου Support Art Workers στην πιο κρίσιμη μεταπολεμικά περίοδο για την ελληνική (και όχι μόνο) πολιτιστική κοινότητα, ένας από τους ελάχιστους ηθοποιούς που κατέθεσε το αδιέξοδο του θεατρικού κλάδου ενώπιος ενωπίω με τον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσoτάκη (όταν αυτός επισκέφθηκε το Εθνικό θέατρο) – και που για τον ίδιο λόγο βρέθηκε στο στόχαστρο πολλών συναδέλφων του – πρωτεργάτης της ιδέας για on line τέχνη στη διάρκεια του εγχώριου lockdown, φορέας κριτικής για τα κακώς κείμενα της ελληνικής πολιτιστικής και όχι μόνο πραγματικότητας, ο Αργύρης Ξάφης μοιάζει να έχει σπάσει το προστατευτικό κουκούλι του καλλιτέχνη και να λειτουργεί ως ενεργός πολίτης με δημόσιο βήμα, αναλαμβάνοντας το όποιο τίμημα.

Ο ίδιος, ωστόσο, επιμένει πως αν κάτι ορίζει τον πυρήνα του είναι ο ηθοποιός – και πως αυτή η ιδιότητα τρέφει την πολιτική του σκέψη. Ως τέτοιος επανέρχεται, ερμηνεύοντας κι αποκαλύπτοντας όλους τους εμπλεκόμενους χαρακτήρες γεγονότων που κόβουν την ανάσα στο συγκλονιστικό έργο του βραβευμένου Καταλανού συγγραφέα Ζουζέπ Μαρία Μιρό «Το πιο όμορφο σώμα που έχει βρεθεί ποτέ σε αυτό το μέρος».

Ένα ακόμα άξιο δείγμα της καταλανικής εργογραφίας έφτασε στην ελληνική σκηνή. Ποιος έσφαξε τον νεαρό Αλμπέρτ; Πώς βρέθηκε αιμόφυρτος, με τα γεννητικά του όργανα κομμένα, στη μέση του χωραφιού; Ένα ομοφοβικό έγκλημα με πολλαπλούς ενόχους θα αποκαλυφθεί σταδιακά μέσα από τους μονολόγους πέντε ηρώων που αγάπησαν, ο καθένας με τον δικό του τρόπο, το έφηβο αγόρι.

Δεν είναι μόνο ένα δυνατό σύγχρονο κείμενο επικαιρότητας – εφόσον εξετάζει ζητήματα ετερότητας, θρησκευτικού συντηρητισμού, σεξουαλικής ταυτότητας και κακοποίησης. Είναι κι ένα κείμενο μεγάλης πνοής. Ο μονόλογος του Ζουζέπ Μαρία Μιρό, ένα μίγμα του θεάτρου του σύγχρονου πολιτικού ρεαλισμού και του θεάτρου του συμβόλου – δηλαδή της αλήθειας και της άρρητης υπόστασης της – ευτυχεί. Αφενός χάρη στην κεντημένη, πολυεπίπεδη ερμηνεία του Αργύρη Ξάφη και αφετέρου στη σκηνοθετική διαύγεια της Ζωής Ξανθοπούλου να το αναδείξει μέσα από τις πρώτες θεατρικές ύλες σε συνδυασμό με την μουσική σύνθεση και επιμέλεια του Φώτη Σιώτα.

Ο Αργύρης Ξάφης ερμηνεύει μόνος του πάνω στη σκηνή εφτά χαρακτήρες που διεκδικούν τη δική τους – ξεχωριστά ο καθένας – βαθιά ανάσα. Αλλάζει βλέμμα, έκφραση και σωματική κατάσταση με απόλυτη πειθώ. Από διαφορετική κάθε φορά οπτική γωνία και κάτω από εναλλασσόμενους ψυχικούς φωτισμούς, αποκαλύπτοντας τους εμπλεκόμενους χαρακτήρες γύρω από το νεκρό σώμα ενός έφηβου αγοριού. Χαρακτήρες που παλεύουν με τις δικές τους επιθυμίες, αλλά και εκείνες που τους επιβάλλονται από τις καταπιεστικές κοινωνικές δομές μίας φαινομενικά δεμένης κοινότητας.

Ειλικρινής, μεστός, με πολιτική κουλτούρα και σε διαρκή δημιουργική κίνηση, μας άφησε να τον γνωρίσουμε λίγο καλύτερα. Αυτός είναι ο Αργύρης Ξάφης. 

Τι είναι αυτό που σου κέντρισε το ενδιαφέρον στην παράσταση και αποφάσισες να συμμετάσχεις; Ποια ήταν η πρώτη σου σκέψη όταν διάβασες το έργο;

Η πρώτη μου σκέψη μόλις διάβασα «Το πιο όμορφο σώμα που έχει βρεθεί σε αυτό το μέρος» ήταν ότι πρέπει να ξεπεράσω την «ιδεοληψία» που είχα τόσα χρόνια, πως «δεν θέλω να κάνω μονόλογο, γιατί το θέατρο είναι ομαδικό άθλημα και έτσι μου αρέσει» και να πέσω με τα μούτρα στη δουλειά. Γιατί, έπρεπε οπωσδήποτε να παίξω αυτό το έργο. Έπρεπε οπωσδήποτε να πω αυτή την ιστορία. Και αυτή η πίστη και η επιμονή ήταν που τελικά έκανε και την παράσταση πραγματικότητα, παρά τις αντίξοες συνθήκες που δημιουργήθηκαν όταν δεν βρίσκαμε παραγωγό για την παράσταση ή θεωρούσαν ότι αφορά πολύ ειδικό κοινό. «Αφορά τους πάντες» λέγαμε. «Πως δεν το βλέπουν;» Και τελικά, αποδείχτηκε ότι είχαμε δίκιο.

Πες μας με λίγα λόγια, τι θα ήθελες να αποκομίσει κάποιος φεύγοντας από αυτή; Ποιοι λόγοι κατά τη γνώμη σου, καθιστούν το έργο αυτό τόσο «δυνατό» και συνάμα επίκαιρο;

Για μένα αυτό το σκεπτικό – η περίληψη δηλαδή του «διδάγματος» – είναι μία από τις καταστροφές της τέχνης. Συνολικά. Η τέχνη – και φυσικά μέσα σε αυτήν και οι παραστατικές τέχνες ακόμα περισσότερο – είναι εμπειρία. Δεν είναι θεωρητικά κείμενα με σκέψεις και διδάγματα. Και όπως σε κάθε εμπειρία, αυτό που ο καθένας αποκομίζει είναι προσωπικό. Το ίδιο συμβάν δεν το εισπράττουν όλοι με τον ίδιο τρόπο. Και είναι κάτι βαθύ και πολύπλοκο, που – ιδανικά – ακουμπάει περιοχές που τα λόγια δεν θα αρκούσαν για να τις φωτίσουν.

Το ίδιο συμβαίνει και με την «επικαιρότητα». Κάθε καλλιτέχνης που ειλικρινά ασχολείται με κάτι, το θεωρεί μέσα του επίκαιρο. Είναι αυτό, που τον απασχολεί αυτή τη στιγμή. Και μόνο αν ήμασταν – που δεν είμαστε – ξεκομμένοι απολύτως από τη ζωή, θα έπρεπε να βρίσκουμε τρόπους θεωρητικής σύνδεσής της με την τρέχουσα επικαιρότητα.

Αυτό που έχουν τα σπουδαία έργα, είναι ότι ασχολούνται με τον άνθρωπο. Με την τραγωδία – ή την τραγική κωμωδία – τού να είσαι άνθρωπος. Οι συνθήκες μπορεί να αλλάζουν, αλλά όχι και τόσο τελικά και μάλλον σε μια σπιράλ λογική, αλλά ο άνθρωπος όχι. Αυτά δεν είναι θεωρητικά ζητήματα για μένα. Είναι αληθινά και τρέχοντα. Μια παράσταση δεν είναι «επίκαιρη», όταν δεν είναι καλή. Και δεν έχει τόσο σχέση με το έργο, όσο με τον καλλιτέχνη και την δική του ύπαρξη μέσα από την οποία δημιουργεί.

Με ποιες προκλήσεις βρέθηκες αντιμέτωπος σε αυτή την παράσταση; Πόσο «εκτεθειμένος» βρίσκεται κανείς, όταν ερμηνεύει ένα μονόλογο και κυρίως, πώς καταφέρνεις να μεταβαίνεις από ρόλο σε ρόλο;

Χρειάζεται κάποιου είδους εξάσκηση στον μοναχισμό, όταν βρίσκεσαι μιάμιση ώρα μόνος σου πάνω στη σκηνή. Με την έννοια της συγκέντρωσης, στοχοπροσήλωσης, ακρίβειας, ταπεινότητας, γενναιοδωρίας και ανοίγματος ταυτόχρονα προς τα έξω. Προς ένα κοινό – μια μικρή κοινωνία δηλαδή – η οποία σου έχει δώσει τον χρόνο της να το διαπραγματευτείς. Δεν είναι μικρή αποστολή. Κάθε φορά, δεν ξέρεις αν είσαι ικανός να τα καταφέρεις. Γιατί ξέρεις πού πρέπει να πας, τί πρέπει να συμβεί, δεν ξέρεις αν μπορείς. Και η λύση δεν είναι σε σένα, είναι στο κοινό. Πώς θα εισπράξεις και θα νιώσεις αυτό που υπάρχει, ώστε να βρεθεί ο δρόμος που θα οδηγήσει εκεί που πρέπει. Για μένα αυτό, αυτή η πραγματικότητα της παράστασης, είναι το πιο δύσκολο μέρος της. Γιατί δεν μπορείς να χρησιμοποιήσεις πολλά δεδομένα, αν θες να είσαι «ωραίος» – με την έννοια του «στην ώρα σου», σε «αυτή την συγκεκριμένη και μοναδικά σωστή στιγμή».

Και ο τρόπος που μπορείς να εκτεθείς; Δεν είναι το να μην είμαι καλός στην παράσταση, όχι δεν φοβάμαι αυτό. Φοβάμαι ότι μπορεί να μείνει κανείς, στο αν έχω ή όχι δυνατότητες και ταλέντο κτλ. και να μην περάσει στην εμπειρία του. Θα εκτεθεί ο «ηθοποιός» δηλαδή, που στην συγκεκριμένη παράσταση – αλλά αυτή είναι και η φάση μου σαν καλλιτέχνης αυτό το διάστημα – προσπαθώ να τον βάλω πίσω, να τον εξαφανίσω. Ώστε, να μείνει όσο περισσότερη αλήθεια γίνεται. Και όλα αυτά, πέρα από τις τεχνικές δυσκολίες που μπορεί να αντιμετωπίσει κανείς και καταλήγουν ανέκδοτα για να θυμάσαι την κάθε παράσταση ή για να κάνεις μια ελαφριά κουβέντα μετά.

Οι μεταβάσεις στο συγκεκριμένο έργο γίνονται κάθετα. Χωρίς χρόνο ή σκηνικές αλλαγές, χωρίς ενδιάμεσα σκοτάδια ή μουσικές ή κάποιο άλλου είδους βοήθημα στο πέρασμα. Φεύγει μέσα μου ο ένας ή καλύτερα, ο επόμενος διώχνει τον προηγούμενο από μέσα μου και συνεχίζει αυτός. Μέχρι τον επόμενο.

Πόσο εύκολα ή δύσκολα μπορείς να απεμπλακείς από τη ψυχοσύνθεση των χαρακτήρων που υποδύεσαι και τι είναι αυτό που σε «επαναφέρει» στη δική σου πραγματικότητα; Αποτελεί παγίδα για έναν ηθοποιό να ταυτιστεί με ένα χαρακτήρα, ειδικά όταν αυτός είναι φορτισμένος συγκινησιακά;

Ως Αργύρης, δεν πιστεύω σε αυτά. Δεν πιστεύω δηλαδή, ότι ένας ηθοποιός χάνεται σε έναν ρόλο με τρόπο που δεν μπορεί να επανέλθει. Μου φαίνεται επικίνδυνο και ψυχοπαθές. Το όλο ενδιαφέρον για μένα είναι, ότι μπορείς να το κάνεις, να δοκιμάζεις ψυχοσυνθέσεις, έχοντας εσύ τον έλεγχο του πού και πώς οδηγούνται. Και φυσικά, να βγαίνεις από αυτές αυτο – στιγμή, όταν το θες. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν σου αφήνουν σημάδια. Αυτά τα σημάδια είναι και ένας λόγος που κάνεις αυτή τη δουλειά. Αυτή η συμπυκνωμένη εμπειρία που έχεις αποκομίσει βγαίνοντας.

Στη συγκεκριμένη παράσταση πχ. όταν τελειώνει, εγώ ο Αργύρης, εξαιτίας της εμπειρίας της παράστασης, αισθάνομαι πιο πλήρης, με μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση. Πιο θαρραλέος. Πιο τρυφερός. Πιο ανθρώπινος. Παρόλο που η παλέτα των ανθρώπων που υποδύομαι δεν έχουν όλοι, αυτά τα χαρακτηριστικά. Ίσα ίσα, κάποιοι μπορεί να είναι και πολύ αρνητικοί χαρακτήρες. Αλλά ο χώρος που τους έδωσα μέσα μου, ο χρόνος που πέρασα παίζοντας μαζί τους αυτά τα σημάδια, αυτά τα θετικά σημάδια μου άφησε.

Ο συγγραφέας δεν επιβάλλει καμία συγκεκριμένη σύμβαση για το φύλο, την ηλικία ή τη σωματική διάπλαση του πρωταγωνιστή. Αποστολή του είναι να ενσωματώσει ενδεικτικές φιγούρες της πόλης, να συμπυκνώσει το σώμα των πολιτών, να χωρέσει ταυτότητες, φύλα, συναισθήματα και πάθη, ενεργοποιημένα από «το πιο όμορφο σώμα». Το αφηγηματικό αυτό τέχνασμα, μπορεί να λειτουργήσει απελευθερωτικά για σένα που ερμηνεύεις κάθε ρόλο; Και τι αποτέλεσμα φέρει ως προς τον τρόπο που εκλαμβάνεται από το κοινό;

Στο πρώτο μέρος της ερώτησης απάντησα άθελά μου προηγουμένως. Τώρα, όσον αφορά το κοινό, δεν μπορώ να μιλήσω για όλους, αλλά αυτό που εισπράττω μετά το τέλος της παράστασης είναι μια ανάγκη για τρυφερότητα. Οι περισσότεροι μου ζητάνε μια αγκαλιά, αντί για λόγια και αυτό για μένα είναι τεράστιο. Τεράστια χαρά. Γιατί καταλαβαίνω, ότι έχουμε πάει σε περιοχές που δεν αρκούν τα λόγια. Και αυτό είναι εμπειρία.

Για εσένα, ποιο είναι εκείνο το μέρος του συλλογικού σώματος που αιμορραγεί περισσότερο στη συγκυρία που βρισκόμαστε; Το βίαιο τέλος της ομορφιάς, μπορεί να αποκαλύπτει την τρομακτική ασχήμια των όσων συμβαίνουν γύρω μας; Και τελικά, πόσο συνένοχοι είμαστε όταν μένουμε απλοί θεατές μπροστά στην ανθρωποφαγία;

Ο εγκέφαλος αιμορραγεί. Έχοντας δε, δώσει και σήμα στο υπόλοιπο σώμα να αυτοκαταστραφεί. Εισπνοή. Εκπνοή. Κλείνω τα μάτια και προσπαθώ να συμφιλιώσω το μυαλό με την καρδιά αυτού του συλλογικού σώματος. Μπας και καταλάβουν την αλληλο-εξάρτησή τους. Και όσο κι αν μοιάζει ότι τα θέματα του μυαλού ή της καρδιάς δεν αφορούν τη φτέρνα ή το γόνατο, νομίζω ότι σιωπώντας δεν θα τους βγει σε καλό. Δεν τους βγαίνει σε καλό. Τόσο συνένοχοι είμαστε.

Πώς κρίνεις τα αντανακλαστικά μας ως πολίτες, αλλά και τη στάση όσων εμπλέκονται συγκεκριμένα με την τέχνη και τον πολιτισμό, σε σχέση με τη θέση ή όχι που παίρνουν απέναντι στα ζητήματα της επικαιρότητας;

Θεωρώ πως οι καλλιτέχνες έχουν αρκετά γρήγορα αντανακλαστικά σε αυτά που συμβαίνουν. Πολλές φορές, τόσο γρήγορα που χάνεται η μεγαλύτερη εικόνα τρέχοντας πίσω από τα δεκάδες μικρότερα. Ελπίζω στους πολίτες. Ελπίζω ότι θα καταλάβουν πόσο τους αφορούν όσα συμβαίνουν όχι μόνο σε πολιτικό ή γενικά κοινωνικό, αλλά σε προσωπικό εν τέλει επίπεδο. Και θα απαιτήσουν κάτι περισσότερο από το σκατό που μας προσφέρεται σε όλα τα επίπεδα: δικαίου, οικονομίας, κοινωνίας, παιδείας, υγείας, εργασίας.

Ποιες ομοιότητες βρίσκεις ανάμεσα στην ιστορία και τις παθογένειες της καταλανικής κοινωνίας στην οποία αναφέρεται το έργο, με την ελληνική κοινωνία;

Δεν βρίσκω διαφορές. Το έργο δεν ασχολείται βέβαια με τα έθιμα της περιοχής – που θα ήταν διαφορετικά κάπως – αλλά με τους ανθρώπους. Ίδιες ψυχές. Τους αναγνωρίζω. Τους γνωρίζω.

Ποιες ήταν οι πρώτες σου καλλιτεχνικές επιρροές;

Ο κινηματογράφος. Γεννήθηκα στο Περιστέρι σε απόσταση 150 μέτρων από 5 κινηματογράφους. Οι πρώτες εικόνες που πήρα από εκεί με διαμόρφωσαν για πάντα. Ταινίες και πάλι ταινίες. Και μετά με το βίντεο, ακόμα περισσότερες ταινίες. Ταινίες όλων των ειδών. Σαν να έδιναν νερό σε μόνιμα διψασμένο, ήμουν.

Πώς προέκυψε η «μεταπήδηση» σου από την τεχνολογία και τον ψηφιακό κόσμο, στον κόσμο της υποκριτικής και τη σκηνοθεσίας; Είναι μια απόφαση η οποία, τελικά, σε αντάμειψε και σε γεμίζει;

Δεν έφυγα ποτέ από την τεχνολογία. Δεν σπούδασα εν τέλει κάτι σχετικό με αυτήν, αλλά στη ζωή μου κρατάει μεγάλο κομμάτι. Με γειώνει και με βοηθάει στο να κρατήσω ένα κομμάτι λογικής και οργάνωσης που χρειάζομαι για να είμαι ολόκληρος.

Υπάρχει κάποια στιγμή ή μία συνεργασία στην διαδρομή σου έως τώρα που να ξεχωρίζεις;

Ναι, αλλά αυτές οι στιγμές – που είμαι τυχερός που είναι αρκετές – είναι προσωπικές. Ακουμπάνε, αυτό που λέγαμε και πριν, άρρητες περιοχές του είναι μου και ίσως φοβάμαι πως αν τις αναλύσω θα χάσουν – το κάνουν τα λόγια αυτό – τη σημασία τους.

Υπάρχει κάτι που σε «φοβίζει» σήμερα στην ελληνική κοινωνία; Μία κρίση μπορεί να λειτουργήσει, τελικά, ως «ευκαιρία» για έναν καλλιτέχνη και να μετατραπεί σε μία δημιουργική περίοδο;

Πάντα ήταν και θα είναι πηγή για έναν καλλιτέχνη η ζωή. Βρίσκει τρόπους να ανθίζει και μέσα στο τίποτα. Όταν δεν συμβαίνει κάτι φοβερό. Αλλά, πάντα συμβαίνει κάτι μέσα μας. Ακόμα και όταν κοιμόμαστε. Όσον αφορά αυτό που με φοβίζει ως πολίτη σήμερα, είναι η ένταση της μισαλλοδοξίας. Αισθάνομαι σαν να κυλάμε προς μια βαθιά κρίση ιδεών και σκέψης, προς έναν καινούριο μεσαίωνα. Αυτό με φοβίζει, γιατί μου δείχνει ξεκάθαρα πια ότι έχουμε καταστρέψει την εκπαίδευση, την κριτική σκέψη και άρα είμαστε πιο εύκολα έρμαια συμφερόντων και ιδεολογιών που έχουν ξεπεραστεί ή τουλάχιστον θα έπρεπε να έχουν.

Πώς είναι να ζεις όντας ηθοποιός και εν γένει δημιουργός στην Ελλάδα του σήμερα; Από τη δική σου εμπειρία, τι θα προέτρεπες ένα νεότερο παιδί;

Είσαι μόνος σου σε σχέση με οποιαδήποτε δομή ή ευκολία ενός λειτουργικού συστήματος, που θα βοηθούσε τη δημιουργία. Ταυτόχρονα – και ευτυχώς – βρίσκεσαι μέσα σε μια ιδιότυπη, αλλά τρυφερή κοινότητα ανθρώπων που βοηθάνε ο ένας τον άλλον και νοιάζονται για την κοινωνία, τους αγώνες και τις αδικίες που συμβαίνουν. Τα νέα παιδιά δεν χρειάζονται τη συμβουλή μου. Το μόνο που θα πω είναι, ότι «είναι ωραία να είσαι μαζί με άλλους και όχι μόνος σου» κι ας το κάνουν ό,τι θέλουν.

Ως καλλιτέχνης, από πού αντλείς έμπνευση; Υπάρχει κάτι που να σου δημιουργεί αισιοδοξία, προκειμένου να συνεχίζεις να κάνεις αυτό που αγαπάς;

Κάθε φορά είναι κάτι άλλο. Πολύ συχνά, είναι άλλοι άνθρωποι. Οι εμμονές και οι σκέψεις τους. Ακόμα και η ασχήμια με έχει εμπνεύσει. Γιατί ξέρω, ότι θα ήθελε να ήταν ομορφιά.

Ποια είναι τα μελλοντικά σου σχέδια;

Πέρα από τις παραστάσεις στην Θεσσαλονίκη που πρέπει να ξανάρθω και ψάχνω επιπλέον ημερομηνίες μιας και έχουν σχεδόν εξαντληθεί τα εισιτήρια για 3 με 6 Απριλίου, το πιο άμεσο είναι η Ανδρομάχη που θα κάνουμε με την Μαρία Πρωτόπαππα στην σκηνοθεσία, στην Επίδαυρο το καλοκαίρι, 8 και 9 Αυγούστου. Συνεργαζόμαστε τόσο ωραία με την Μαρία και περιμένω σαν παιδί έξω από μαγαζί με καραμέλες να ξεκινήσουμε. Και την περιοδεία που μας περιμένει μετά. Ταυτόχρονα, υπάρχει πάντα η καλλιτεχνική διεύθυνση του θεάτρου Θησείον, ΕΝΑ ΘΕΑΤΡΟ ΓΙΑ ΤΙΣ ΤΕΧΝΕΣ, ο προγραμματισμός και οι συνεργασίες της επόμενης χρονιάς. Και ελπίζω του χρόνου το φθινόπωρο να βρω χρόνο και να ξανα-ξεκινήσω τα μαθήματα στη δραματική σχολή, που τόσο έχω επιθυμήσει.

ΙNFO:

Το πιο Όμορφο Σώμα που Έχει Βρεθεί ποτέ σε Αυτό το Μέρος – ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Ο Αργύρης Ξάφης παρουσιάζει την θεατρική παράσταση-μονόλογο  Το πιο Όμορφο Σώμα που Έχει Βρεθεί ποτέ σε Αυτό το Μέρος, στη Θεσσαλονίκη, στο θέατρο Αυλαία για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων.

Σκηνοθετεί η Ζωή Ξανθοπούλου.

Παιδεραστία, ομοφοβία, ένοχα μυστικά, καταπιεσμένες ζωές κι ένα τραγούδι που ξυπνά τις πιο εφιαλτικές αναμνήσεις.

«Δεν υπάρχει τίποτα πιο προκλητικό κι επαναστατικό από την ομορφιά.»

Συντελεστές:

• Συγγραφέας: Ζουζέπ Μαρία Μιρό
• Μετάφραση: Μαρία Χατζηεμμανουήλ
• Σκηνοθεσία: Ζωή Ξανθοπούλου
• Σκηνογραφία – Ενδυματολογία: Βασίλης Αποστολάτος
• Μουσική: Φώτης Σιώτας
• Βίντεο: Νατάσσα Ε. Ιωάννου
• Φωτογραφίες: Κική Παπαδοπούλου

Το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος συνεργάζεται με το Κέντρο Εκπαίδευσης και Αποκατάστασης Τυφλών Θεσσαλονίκης (Κ.Ε.Α.Τ.) και την Παιδική Χορωδία του Δήμου Καλαμαριάς και παρουσιάζουν την παράσταση του  έργου  του Ευγένιου Ο’ Νηλ «Όλα τα παιδιά του Θεού έχουν φτερά» την Τρίτη 14 Ιανουαρίου στο Θέατρο Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών, στις 20.00. Μια παράσταση για τη διαφορετικότητα και τον ρατσισμό με ελεύθερη είσοδο, σε διασκευή- σκηνοθεσία της Άννης Τσολακίδου και σε ιδέα- οργάνωση Γιολάντας Μπαλαούρα.

Πριν από την παράσταση θα προηγηθεί βιωματικό σεμινάριο από τους εκπαιδευτές  κινητικότητας/ προσανατολισμού και τους μαθητές του ΚΕΑΤ, στο χώρο του Θεάτρου, το οποίο θα ξεκινήσει στις 19.00.

Ο σπουδαίος Αμερικανός συγγραφέας Ευγένιος Ο’ Νηλ με το έργο αυτό-   το οποίο προκάλεσε θύελλα αντιδράσεων, όταν ανέβηκε για πρώτη φορά το 1924 – θέλησε να μιλήσει για τις προκαταλήψεις και τον ρατσισμό, με αφορμή έναν αταίριαστο κοινωνικά έρωτα.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Διασκευή-Σκηνοθεσία: Άννη Τσολακίδου
Ιδέα-Οργάνωση: Γιολάντα Μπαλαούρα
Δραματουργική επεξεργασία: Άννα Μαρία Ιακώβου
Εκπαιδεύτρια Κινητικότητας/Προσανατολισμού: Λεία Αβραάμ
Μουσική Διεύθυνση Παιδικής Χορωδίας: Ελεωνόρα Καλαϊτσίδου
Κοστούμια: Κωνσταντίνος Τσιγαρός
Βίντεο παράστασης: Άγγελος Κάλφας
Βοηθός σκηνοθέτη: Ζένια Παπασυνεφάκη
Εμψυχώτρια μικρών παιδιών: Ελένη Γιαννούση
Ηχοληψία: Γιώργος Πεντζίκης
Οργάνωση Παραγωγής: Μαριλύ Βεντούρη

Παίζουν (με αλφαβητική σειρά):

Πελαγία Αγγελίδου, Γρηγόρης Αργυρόπουλος, Νίκος Αργυρός, Μαριάνθη Βλάχου, Σωκράτης Ζδράκας, Άννα Ιωαννίδη, Σύλια Κακολύρη, Άνιελ Κόλα, Θεοδώρα Κουτσομίχα, Φανή Μορόζοβα, Γιολάντα Μπαλαούρα, Χριστίνα Μπουριώτη, Νατάσα Μπρέντα, Χρίστος Νταρακτσής, Σταυρούλα Ντόβα, Ζένια Παπασυνεφάκη, Ραφαέλα Σαπρίκη, Μυρτώ Στοϊκοπούλου, Γιάννης Τσαμασλίδης, Φανή Τσικούρα, Ευδοκία Χασιώτη.

Συμμετέχει η Παιδική Χορωδία του Δήμου Καλαμαριάς.
Με την ευγενική χορηγία της κ. Ζωής Παπαγεωργίου

info
Θέατρο Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών (Εθνικής Αμύνης 2)
Τρίτη 14 Ιανουαρίου 2025, στις 20.00
Διάρκεια: 1 ώρα και 10 λεπτά 

Ωράριο Ταμείων:

Βασιλικό Θέατρο: Τρίτη 08:30 – 16:00 / Τετάρτη έως Κυριακή 08:30- 21:30

Θέατρο Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών: Τετάρτη έως Κυριακή 14:00 – 21:30

Θέατρο Μονής Λαζαριστών: Τετάρτη έως Κυριακή 14:00 – 21:30

Μία φορά κι έναν καιρό… ήταν μια πολιτεία όμορφη, μα πάντα λυπημένη. Οι Ρουμπαγιάτ έχουν το αντίδοτο για να μη γίνουν και οι δικές μας πολιτείες αγέλαστες!

Νοσταλγώντας τα παιδικά τους Χριστούγεννα, θυμούνται και παρουσιάζουν το πολυαγαπημένο παραμύθι των Χάρη & Πάνου Κατσιμίχα “Αγέλαστη Πολιτεία”, μια μουσικοθεατρική παράσταση για μικρούς και μεγάλους, γελαστούς και μουτρωμένους, λογικούς και παράλογους.

Παρέα με τους καλικάντζαρους και τον Ζαχαρία Σπανό στην αφήγηση, “μαγεύουνε τα ζωντανά κι οι γάιδαροι λαλούνε”, πριονίζουν το δέντρο που στηρίζει τον απάνω κόσμο και συνεχίζουν το γλέντι σε μια Πολιτεία που δε θα είναι ποτέ ξανά ίδια.

Το αγαπημένο παραμύθι θα ταξιδέψει φέτος τις γιορτές σε όλη την Ελλάδα!

Λίγα λόγια για τους Συντελεστές:
Οι Ρουμπαγιάτ είναι ένα μουσικό σχήμα από τη Θεσσαλονίκη. Δημιουργήθηκε το 2013 και από τότε έχει ενεργή παρουσία τόσο εντός, όσο και εκτός πόλης, μετρώντας πολλές ζωντανές εμφανίσεις ανά την Ελλάδα. Βασισμένοι στην πολυφωνία, οι Ρουμπαγιάτ επιχειρούν μια σύγχρονη ερμηνευτική προσέγγιση σε τραγούδια του έντεχνου και του παραδοσιακού χώρου από πληθώρα περιοχών.
Ο Ζαχαρίας Σπανός φέρνει εκτός από τη σκηνική του παρουσία, την εμπειρία θεατρικών και κινηματογραφικών παραγωγών και κυρίως την επαγγελματική του ενασχόληση με την εκπαίδευση και την ψυχαγωγία παιδιών για περισσότερα από 20 χρόνια.

info
Τετάρτη 18 Δεκεμβρίου 2024 στις 19:30
Δευτέρα 30 Δεκεμβρίου 2024 στις 19:30
Δευτέρα 6 Ιανουαρίου 2025 στις 19:30
Artbox Fargani Theater
Αγίου Παντελεήμονος 10, Θεσσαλονίκη
Ώρα έναρξης: 19:30
Διάρκεια παράστασης: 70 min
Εισιτήρια: more.com & Προπώληση: 10 € / Στην είσοδο του θεάτρου: 12 €
Επικοινωνία: 2310208007

Το Τενεκεδένιο σχολείο αφηγείται μια αληθινή ιστορία

Τον Σεπτέμβριο του 1923, στη Θεσσαλονίκη, παιδιά ξυπόλυτα με μπαλωμένα ρούχα κι όμως πεντακάθαρα, συγκεντρώθηκαν για να κάνουν το πρώτο τους μάθημα σε ένα σχολείο φτιαγμένο από τενεκέδες.

Με τη Μικρασιατική καταστροφή το 1922, δεκάδες χιλιάδες πρόσφυγες από την Ιωνία (Σμύρνη), θα κατακλύσουν τη Θεσσαλονίκη. Στον οικιστικό χώρο της Θεσσαλονίκης εγκαταστάθηκαν περί τους 110.000 πρόσφυγες, όταν ο πληθυσμός στην ίδια περιοχή ήταν περίπου 120.000.

Πολλοί πρόσφυγες εγκαταστάθηκαν στην Άνω Πόλη, κτίζοντας παράγκες σε επαφή με τα κάστρα, ενώ αρκετοί βρήκαν καταφύγιο στο κέντρο της πόλης, στους ναούς, με επίκεντρο τον ναό της Παναγίας Αχειροποιήτου, σε σχολεία, τεμένη και εμπορικές στοές. Παράλληλα, άλλοι πρόσφυγες αναπτύχθηκαν στην Καλαμαριά, την Τούμπα και την Αγία Φωτεινή, άλλοι κατευθύνθηκαν στα περίχωρα, κι εγκαταστάθηκαν σε στρατόπεδα, ή ίδρυσαν συνοικισμούς, σε ανάμνηση των αλησμόνητων πατρίδων (Κορδελιό, Μενεμένη, Ξηροκρήνη, Νέα Ευκαρπία, Νέα Κρήνη, Νέα Μηχανιώνα, Νέα Μαγνησία, Συκιές, Νεάπολη, Σαράντα Εκκλησιές).

Ένα χρόνο μετά την εγκατάστασή τους, το 1923, χιλιάδες παιδιά δεν έχουν καμία εκπαίδευση– η Πρόνοια και το κράτος δεν έχει δυνατότητες να παρέχει σχολικές υποδομές κι έτσι με πρωτοβουλία των ίδιων των προσφύγων, μία μοναδική ιστορία γεννιέται…

Στην αυλή του Ορφανοτροφείου «Μέγας Αλέξανδρος» στην Τούμπα, οι πρόσφυγες αδελφοί –και πρόγονοί μας- από την Σμύρνη έφτιαξαν με τα ίδια τους τα χέρια, από ξύλα και τενεκέδες, το πρώτο προσφυγικό σχολείο της Θεσσαλονίκης, όπου μέχρι και σήμερα υπάρχει το 56ο Νηπιαγωγείο Θεσσαλονίκης με την επιγραφή «Τενεκεδένιο Σχολείο».

Στην ιστορία μας αναβιώνεται μία αξιολάτρευτη παρέα προσφυγόπουλων του 1923, οι οποίοι μαζί με τους γονείς και τους αγαπημένους τους δασκάλους, τον –λόγιο- κύριο Χαρίλαο και την –μελωδικότατη- κυρία Πολυξένη, έγραψαν Ιστορία. Μέσα από τις λάσπες των προσφυγικών καταυλισμών ενώθηκαν, συν δημιούργησαν κάνοντας την αναποδιά παιχνίδι, την δυσκολία ελπίδα και την προσφυγιά αλληλεγγύη.

«Το Τενεκεδένιο Σχολείο», το θεατρικό έργο, βασισμένο σε πραγματικά ιστορικά στοιχεία, με αυθεντική πρωτότυπη μουσική και παραδοσιακά σμυρναίικα και ρεμπέτικα τραγούδια, ζωντανεύει φέτος στη σκηνή, ως ένα από τα πιο συγκινητικά κομμάτια της ιστορίας της Θεσσαλονίκης.

Είναι κατάλληλη για όλες τις ηλικίες. Θα παρουσιάζεται σε πρωινές ώρες για οικογένειες με παιδιά (άνω των 4 ετών) και κάποιες ημέρες σε απογευματινές ώρες για κοινό ανεξαρτήτου ηλικίας.

Παίζουν και τραγουδούν:

• Κέλλυ Γιακουμάκη, Ηλίας Παπαδόπουλος
• Πέτρος Ζαφειρίου, Θανάσης Χασιώτης, Πασχαλίνα Τζιλή, Μελίνα Ταχτσίδου.

Συντελεστές:

• Κείμενα: Άννα Ιακώβου,
• Εικονογράφηση: Εύα Καραντινού,
• Σκηνοθεσία: Μαργαρίτα Νασιούλα,
• Βοηθός Σκηνοθέτις: Νίκη Αναστασίου,
• Μουσική – ενορχήστρωση: Θοδωρής Παπαδημητρίου,
• Μουσική διδασκαλία: Κέλλυ Γιακουμάκη,
• Χορογραφίες: Χρήστος Κατίδης,
• Σκηνογραφία: Μαγδαληνή Σίγα,
• Βοηθός Σκηνογράφου: Ειρήνη Αγιαννίτη,
• Κατασκευή Κοστουμιών: Ελένη Χασιώτη,
• Τεχνική υποστήριξη: Μιχάλης Βιδάλης, Ιάσονας Πετρίδης
• Ιδέα-καλλιτεχνική επιμέλεια: Παύλος Μητσόπουλος
• Παραγωγή: Παραδοσιακό Θέατρο

info:

Η διάρκεια της παράστασης είναι περίπου 80 λεπτά (με διάλειμμα 10 λεπτών).

Είναι κατάλληλη για όλες τις ηλικίες. Θα παρουσιάζεται σε πρωινές ώρες για γονείς με παιδιά (άνω των 4 ετών) και κάποιες ημέρες σε απογευματινές ώρες για κοινό ανεξαρτήτου ηλικίας.

Εισιτήρια και Παραστάσεις:

Κάθε Σάββατο και επιλεγμένες καθημερινές απογευματινές στο Θέατρο Αυλαία, Τσιμισκή 136 (Κτίριο ΧΑΝΘ – είσοδος από Τσιμισκή)

Πρόγραμμα και Εισιτήρια στο:

www.more.com/theater/to-tenekedenio-sxoleio/ και στα ταμεία του θεάτρου.

Τιμές εισιτηρίων:

15 Ευρώ ενηλίκων – 12 Ευρώ μειωμένο (ανηλίκων 2-17 ετών και με επίδειξη αποδεικτικού (κάρτας) για ανέργους, ΑΜΕΑ, πολύτεκνους, φοιτητικό, 66+).

Ειδικές τιμές για groups άνω των 20 ατόμων.

Καθημερινές παραστάσεις για συλλόγους – σχολεία:

Επικοινωνία: 6977 407217 κα Έλλεν Προεστοπούλου, 2310 230013 (Θέατρο Αυλαία) και email στο paradosiakotheatro@gmail.com