Tης αρέσουν πολύ τα συννεφάκια, οι ήλιοι, η θάλασσα και τα πολύχρωμα πραγματάκια. Η ζωή της είναι μια παιδική χαρά και αυτό φαίνεται και από τα σχέδια της. Φτιάχνει τα πιο χειροποίητα ημερολόγια που δεν μοιάζουν με κανένα άλλο, καταφέρνοντας να δίνει χρώμα στις ζωές μας, αλλά και να ενθαρρύνει τη δική μας δημιουργικότητα προσφέροντάς μας μια μικρή – πολύτιμη απόδραση από τη ρουτίνα της καθημερινότητας.

Η Γεωργία, γνωστή και ως Gingery Belle, μετέτρεψε την αγάπη της για την τέχνη, τη ζωγραφική και οτιδήποτε χειροποίητο σε δημιουργία, φτιάχνοντας πρωτότυπα ημερολόγια για όσους προτιμούν ακόμα το χαρτί από την οθόνη των smartphones.

Συνέντευξη: Ασημίνα Τούνα

Το χειροποίητο κόσμημα, ρούχο ή αντικείμενο έχει πάντα κάτι το προσωπικό. Πέρα από το ταλέντο και την δεξιοτεχνία του δημιουργού, κουβαλά την προσωπική του αισθητική, την προσωπική του ματιά. Αγοράζοντας χειροποίητα αντικείμενα, οικειοποιείσαι τα προσωπικά χαρακτηριστικά του, που γίνονται – με έναν έμμεσο τρόπο – δικά σου. Αυτομάτως, «ενώνεσαι» μαζί του, ακόμη κι αν δεν τον συναντήσεις ποτέ. Επιλέγοντάς τον, τιμάς τον χρόνο του, την προσπάθειά του, την αφοσίωσή του.

Μπορείς να τον φανταστείς στο μικρό του εργαστήριο ή στο μεγάλο του σαλόνι, στο υπόγειο ή στο μπαλκόνι του, να δουλεύει με προσήλωση επάνω σε ένα πολύτιμο αντικείμενο που – παρότι εκείνη τη δεδομένη στιγμή δεν το ξέρει κανείς από τους δυο σας – έχει τελικό προορισμό το συρτάρι σου. Μπορείς να σκεφτείς κάτι πιο μοναδικό και tailor-made από αυτό;

Η Γεωργία – το πρόσωπο πίσω από την Gingery Belle – κατάγεται από τη Θεσσαλονίκη, αποφοίτησε από το Τμήμα Νηπιαγωγών και εργάζεται ως αναπληρώτρια εκπαιδευτικός στην επαρχία. Μετακινείται διαρκώς, όχι μόνο εξαιτίας της δουλειάς της, αλλά ως πνεύμα ανήσυχο και δημιουργικό. Από μικρή ηλικία ζωγράφιζε, έφτιαχνε κατασκευές και διάφορες χειροποίητες δημιουργίες, ενώ ασχολήθηκε και με το scrapbooking. Στα τετράδια της σχολής της υπήρχαν πάντοτε σχέδια, ενώ ακόμη και μια απλή λίστα αγορών συνοδευόταν απαραιτήτως από κάτι «αρτίστικ».

Γνώρισα τη δουλειά της μέσα από τον λογαριασμό της στο instagram, ψάχνοντας ένα ξεχωριστό δώρο για την αδερφή μου. Αγαπώ κάθε τι χειροποίητο, ειδικά εάν είναι φτιαγμένο με αγάπη, μεράκι και καλαισθησία και η Gingery Belle έχει όλα αυτά τα συστατικά – και ακόμη παραπάνω – που θα σε κάνουν να την λατρέψεις. Όχι μόνο για όσα δημιουργεί, αλλά για όσα πιστεύει, προσπαθεί και κυρίως για την αγάπη και το πάθος που βάζει σε κάθε έργο της. Παίρνοντας στα χέρια μου το απίστευτο ετήσιο ημερολόγιο που φτιάχνει – και καθόλου τυχαία γίνεται ανάρπαστο, ήξερα πως θέλω να μάθω περισσότερα για το κορίτσι που τα επιμελείται. Το λάτρεψα και με την πρώτη ευκαιρία δείχνω δεξιά και αριστερά τη δουλειά της – και εννοείται πως κανείς δεν μένει ασυγκίνητος.

Το ταξίδι των πρωτότυπων ημερολογίων ξεκινά από το σπίτι της Γεωργίας και φτάνει σε τόσους προορισμούς, όσοι και τα χέρια των παραληπτών τους. Χάρη στην υπέροχη σχεδίαση, τα χρώματα, το υλικό του χαρτιού και την όμορφη βιβλιοδεσία τους, η γραφή γίνεται πιο απολαυστική. Κι αν η γραφή είναι πολύ προσωπική υπόθεση, γιατί αποτυπώνει τις σκέψεις μας και τα όνειρά μας, το πού αποτυπώνονται οι σκέψεις μας και τα όνειρά μας είναι και μία υπόθεση καλαισθησίας!

Πώς, όμως, κατέληξε να αγαπήσει και τελικά, να ασχοληθεί με τις ψηφιακές τέχνες; Πώς έφτασε το όνομα Gingery Belle να γίνει το όνομα εκείνο που θα υπογράφει ως δημιουργός των πιο ξεχωριστών χειροποίητων ημερολογίων, εκείνων που σίγουρα έχει «πάρει το μάτι σου» κάπου στο instagram και αναμφίβολα και δεν μοιάζουν με κανένα άλλο; 

«Κατά τη διάρκεια της πανδημίας, είδα κάποια βίντεο με tutorials για ακουαρέλες και ενθουσιάστηκα με την ιδέα να το δοκιμάσω. Έτσι ξεκίνησα, ζωγραφίζοντας μικρά ποστεράκια που μου ζητούσαν οι φίλοι μου. Η δημιουργικότητά μου πήρε άλλη διάσταση, όταν παρατήρησα μια συνάδελφο στο σχολείο να σχεδιάζει ψηφιακά φύλλα εργασίας για τα παιδιά. Αυτό με ενέπνευσε να ασχοληθώ με την ψηφιακή τέχνη.

Αγόρασα ένα tablet και ένα ψηφιακό πρόγραμμα, και το πρώτο μου σχέδιο ήταν μια φιγούρα που μου έμοιαζε. Με τον καιρό, αυτή η φιγούρα εμπλουτίστηκε και εξελίχθηκε, μέχρι που κατέληξε να είναι το προσωπικό μου λογότυπο. Στη συνέχεια, ξεκίνησα να δημιουργώ ένα ημερολόγιο, αφήνοντας την ανυπομονησία μου να με καθοδηγήσει, χωρίς να μπω στη διαδικασία να αναζητήσω tutorials. Αυτός ο αυθορμητισμός και η ανάγκη να εξερευνώ νέες καλλιτεχνικές πτυχές είναι που με κρατούν πάντα ενθουσιασμένη με τον κόσμο της τέχνης.»

Γιατί Gingery Belle; Πώς προέκυψε αυτό το όνομα;

«Στην επιλογή του ονόματος με βοήθησε η κολλητή μου, η οποία με φωνάζει Belle, εμπνευσμένη από την ταινία της Disney «Η Πεντάμορφη και το Τέρας». Το όνομα αυτό συνδέεται με στοιχεία που αγαπώ ιδιαίτερα, καθώς και οι δυο μας είμαστε μεγάλοι θαυμαστές του κόσμου της Disney. Belle είναι, επίσης, το όνομα με το οποίο υπογράφω τα έργα μου. Το Gingery προστέθηκε για να δημιουργηθεί ο λογαριασμός στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και αναφέρεται στο χρώμα των μαλλιών μου.»

Βλέποντας τον λογαριασμό της στο instagam, θα διαπιστώσεις πως ξεχειλίζει δημιουργικότητα, καλαισθησία και χρώμα. Πολύ χρώμα. Αν ψάχνεις κάποιο δώρο που να κλέβει τις εντυπώσεις και όμοιό του δεν θα βρεις αλλού, τότε η Gingery Belle είναι για εσένα. Θα βρεις μια μεγάλη γκάμα προϊόντων, όπως journals, κεραμικά, tote bags, σελιδοδείκτες, αυτοκόλλητα, ποστεράκια, notebooks, αλλά και επιτραπέζια παιχνίδια, τα οποία και η Γεωργία σχεδιάζει μαζί με την κολλητή της.

«Θεωρώ ότι, αν μου δοθεί η ευκαιρία, μπορώ να δημιουργήσω σχεδόν οτιδήποτε! Κάποια στιγμή, διέθεσα και ορισμένες από τις φωτογραφίες που έχω τραβήξει, καθώς η φωτογραφία είναι ένα ακόμα χόμπι που αγαπώ. Αυτή την περίοδο, ασχολούμαι επίσης με τη χαρακτική, οπότε σύντομα η συλλογή μου θα εμπλουτιστεί και με χαρακτικά έργα.»

Με εξαίρεση τα επιτραπέζια παιχνίδια, όλα όσα δημιουργεί είναι εξ ολοκλήρου δικά της έργα. Πολλές φορές ζητά τη γνώμη των φίλων της για να πάρει διαφορετικές ιδέες ή να επιβεβαιώσει ότι βρίσκεται στη σωστή κατεύθυνση. Ωστόσο, το αποτέλεσμα της παραγωγικής διαδικασίας και της τέχνης της δεν προκύπτει αβίαστα και δίχως κόπο.

Μπορεί να θαυμάζουμε όσα υπέροχα φτιάχνει η ίδια, όμως, ο δρόμος αυτής της τέχνης είναι συχνά μοναχικός, απαιτεί χρόνο και πολλές ώρες εργασίας, κόστος, άγχος και οργάνωση. Βλέποντας τη δουλειά της – και πολύ περισσότερο, όταν πιάσεις στα χέρια σου όσα δημιουργεί, καταλαβαίνεις αμέσως την προσοχή της στην παραμικρή λεπτομέρεια, το πόσο μεράκι έχει βάλει.

«Η διαδικασία δημιουργίας είναι δύσκολη και ιδιαίτερα χρονοβόρα και δεν κρύβω ότι με στρεσάρει αρκετά. Κάθε χρόνο πρέπει να βρω 12 διαφορετικές θεματικές για το ημερολόγιο, οι οποίες πρέπει να συνδέονται παράλληλα και με μια συνολική αισθητική. Ο στόχος μου είναι κάθε νέο ημερολόγιο να είναι καλύτερο από το προηγούμενο, κάτι που κάνει την πρόκληση μεγαλύτερη, ειδικά αν δεν βρίσκομαι σε περίοδο έμπνευσης.»

«Η διαδικασία ξεκινά με σημειώσεις για τα θέματα που θέλω να ζωγραφίσω, τουλάχιστον για τους πρώτους μήνες. Από εκεί, ξεκινάει η δημιουργία των 180 σελίδων. Δοκιμάζω διαφορετικούς συνδυασμούς χρωμάτων, πλαισίων και σχεδίων, ενώ πάντα χρησιμοποιώ γραμματοσειρές που έχω δημιουργήσει η ίδια. Στη συνέχεια, σκέφτομαι και σχεδιάζω τις «δημιουργικές σελίδες» που θα περιλαμβάνει το journal, φροντίζοντας να είναι διαφορετικές κάθε χρόνο.

Παράλληλα, σχεδιάζω τα αυτοκόλλητα που δίνονται δώρο μαζί με το journal και δημιουργώ τα εξώφυλλα. Όταν ολοκληρωθούν όλοι οι μήνες, κάνω έναν λεπτομερή έλεγχο σε κάθε σελίδα. Πολλές φορές με βοηθούν και οι φίλοι μου σε αυτό. Έπειτα, στέλνω το υλικό σε έναν συνεργάτη μου, ο οποίος με βοηθάει με το μοντάζ πριν το αρχείο σταλεί για εκτύπωση.»

Και παρότι η διαδικασία απαιτεί – πραγματικά – πολλή δουλειά, η ικανοποίηση που νιώθει βλέποντας το τελικό αποτέλεσμα, την ανταμείβει κάθε φορά, όπως επισημαίνει. Και το γεγονός αυτό με κάνει να κατανοήσω ακόμη περισσότερο, πως η μοναδικότητα που αισθάνεται ο ιδιοκτήτης του χειροποίητου, προκύπτει και από ένα άλλο feel-good συναίσθημα.

Αγοράζοντας χειροποίητα αντικείμενα, υποστηρίζεις το πάθος κάποιου. Τα χρήματά σου δεν προσθέτουν μηδενικά στον ήδη παραφουσκωμένο λογαριασμό κάποιας εταιρίας-κολοσσού, αλλά ενθαρρύνουν έμπρακτα ένα μικρό ή μεγάλο ταλέντο να συνεχίσει να κάνει αυτό που αγαπάει. Διότι, οι χειροποίητες δημιουργίες είναι πάντα φτιαγμένες με αγάπη. Η αγάπη περνά στο DNA τους και έπειτα, καταλήγει σε σένα!

Τα χειροποίητα αντικείμενα δεν γεννιούνται μέσα σε αμφίβολες εργασιακές συνθήκες, όπως πολλά μαζικής κατανάλωσης αδερφάκια τους. Τα χειροποίητα είναι «από σπίτι» και τις περισσότερες φορές, μυρίζουν «χειροποίητο» από χιλιόμετρα. Δείχνουν πρωτότυπα, τραβούν τα βλέμματα, αποσπούν κολακευτικά σχόλια.

Συχνά, γίνονται αφορμή για να αφηγηθείς πώς τα απέκτησες ή για να πεις μια μικρή ιστορία για τον δημιουργό τους, αντί να παραθέσεις απλά το όνομα ενός mega brand με δεκάδες υποκαταστήματα σε όλη την Ελλάδα.

Φυσικά, δεν θα σταματήσουμε να ψωνίζουμε και από εκεί – και να θέλαμε, οι shopping παρορμήσεις μας δεν θα μας αφήσουν να το κάνουμε. Όμως, οι handmade αγορές είναι μια τελείως διαφορετική, εντελώς συνειδητή απόφαση. Αγοράζεις χειροποίητα κομμάτια, γιατί τα έψαξες, τα βρήκες, σε κέρδισαν και αποφάσισες πως θες να επενδύσεις τα χρήματά σου σε αυτά.

Αν το καλοσκεφτείς, περί επένδυσης πρόκειται, δεδομένου πως το χειροποίητο – παρότι ευαίσθητο – συνήθως έχει μεγαλύτερη διάρκεια ζωής αφού, πολύ απλά, το φροντίζεις περισσότερο. Εν αντιθέσει με το μαζικής παραγωγής αντικείμενο που αγόρασες με τα ψιλά από την τσέπη σου, το οποίο αν φθαρεί ή χαλάσει θα πάρει κατευθείαν τον δρόμο για τον κάδο των αχρήστων, το χειροποίητο θα το «πονέσεις» περισσότερο, ακριβώς επειδή ξέρεις πως δεν μπορείς εύκολα να το αντικαταστήσεις.

Κάθε χειροποίητος θησαυρός είναι μια μικρή «shopping νίκη», μια προσωπική σου ανακάλυψη. Δεν θα βρεις ένα πανομοιότυπο αντικείμενο σε πέντε καταστήματα του εμπορικού κέντρου ή στο επόμενο e-shop που θα τύχει να επισκεφθείς. Διαλέγω το πιο σπάνιο, διαλέγω αυτό που δεν αντικαθίσταται εύκολα, διαλέγω το μοναδικό. Σε μια εποχή που το επίθετο «μοναδικός» κολλάει – ακόμη και καταχρηστικά σε οτιδήποτε, δίπλα σε μια χειροποίητη δημιουργία, επιτέλους κυριολεκτεί.

Πότε ξεκίνησες; Είχες την στήριξη των γύρω σου ή ήταν ένα εγχείρημα που εσύ το πίστεψες και το έφερες εις πέρας;

Κατά τη διάρκεια της πανδημίας, για να παραμένω συνεχώς απασχολημένη, ασχολούμουν με πολλά πράγματα ταυτόχρονα. Ένα από αυτά ήταν η ζωγραφική, στην οποία αφιέρωνα ώρες ατελείωτες. Αποφάσισα να μοιράζομαι τις δημιουργίες μου στο Instagram, όπου οι φίλοι και γνωστοί μου έδειξαν τη στήριξή τους, τόσο με αγορές όσο και με παραγγελίες για σχέδια που ήθελαν να τους φτιάξω. Αυτή η ενθάρρυνση ήταν το πρώτο βήμα που με ώθησε να συνεχίσω.

Το 2020 ξεκίνησα να δημιουργώ το πρώτο μου ημερολόγιο, το οποίο αρχικά σχεδιάστηκε σε δύο μορφές: μηνιαίο και εβδομαδιαίο. Δεν φανταζόμουν τότε ότι θα έφτανα στο σημείο να το διαθέτω προς πώληση. Όμως, όταν άρχισαν να μου ζητούν αντίτυπα γνωστοί και φίλοι, αποφάσισα να το προχωρήσω. Ένας φίλος γραφίστας με βοήθησε σε ό,τι αφορούσε τη διαδικασία εκτύπωσης, και έτσι κατάφερα να εκδώσω τα πρώτα αντίτυπα. Ήταν μια εμπειρία που ξεκίνησε αυθόρμητα, αλλά εξελίχθηκε σε κάτι πιο οργανωμένο και δημιουργικό.

Αν έπρεπε να διαλέξεις μονάχα ένα προϊόν από όλα όσα φτιάχνεις, ποια διαδικασία είναι αυτή που σε συναρπάζει περισσότερο και απολαμβάνεις τη δημιουργία στο έπακρο;

Νομίζω πως θα μου ήταν δύσκολο να επιλέξω μόνο ένα αγαπημένο από όσα δημιουργώ. Αν έπρεπε να ξεχωρίσω, όμως, θα έβαζα πρώτα τα journals και τα κεραμικά. Όσον αφορά τη διαδικασία της δημιουργίας, θα επέλεγα την κεραμική. Με τον πηλό, έχεις τη δυνατότητα να δώσεις μορφή σε ό,τι φαντάζεσαι, ενώ το τελικό αποτέλεσμα είναι πάντα μια ευχάριστη έκπληξη.

Aπό πού αντλείς, συνήθως, έμπνευση;

Η έμπνευσή μου προέρχεται συνήθως από αγαπημένα μου πράγματα – και γι’ αυτό κάθε ημερολόγιο που δημιουργώ αποτελεί ένα κομμάτι του εαυτού μου. Είναι σαν να δίνω ένα μέρος της προσωπικότητάς μου σε κάθε έναν που το αποκτά. Για παράδειγμα, το ημερολόγιο του 2025 αντλεί έμπνευση από την καθημερινότητά μου στο μέρος όπου βρίσκομαι, καθώς και από τη θέα που απολαμβάνω εκεί. Πολλές φορές, κάποια θέματα είναι αφιερωμένα σε δικούς μου ανθρώπους.

Επίσης, πολλές από τις ζωγραφιές μου βασίζονται σε φωτογραφίες που έχω τραβήξει, καθώς και στις μικρές στιγμές που με εμπνέουν. Επιπλέον, δεν λείπει ποτέ τουλάχιστον ένας μήνας που να σχετίζεται με κάποιο animation ή ταινία που αγαπώ ή κάτι που αφορά την τέχνη. Αυτός ο τρόπος δημιουργίας καθιστά το κάθε ημερολόγιο μοναδικό και προσωπικό, προσφέροντας ένα ταξίδι τόσο σε εμένα, όσο και σε αυτούς που το χρησιμοποιούν.

Τι είναι αυτό που τα κάνει να ξεχωρίζουν από τα υπόλοιπα;

Αυτό που σίγουρα κάνει τα ημερολόγιά μου μοναδικά είναι, ότι δεν μπορείς να βρεις κάτι αντίστοιχο στην αγορά. Κάθε ένα περιλαμβάνει 12 διαφορετικά σχέδια, τα οποία προσδίδουν μια ξεχωριστή ταυτότητα σε κάθε μήνα.

Ακόμη και η επιλογή του χαρτιού έχει γίνει με ιδιαίτερη προσοχή, με έμφαση στην ποιότητα, ώστε να ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις τόσο της αισθητικής, όσο και της χρηστικότητας. Αυτό που πραγματικά τα καθιστά ξεχωριστά είναι ο προσωπικός χαρακτήρας που αποτυπώνεται σε κάθε τους λεπτομέρεια. Οι δημιουργικές σελίδες κάθε μήνα, τα μοναδικά σχέδια και τα εξώφυλλα, που ο καθένας μπορεί να επιλέξει ή να μου ζητήσει να φτιάξω κάτι αποκλειστικά για εκείνον, δίνουν μια μοναδική διάσταση στα ημερολόγια.

Τι θα ήθελες να νιώθει ο κόσμος όταν κρατάει στα χέρια του κάτι από όσα δημιουργείς;

Τα journals που δημιουργώ έχουν σχεδιαστεί με σκοπό να προσφέρουν χαρά και να ενθαρρύνουν τη δημιουργικότητα σε αυτούς που τα χρησιμοποιούν. Το ίδιο ισχύει και για το love journal που έχω φτιάξει, το οποίο στοχεύει στο να ενισχύσει την ποιότητα του χρόνου που περνούν τα ζευγάρια μαζί, δίνοντάς τους την ευκαιρία να θυμούνται όμορφες στιγμές που έχουν ζήσει.

Πολλοί άνθρωποι μπορεί να μην γνωρίζουν πώς να είναι δημιουργικοί ή να το παραμελούν λόγω της καθημερινότητας. Μέσω αυτών των ημερολογίων, προσπαθώ να τους βοηθήσω να ανακαλύψουν αυτή τη δημιουργικότητα και να την ενσωματώσουν στην καθημερινότητά τους. Στόχος μου είναι να τους προσφέρω ένα εργαλείο που θα τους κάνει να αισθάνονται δημιουργικοί και χαρούμενοι. Και αν μπορέσουν να ταυτιστούν και με τα σχέδιά μου, τότε το αποτέλεσμα είναι ακόμα πιο ιδιαίτερο και ικανοποιητικό.

Ποιο θα έλεγες πως είναι το best seller σου; 

Το best seller μου σίγουρα είναι το journal κάθε χρόνο, ειδικά κατά την περίοδο των γιορτών, όταν οι άνθρωποι αναζητούν κάτι μοναδικό και προσωπικό για να ξεκινήσουν τη νέα χρονιά. Αυτό είναι το προϊόν που συνήθως έχει την μεγαλύτερη ζήτηση. Όσον αφορά το υπόλοιπο διάστημα, θα έλεγα ότι τα κεραμικά και το επιτραπέζιο «Millennials» είναι επίσης πολύ αγαπητά και έχουν μια σταθερή απήχηση.

Με τα ημερολόγια σου μας βάζεις σε μία διαδικασία να οργανωθούμε και οι ίδιοι – με τον πιο δημιουργικό αν μη τι άλλο, τρόπο. Εσύ είσαι οργανωτική; Ενδεχομένως είναι ένα χαρακτηριστικό σου, που μέσω της δουλειάς σου «προτρέπεις» και τους υπόλοιπους να αναπτύξουν;

Θα έλεγα ότι ναι είμαι, αλλά ταυτόχρονα και ότι δεν είμαι οργανωτική. Παρατηρώ ότι μου αρέσει πολύ να βάζω τάξη σε κάποια πράγματα και να οργανώνω, αλλά πολλές φορές μπορεί να κάνω το αντίθετο – κάτι που είναι λίγο αντιφατικό. Μου αρέσουν οι λίστες, τα άλμπουμ, τα ωραία γράμματα στα τετράδια και τα πλάνα για εκδρομές και ταξίδια (που μέχρι και σε αυτά θα ζωγραφίσω κάτι), αλλά δεν μπορώ να πω ότι το διατηρώ πάντα σταθερά στην καθημερινότητά μου. Στην πραγματικότητα, πολλές φορές επικρατεί χάος στο κεφάλι μου, κι αυτό με κάνει να νιώθω ότι η οργάνωση είναι κάτι που επιδιώκω, αλλά δεν είναι πάντα εφικτό να τη διατηρήσω.

Θα ήθελα πολύ η δουλειά μου να αποτελεί μέσο προτροπής για τον υπόλοιπο κόσμο. Ελπίζω οι δημιουργίες μου να βοηθήσουν τους ανθρώπους να ανακαλύψουν τη δική τους δημιουργικότητα, να εκφράσουν τις σκέψεις και τα συναισθήματά τους, και να προσφέρουν μια μικρή απόδραση από τη ρουτίνα της καθημερινότητας. Αν καταφέρω να δώσω λίγη περισσότερη χαρά, θετική ενέργεια και έμπνευση στους άλλους μέσω της δουλειάς μου, τότε αυτό θα είναι η μεγαλύτερη επιβράβευση για μένα.

Γνωρίζουμε ότι τα social media συμβάλλουν σημαντικά στην προώθηση των προϊόντων και αποτελεί ένα χρήσιμο εργαλείο για τους δημιουργούς. Κατά την γνώμη σου, τι πιστεύεις ότι χρειάζεται πραγματικά για μια πετυχημένη διαφήμιση;

Ναι, πράγματι, τα social media έχουν αποκτήσει τεράστια επιρροή και καθορίζουν πολλά στην εποχή μας. Αν και δεν έχω μεγάλη εμπειρία γύρω από τη διαφήμιση, πιστεύω ότι η αισθητική και το περιεχόμενο είναι τα πιο σημαντικά στοιχεία. Όταν το περιεχόμενο είναι αυθεντικό και η αισθητική προσεγμένη, συνδέεται καλύτερα με το κοινό. Η σωστή ισορροπία αυτών των δύο μπορεί να δημιουργήσει μια ισχυρή παρουσία, η οποία να τραβά την προσοχή και να δημιουργεί μια πιο ουσιαστική σχέση με το κοινό. Ενώ η διαφήμιση παίζει ρόλο, νομίζω ότι το προσωπικό στοιχείο και η συνέπεια είναι αυτά που τελικά κάνουν τη διαφορά.

Από την εμπειρία σου, θεωρείς πως ο κόσμος αντιλαμβάνεται πια την αξία που έχει η προσωπική δουλειά, ο κόπος και ο χρόνος που μπορεί να σπαταλήσει ένας δημιουργός; Δείχνει να προτιμά τα χειροποίητα προϊόντα;

Υπάρχει σίγουρα κόσμος που εκτιμάει πολύ το χειροποίητο και αναγνωρίζει την αξία του, όπως υπάρχουν και άλλοι που δεν διαθέτουν τα χρήματά τους για κάτι αυθεντικό και προτιμούν τα τυποποιημένα, πιο οικονομικά προϊόντα. Οι άνθρωποι που επιλέγουν να προμηθεύονται χειροποίητα αντικείμενα σίγουρα εκτιμούν τον κόπο, τον χρόνο και την προσωπική φροντίδα που απαιτείται για την ολοκλήρωση κάθε έργου. Αυτή η εκτίμηση τους φέρνει κοντά σε εμάς και γι’ αυτό οι ίδιοι συχνά μας ακολουθούν σε διάφορα pop-up markets και εκδηλώσεις στις οποίες συμμετέχουμε. Ενδεικτικό της εκτίμησης αυτής είναι και τα σχόλια που λαμβάνουμε, τα οποία μας ενθαρρύνουν να συνεχίσουμε με ακόμα μεγαλύτερο ενθουσιασμό τη δουλειά μας.

Τελικά, η μοναδικότητα των χειροποίητων προϊόντων μπορεί να αποδοθεί σε μια «δίκαιη τιμή» τόσο για τον πελάτη, όσο και για τον δημιουργό; Είναι κάτι για παράδειγμα, που σε δυσκολεύει το να ορίσεις κάποια τιμή στα προϊόντα σου;

Πολλές φορές, ο καθορισμός τιμής για τα χειροποίητα προϊόντα μου είναι μια δύσκολη διαδικασία – ιδίως για τα αντικείμενα που απαιτούν πολύ χρόνο και κόπο για να δημιουργηθούν. Προσπαθώ να βρω μια ισορροπία στην τιμή, έτσι ώστε να είναι δίκαιη τόσο για τον πελάτη, όσο και για εμένα ως δημιουργό. Ωστόσο, συχνά καταλήγω στο ότι ο δημιουργός δεν ανταμείβεται όσο θα έπρεπε, λαμβάνοντας υπόψη τον χρόνο και την προσπάθεια που επενδύει. Παρόλα αυτά, πάντα προσπαθώ να λαμβάνω υπόψη μου την οικονομική κατάσταση του κόσμου, ώστε τα προϊόντα να είναι προσιτά σε όσο το δυνατόν περισσότερους. Είναι αλήθεια, όμως, ότι το κάτι ιδιαίτερο και μοναδικό συνήθως έχει και μια μεγαλύτερη τιμή, αφού η μοναδικότητα και η χειροποίητη διαδικασία απαιτούν επιπλέον κόπο και πόρους.

Πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι για έναν νέο άνθρωπο στην Ελλάδα του σήμερα, να βιοποριστεί μονάχα από τις δημιουργίες του; Από τη στιγμή, μάλιστα, που λόγω της φύσης της εργασίας αυτής, είσαι εσύ που αναλαμβάνεις επιπλέον ρόλους καθόλη τη διάρκεια της παραγωγικής διαδικασίας, αλλά και μετά το πέρας αυτής; 

Δεν θεωρώ εύκολο τον βιοπορισμό μόνο από τις δημιουργίες. Αν και πιστεύω ότι είναι δυνατόν, καθώς πολλοί το καταφέρνουν, σίγουρα είναι δύσκολο να δημιουργείς συνεχώς και να έχεις νέες ιδέες, ενώ ταυτόχρονα αναλαμβάνεις και τη διαχείριση παραγγελιών και άλλων υποχρεώσεων.

Για εμένα, προς το παρόν, οι δημιουργίες είναι ένα side job, το οποίο μου προσφέρει μεγάλη χαρά, αλλά για να αφοσιωθώ πλήρως σε αυτό θα έπρεπε να αφήσω τη βασική μου δουλειά. Αυτή τη στιγμή, κάτι τέτοιο δεν είναι εφικτό, αλλά θα ήθελα πολύ στο μέλλον να εξελίξω τις δημιουργίες μου περισσότερο και ίσως κάποια στιγμή να μπορέσω να τις κάνω την κύρια επαγγελματική μου ασχολία.

Πώς αισθάνεσαι κάθε φορά που λαμβάνεις θετικά σχόλια και αντιδράσεις από τον κόσμο που σε προτιμά;

Τα σχόλια των ανθρώπων που προμηθεύονται τα έργα μου με γεμίζουν πάντα χαρά. Ανυπομονώ κάθε χρόνο να δουν τα journals και να μου πουν τις εντυπώσεις τους. Συχνά, πιάνω κουβέντα με τον κόσμο και πάντα αισθάνομαι απέραντη ευγνωμοσύνη για την υποστήριξή τους. Τα σχόλια τους είναι η μεγαλύτερη ανταμοιβή για μένα, καθώς και η σκέψη ότι κάθε άνθρωπος που αγοράζει κάτι από εμένα, παίρνει στην πραγματικότητα κι ένα κομμάτι μου μαζί του, το οποίο θα το έχει στο σπίτι του. Αυτό με γεμίζει ζεστασιά και ικανοποίηση. Η ιδέα ότι ένα κεραμικό ή μια φωτογραφία μου μπορεί να διακοσμεί το σπίτι κάποιου, μου προσφέρει αδιανόητη χαρά και με ενθαρρύνει να συνεχίσω να δημιουργώ.

Μπορείς να μας προτείνει τρεις νέους δημιουργούς που εσύ θαυμάζεις για όσα φτιάχνουν;

Η Little Miss Grumpy είναι σίγουρα μια από τις δημιουργούς που θαυμάζω και αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για εμένα. Είχα παρακολουθήσει τα tutorials της κατά τη διάρκεια της καραντίνας και θυμάμαι ότι της είχα δείξει το πρώτο έργο που είχα δημιουργήσει με ακουαρέλες.

Η Ιωάννα (Ino Jewellery) δημιουργεί πανέμορφα ασημένια κοσμήματα με ιδιαίτερα και μοναδικά σχέδια που πραγματικά ξεχωρίζουν. Εκτιμώ πολύ τη δουλειά της και την προσοχή στη λεπτομέρεια που δίνει σε κάθε κομμάτι.

Η Μαρίνα (mmalouz) είναι μια πραγματική καλλιτέχνης, και παρόλο που τα σχέδιά της δεν ακολουθούν τη δική μου φιλοσοφία, τα θαυμάζω βαθιά. Κάθε έργο της έχει μια ξεχωριστή ιστορία που το συνοδεύει, κάτι που κάνει τη δουλειά της ακόμα πιο ενδιαφέρουσα και μοναδική. Έχει πολύ ωραία prints, κεραμικά και ένδυση που αποπνέουν αληθινή δημιουργικότητα και προσωπικότητα.

Ποια είναι τα μελλοντικά σου σχέδια;

Τα μελλοντικά μου σχέδια περιλαμβάνουν τη δυνατότητα να διαθέτω τα προϊόντα μου πιο εύκολα και εκτός από τα pop-up markets. Έχω πολλές ιδέες που θα ήθελα να υλοποιήσω, όπως την επέκταση της συλλογής με νέα journals, αλλά και τη μεταφορά των σχεδίων μου σε άλλα αντικείμενα, διευρύνοντας έτσι τη γκάμα των προϊόντων μου. Επιπλέον, δεν σου κρύβω ότι θα μου άρεσε πολύ να αποκτήσω το δικό μου μικρό μαγαζάκι, έναν χώρο όπου θα μπορώ να εκθέτω και να προβάλλω τις δημιουργίες μου με τον τρόπο που τους αξίζει.

Βρες την Gingery Belle στα social media

Instagram

Facebook

TikTok

Βρες τα handmade επιτραπέζια παιχνίδια little.peachythings

littlepeachythings.com

Instagram

Καλοφτιαγμένος ιταλικός εσπρέσο, ποικιλία σε ποτά και κοκτέιλ, στην καρδιά της Θεσσαλονίκης. Το πιο εντυπωσιακό, βέβαια, είναι η διακόσμηση.

Γράφει η Ασημίνα Τούνα

Ένας άνετος, καλλιτεχνικός χώρος vintage και industrial αισθητικής με ζωγραφισμένους τοίχους, εξυπηρετεί τις αισθήσεις σας συνοδεία αρμονικής μουσικής είτε σε πρωινό καφέ, είτε σε μεσημεριανό και βραδινό ποτό.

Η Sfentona είναι φτιαγμένη με αγάπη και φαίνεται. Εδώ, μπορείτε να αφήσετε τον θόρυβο της πόλης μακριά σας και να αφεθείτε στη μαγεία κάποιου διάσημου συγγραφέα.

Εντός του χώρου, μάλιστα, λειτουργεί μία εντυπωσιακή και πλούσια βιβλιοθήκη που μπορεί κανείς να διαβάσει πρώτες εκδόσεις συνοδεία καφέ ή ποτού όπως και πλήρη συλλογή αντίκας.

Στην περιοχή της Ολύμπου βρίσκετε αυτό το πραγματικό διαμάντι της πόλης. Είναι – αλήθεια – ένας κρυμμένος θησαυρός που μόλις πατήσετε το πόδι σας, θα σας ταξιδέψει με την αριστοκρατική του αύρα. Είτε για χαλαρωτικό καφεδάκι, είτε για επαγγελματική συνάντηση, για κουβεντούλα και τσιμπολόγημα, η Sfentona αποτελεί την καλύτερη δυνατή επιλογή.

Δεν είναι ανάγκη να βρίσκεσαι σε βιβλιοφιλική φάση για να λατρέψεις τη Sfentona. Ο χώρος είναι υπέροχος, ψηλοτάβανος, γεμάτος φυτά και εντυπωσιακά vintage έπιπλα – κανονικά έργα τέχνης. Πίνακες, καθρέφτες και περίτεχνα φωτιστικά, ξύλινα τραπέζια και αντίκες, είναι μερικά ακόμη από όσα μοναδικά πρόκειται να αντικρίσεις μπαίνοντας στον μαγικό, γεμάτο τέχνη και αισθητική κόσμο της.

Αυτό το υπέροχο μπιστρό – βιβλιοπωλείο με τη φινετσάτη, ευρωπαϊκή ατμόσφαιρα, είναι αναμφίβολα ένα από τα πιο όμορφα, κρυμμένα καφέ του κέντρου και επιβάλλεται να το ανακαλύψεις!

Διεύθυνση: Ολυμπιάδος 50

Τ: 231 023 7774

Facebook | Instagram

Rest In Beat

Λίγα λόγια για τους Rest In Beat

Το καλλιτεχνικό σχήμα Rest In Beat δημιουργήθηκε τον Ιανουάριο του 2024 από καλλιτέχνες της Θεσσαλονίκης που δραστηριοποιούνται στον τομέα των παραστατικών τεχνών. Όραμα του συνόλου Rest In Beat είναι η καλλιτεχνική αφύπνιση και η διαρκής εξερεύνηση των ορίων. Ένα κράμα καλλιτεχνών από όλους τους τομείς που στόχο έχει συνεχώς να αλλάζει μορφή και σύσταση. Ήδη έκαναν το ντεμπούτο τους με την χορευτική performance The Space is Us (θέατρο ArtBox Fargani) και συνεχίζουν δυναμικά με στόχο να αντισταθούν στο δυσχερές κοινωνικο – πολιτικό περιβάλλον που δεν ευνοεί την καλλιτεχνική δημιουργία, αλλά και στο σχετικά άγονο καλλιτεχνικά τοπίο της πόλης.

Τι θα δούμε στο Kapani Project 2024

Η performance «What remains» είναι μία συνδιαλλαγή με το χώρο του Καπάνι και την ιστορία του. Ψάξαμε, μιλήσαμε και μάθαμε από τον κόσμο της αγοράς, τους τοπικούς πωλητές, ηχογραφήσαμε τους ήχους της και παρακολουθήσαμε τους ρυθμούς της. Θα παρουσιάσουμε ένα κολλάζ εικόνων, ήχων και αισθήσεων που στόχο έχει να ταξιδέψει το κοινό από το χθες στο τώρα. Περνώντας ώρες στην αγορά πρωί και βράδυ, αναρωτιόμαστε, πραγματικά, τι απομένει;

Οι δρόμοι της πόλης μετατρέπονται σε θεατρική σκηνή

Ένα παραστατικό δρώμενο μπορεί να συμβεί οπουδήποτε και οποτεδήποτε. Η πόλη διαθέτει πολλούς δημόσιους χώρους που προσφέρονται για καλλιτεχνικά δρώμενα. Επίσης, διαθέτει πολλές και πολλούς καλλιτέχνες με όραμα και όρεξη. Το θέμα είναι κατά πόσο ο Δήμος Θεσσαλονίκης είναι ανοιχτός σε πρωτοβουλίες και σε προτάσεις, καθώς επίσης πόσο στηρίζει έμπρακτα (!) την τοπική καλλιτεχνική κοινότητα.

Η συμβολή πρωτοβουλιών σαν το Kapani Project

Σίγουρα, τέτοιες πρωτοβουλίες είναι αξιόλογες. Είναι ευκαιρία για τους καλλιτέχνες και πηγή έμπνευσης για τον κόσμο. Είναι σημαντικό να αναδεικνύονται τέτοια σημεία «σταθμοί» στην πόλη μας με έναν διαφορετικό τρόπο: να γεμίζουν χρώμα, ήχους και παλλόμενα σώματα.

Η συμμετοχή στο Kapani Project 2024 και τα βήματα προς την επανοικειοποίηση του δημόσιου χώρου

Ευχαριστούμε θερμά το Κapani Project για την πρόσκληση του. Είναι σημαντική η ανάδειξη της τοπικής καλλιτεχνικής κοινότητας. Η αγορά του Καπάνι είναι γεμάτη ενέργεια και για αυτό το λόγο επιλέξαμε να διεισδύσουμε στην ιστορία του και να «παίξουμε» με τα υλικά του. Σε μία εποχή εσωτερίκευσης και ασφυξίας, εμείς επιζητούμε την ανοιχτότητα. Είναι σπουδαίο όταν η αγορά ή πλατεία της γειτονιάς π.χ. μπορεί να φιλοξενήσει μια παράσταση και να δώσει την ευκαιρία σε κόσμο που δε θα πήγαινε στο κλειστό θέατρο να παρακολουθήσει ένα καλλιτεχνικό δρώμενο. Δίνει πνοή σε χώρους που ίσως ριμάζουν και χώρο στους ανθρώπους -καλλιτέχνες και κοινό- να επικοινωνήσουν πέρα από το συμβατικό και παγειωμένο πλαίσιο. Πάντα, όμως, σεβόμενοι τον ίδιο τον χώρο και τις ανάγκες του και σε συνεργασία με την τοπική κοινότητα.

Το μέλλον είναι μπροστά τους

Το πιο «τρελό» μας όνειρο είναι να συνεχίσουμε να παράγουμε τέχνη στην Ελλάδα του 2024. Δυστυχώς πρωτοβουλίες όπως το φεστιβάλ είναι μια όαση στην έρημο. Η performance What remains αποτελεί ένα work in progress ενώ η παράσταση The Space is Us θα ξαναπαιχτεί στους ερχόμενους μήνες, καθώς ήδη συζητάμε την ιδέα για επόμενο project από την εαρινή σεζόν. Είμαστε ενεργά κόντρα στις αντίξοες συνθήκες καθώς κάνουμε και κάποια «αναπάντεχα» χορευτικά jams σε διάφορα σημεία της πόλης -ανοιχτά προς το κοινό- που ανακοινώνουμε στα σόσιαλ μας @restinbeat__ . Τα παιδιά ξεκουράζονται μόνο στο μπιτ.

Vivian Roberts

Λίγα λόγια για τη Vivian Roberts και το καλλιτεχνικό παρεάκι της

Η πρωτοβουλία για αυτή την ομάδα, ανήκει στη Βίβιαν, η οποία ασχολείται με το χορό και την performance και οραματίστηκε το συγκεκριμένο project στο πλαίσιο μαθημάτων κινησιολογίας και χορού που παρέδιδε. Κάποιοι έχουμε συνεργαστεί ξανά στην performance, κάποιοι στο θέατρο, κάποιοι και στα δύο, και δημιουργήθηκε αυτό το καλλιτεχνικό παρεάκι που δούλεψε πάνω σε θεματικές για να υπάρχει σήμερα το «Party».

Τι θα δούμε στο Kapani Project 2024

Το «Party», προέκυψε μέσα από ένα κύκλο μαθημάτων κινησιολογίας και χορού, σε διάφορα μοτίβα και με όσο το δυνατόν πιο βιωματική προσέγγιση. Διαδραματίζεται σε 2 «χώρους», 2 πράξεις, 2 κόσμους. Αφορμή για τη δημιουργία του, αποτέλεσαν οι κοινωνικές παθογένειες, η άγνοια και αδιαφορία για τα κοινωνικά σύνολα καθώς και η ενοχοποίηση της διασκέδασης.

Πρόκειται για μια performance με σαφή κοινωνική κατεύθυνση στοχεύοντας σε έναν άμεσο και ισότιμο διάλογο με τον κόσμο. Κρίνεται σημαντική η θέαση στο ίδιο επίπεδο με τους performers.

Οι δρόμοι της πόλης μετατρέπονται σε θεατρική σκηνή

Θεωρούμε το δημόσιο χώρο ως το σημαντικότερο πεδίο ζυμώσεων της κάθε κοινωνίας. Η δημιουργία site-specific έργων, που προκύπτει μέσα από έρευνα και διάλογο, δεν αφορά μόνο τη μορφολογία της εκάστοτε γωνιάς αλλά την ιστορία της και τον αντίκτυπο που έχει η τρέχουσα λειτουργία της στην τοπική κοινωνία.

Κάθε δράση επιδιώκει να δημιουργήσει στους θεατές καινούριες/διαφορετικές αναφορές σε σχέση με ένα ήδη γνώριμο στενό, νέα βιώματα και διαφορετική αντίληψη για το μέρος αυτό. Επομένως, οι δημόσιες παραστάσεις, τα interactive θεάματα που ενσωματώνουν το κοινό, τα site-specific θεατρικά έργα που αναδεικνύουν την ιστορία και την ατμόσφαιρά κάθε χώρου, οι εγκαταστάσεις με έργα τέχνης, οι καλλιτεχνικές παρεμβάσεις και τέλος τα υπαίθρια φεστιβάλ με θέατρο, μουσική, χορό μετατρέπουν την πόλη σε ένα ζωντανό χώρο τέχνης όπου οι ιστορίες και οι άνθρωποι αλληλεπιδρούν με μοναδικό τρόπο.

Η συμβολή πρωτοβουλιών σαν το Kapani Project

Το Kapani Project είναι ένα σημαντικό καλλιτεχνικό και πολιτιστικό γεγονός για την κοινότητα της Θεσσαλονίκης, ιδιαίτερα για την καλλιτεχνική σκηνή. Αναδεικνύει και προωθεί το έργο τοπικών και διεθνών καλλιτεχνών, προσφέροντας μια πλατφόρμα για την έκφραση, τη δημιουργία και τη σύμπραξη διαφορετικών μορφών τέχνης.

Τέτοιου είδους πρωτοβουλίες στηρίζουν την τοπική καλλιτεχνική κοινότητα προσφέροντας ευκαιρίες για παρουσίαση έργων σε ένα ευρύ κοινό, ενισχύουν την πολιτιστική ζωή της πόλης, δίνοντας νέες διαστάσεις σε χώρους, όπως η παραδοσιακή αγορά στο Καπάνι, προωθούν τη σύγχρονη αστική κουλτούρα καθιστώντας την πόλη έναν πιο ελκυστικό προορισμό και ενισχύουν την τοπική οικονομία.

Το Kapani Project προσδίδει πολιτιστική αξία στη Θεσσαλονίκη, την ενδυναμώνει ως κέντρο πολιτιστικών δρώμενων και προάγει τον διάλογο γύρω από τη σχέση τέχνης και αστικού χώρου. Προσφέρει στους κατοίκους μια πιο ζωντανή και πλούσια πολιτιστική εμπειρία, ενώ ταυτόχρονα κάνει την πόλη πιο ελκυστική και ενδιαφέρουσα για τους επισκέπτες, ενισχύοντας την κοινωνική συνοχή και την εξωστρέφειά της.

Η συμμετοχή στο Kapani Project 2024 και τα βήματα προς την επανοικειοποίηση του δημόσιου χώρου

Πιστεύω πως ανεξάρτητα από το στυλ μουσικής που σου αρέσει στο Kapani project θα βρεις έναν τρόπο να περάσεις καλά. Δεν είναι μόνο ότι θα παρακολουθήσεις πολλούς καλλιτέχνες σε διάφορες σκηνές, αλλά το σημείο είναι σίγουρα κάτι το διαφορετικό. Σίγουρα, η διαμόρφωση της αγοράς δημιουργεί ένα άλλο συναίσθημα και η ομάδα μας είναι ενθουσιασμένη που θα παρουσιάσει τη συγκεκριμένη performance σε ένα τέτοιο χώρο.

Πρότζεκτ σαν και αυτό πιστεύω ότι αξίζουν. Είναι ένας τόσο ζωντανός και πολυσύχναστος χώρος την ημέρα και αξίζει να τον δεις με ωραία μουσική και το βράδυ!

Το μέλλον είναι μπροστά τους

Το μέλλον μας έχει έμπνευση και τέχνη. Το πιο τρελό καλλιτεχνικό μας όνειρο, αλλάζει κάθε φορά που ένα όνειρο πραγματοποιείται!

Ευρώπη Κεσσίδου

Λίγα λόγια για την Ευρώπη Κεσσίδου

Ονομάζομαι Ευρώπη Κεσσίδου και είμαι χορεύτρια, χορογράφος και καθηγήτρια χορού. Το «Earth is a sphere» αποτελεί την δεύτερη χορογραφική δουλειά μου, την πρώτη όμως που διευθύνω ως χορογράφος μιας ομάδας ατόμων. Η πρώτη είναι η δημιουργία της solo χοροθεατρικής performance μου «to be enough», η οποία ως τώρα έχει ταξιδέψει και έχει διακριθεί σε δύο φεστιβάλ, αλλά έχει παρουσιαστεί και αυτόνομα.

Η ομάδα αποτελείται από 8 μέλη: Αμαλία Γιοβανοπούλου, Ιφιγένεια Κανακίδου, Ρωξάνη Καφτάνη, Ελένη-Ιωάννα(Ελεάννα) Μαυρίδου, Σίλεια Μπάρμπα, Λετίτσια Ντονάτι, Ιωάννα Ντουμοπούλου και Έλσα Παυλίδου. Η τελική αυτή σύσταση προέκυψε μετά την έγκριση της πρότασης που κατέθεσα στο Kapani project. Ερευνητικά, είχα ξεκινήσει νωρίτερα να δουλεύω με ορισμένα μέλη της ομάδας πάνω στην ιδέα, όμως, το έναυσμα για να πάρει όλη αυτή η πρωτοβουλία παραστατική μορφή μου το έδωσε το Kapani project. Σε αυτό το σημείο θέλω να ευχαριστήσω πολύ τόσο τα κορίτσια αυτά που χωρις δεύτερη σκέψη δέχτηκαν να δουλέψουμε μαζί και με στήριξαν πολύ σε όλη αυτή την διαδικασία όσο και το Kapani project.

Τι θα δούμε στο Kapani Project 2024

Η Performance αυτή έχει να κάνει με την παρατήρηση και το δεδομένο ή μάλλον με το πόσο δεν παρατηρούμε κάτι που έχουμε ως δεδομένο και το τι συμβαίνει όταν πραγματικά εστιάσουμε σε αυτό. Το στενό της Ασκητού μετατρέπεται σε έναν χώρο πειραματισμού για τις performers, οι οποίες είναι εκεί για να παρατηρήσουν και να παρατηρηθούν έχοντας ως αντικείμενο αναφοράς το πορτοκάλι. Μέσα στην σύνθεση οι performers έχουν την ελευθερία της επιλογής, μπορούν να πάρουν πρωτοβουλίες, να συνδεθούν, να απομονωθούν, αλλά και να μην κάνουν απολύτως τίποτα.

Μέσα σε ρεαλιστικές συνθήκες, ο/η θεατής/τρια είναι και ο/η ίδιος/α παρατηρητής/τρια καθώς επιλέγοντας την θέση του/ης στον χώρο καθώς και το που και για πόση ώρα θα στρέψει την προσοχή του/ης σε κάτι Που συμβαίνει, γίνεται κομμάτι της σύνθεσης. Μουσική δεν υπάρχει, γιατί το ηχοτοπίο της αγοράς συνοδεύει κατάλληλα την δράση.

Οι δρόμοι της πόλης μετατρέπονται σε θεατρική σκηνή

Στην πραγματικότητα είναι ήδη. Όλα τα στενά της πόλης έχουν φιλοξενήσει και συνεχίζουν τόσες ιστορίες, τόσες διαδρομές και επαφές ανθρώπων που αν τα βλέπαμε ως εξωτερικοί/ες παρατηρητές/τριες μοιάζουν σαν να είναι παραστάσεις. Μιλώντας λιγότερο ρομαντικά, πάλι θεωρώ ότι είναι εύκολο γιατί ούτως ή άλλως, όλα αυτά τα μέρη αποτελούν χώρους συνάθροισης ατόμων, οπότε θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν ως χώροι διαμοιρασμού τέχνης.

Η συμβολή πρωτοβουλιών σαν το Kapani Project

Είναι αρκετέ σημαντικές πρωτοβουλίες σαν το Kapani Project, γιατί δίνουν μια πνοή στην καλλιτεχνική κοινότητα της πόλης και μια ελπίδα ότι ακόμη υπάρχουν ευκαιρίες για τους/ις νέους/ες καλλιτέχνες/ιδες να δημιουργούν και να μοιράζονται με την πόλη τους.

Μιλώντας συγκεκριμένα για το Kapani project, αναδεικνύει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο την πόλη, καθώς, είναι συνδεδεμένο με την ιστορική αυτή αγορά. Αυτό που θαύμαζα, ως απλή παρευρισκόμενη τόσα χρόνια είναι τον σεβασμό που δείχνει στην ταυτότητα του μέρους, και το έξυπνο αυτό «πάντρεμα» του σύγχρονου με το παλιό. Γι’ αυτό άλλωστε έχει τέτοια επιτυχία και έχει καθιερωθεί και ως θεσμός, γιατί αποτελεί ένα τρόπο επαναγνωριμίας των κατοίκων με την πόλη τους.

Η συμμετοχή στο Kapani Project 2024 και τα βήματα προς την επανοικειοποίηση του δημόσιου χώρου

Νιώθω ενθουσιασμό για τη συμμετοχή μου φέτος, γιατί το Καπάνι είναι από τα πιο αγαπημένα μου μέρη στην πόλη και από καιρό ήθελα να στήσω μια εξωτερική performance, οπότε με το που μου δόθηκε το βήμα από το Kapani project, ξεκίνησα άμεσα την διαδικασία. Ως τοποθεσία νιώθω ότι ταιριάζει απόλυτα με την θεματική μου, καθώς παρά στο γεγονός ότι στις αγορές πάντα επικρατεί ένας όχλος ηχητικός και οπτικός, επειδή ο στόχος είναι να διαλέξεις και να αγοράσεις και όχι απλώς να διασχίσεις ένα δρόμο, έχεις αρκετά ενεργοποιημένη και στοχευμένη παρατήρηση.

Είναι πολύ σημαντικό που υπάρχουν αυτές οι πρωτοβουλίες και είναι δωρεάν για το κοινό, γιατί πρώτα απ’ όλα αυτό είναι το νόημα των δημόσιων χώρων. Στους δύσκολους καιρούς που διανύουμε καλό είναι να μην ξεχνάμε ότι η πόλη ανήκει στους/ις κατοίκους.

Το μέλλον είναι μπροστά της

Τα σχέδια μου για το μέλλον είναι να κάνω αυτό που αγαπώ: να μπορώ να καταπιάνομαι με όλο και πιο πολλά καλλιτεχνικά project είτε ως χορογράφος, είτε ως χορεύτρια και να μπορώ να βιοπορίζομαι από αυτό. Δεν με ενδιαφέρει το που, ας είναι και στην άλλη άκρη του πλανήτη. Τώρα όσον αφορά το πιο «τρελό» καλλιτεχνικό όνειρο, πολλά μπορώ να σκεφτώ, αλλά νομίζω θα πω: να πετύχει όλο αυτό!

Σάββας Ζημαντάκος

Η συμβολή πρωτοβουλιών σαν το Kapani Project

Θεωρώ πολύ σπουδαία πρωτοβουλία την διοργάνωση του Kapani Project, τόσο σε καλλιτεχνικό, όσο και σε κοινωνικό επίπεδο. Η τέχνη είναι ένα σημαντικό μέσο έκφρασης και αποσυμπίεσης του κάθε καλλιτέχνη. Είναι απαραίτητη στη ζωή μας, καθώς μας απελευθερώνει, δίνει χρώμα και νόημα στην δύσκολη καθημερινότητά μας.

Μέσω του Kapani Project η καλλιτεχνική κοινότητα έχει την ευκαιρία της δημιουργίας, αλλά και της εξωστρέφειας μέσω του εκάστοτε έργου, performance κτλ. Η Θεσσαλονίκη ήταν ανέκαθεν μια πόλη της τέχνης και της urban κουλτούρας. Μέσω του Project δίνονται πολλές ευκαιρίες σε artist να κάνουν αυτό που τους αρέσει.

Ο κοινωνικός αντίκτυπος από την άλλη, είναι ότι  στην πόλη εκείνο το διήμερο θα υπάρχει παλμός, ζωντάνια, ότι γίνεται κάτι. Είναι σημαντικό να υπάρχουν τέτοιες εκδηλώσεις τόσο για το πολιτιστικό υπόβαθρο της πόλης, όσο και για την καθημερινή ανάγκη του ανθρώπου να περάσει καλά και να έχει ερεθίσματα μέσω των εκθέσεων, της μουσικής και του performance.

Η συμμετοχή στο Kapani Project 2024 και τα βήματα προς την επανοικειοποίηση του δημόσιου χώρου

Είμαι πολύ χαρούμενος για τη συμμετοχή μου στο φετινό Kapani Project . αι μόνο η επαφή με artists, καθώς και το ίδιο το project, ανοίγει νέους ορίζοντες σε καλλιτεχνικά μονοπάτια, σκέψεις και συζητήσεις. Το ότι τα δρώμενα θα λάβουν χώρα σε ένα δημόσιο χώρο, στη αγορά δηλαδή, είναι κάτι μοναδικό. Η καθημερινότητα των ανθρώπων της αγοράς του Καπάνι θα αλλάξει για εκείνο το διήμερο. Σε σημαντικό βαθμό, θα υπάρξει interaction ανθρώπων, καλλιτεχνών, μουσικών, πράγμα που το θεωρώ επιτομή του πολιτισμού και της κουλτούρας.

Το μέλλον είναι μπροστά του

Τα σχέδια μου για το μέλλον είναι να μπορέσω να συντηρούμαι μόνο από τα εικαστικά. Ευτυχώς, η δουλειά μου είναι πολύ συνυφασμένη με το επάγγελμά μου καθώς είμαι εικονογράφος. Επόμενος στόχος είναι να ολοκληρώσω τις ακαδημαϊκές μου σπουδές στα εικαστικά και να ασχοληθώ αποκλειστικά μ’ αυτό.

Το πιο τρελό καλλιτεχνικό μου όνειρο θα έλεγα πως είναι να είμαι επιφανής στον τομέα μου με εκθέσεις στο εξωτερικό. Έχω πραγματοποιήσει ήδη μια ομαδική έκθεση στη Γαλλία, αλλά η κορυφή των δρώμενων της μοντέρνας τέχνης βρίσκεται στην Αμερική!

Ομάδα «Αυτόπτες Μάρτυρες»

Λίγα λόγια για τους «Αυτόπτες Μάρτυρες»

Θα ήταν τεράστιο άλμα για μας να πούμε πως κάνουμε κάτι καλλιτεχνικό. Εμείς απλώς φωτογραφίζουμε και «αιχμαλωτίζουμε» στιγμές που κι εσείς και όλοι βλέπουμε, βιώνουμε καθημερινά. Κάνουμε εν ολίγοις και σε πολλά εισαγωγικά μια… «φωτογραφική αυτοψία» που μας φαίνεται ενδιαφέρουσα. Κι επειδή το κάθε μάτι βλέπει κάτι μοναδικό, έτσι κι ο δικός μας φακός βλέπει κάτι εξίσου μοναδικό. Ίσως, έτσι εξηγείται και η φράση που ακούγεται από πολλούς που όταν βλέπουν τις φωτογραφίες μας λένε «δες τι είδαν. Έχω περάσει κι εγώ πολλές φορές από αυτό το μέρος, από αυτήν την γειτονιά, ήμουν κι εγώ σε αυτήν την συναυλία…».

Οι «Αυτόπτες Μάρτυρες» προέκυψαν από μια ερασιτεχνική αγάπη που έχουμε και οι τέσσερις – Μπάμπης Γιαννακίδης, Λάζαρος Θεοδωρακίδης, Χρήστος Καραγιαννόπουλος, Γιάννης Κεσσόπουλος – για την φωτογραφία. Έτσι κι αλλιώς ποτέ δεν ομολογήσαμε πως είμαστε φωτογράφοι. Είμαστε όλοι δημοσιογράφοι, έχουμε υπηρετήσει όλων των ειδών ΜΜΕ για πάνω από τρεις δεκαετίες. Φυσικά, η σχέση μας με την εικόνα, εν προκειμένω με την φωτογραφία, ήταν πάντα σταθερή, ουσιαστική, λειτουργική και πάνω από όλα συμπληρωματική. Τα κείμενά μας, τα ρεπορτάζ μας πάντα συνόδευαν φωτογραφίες ή πλάνα τηλεοπτικά. Άρα, τα καρέ ήταν μέρος της δημοσιογραφικής μας διαδρομής.

Η αγάπη μας, όμως, για την φωτογραφία κινούνταν αέναα επίσης για δεκαετίες. Στα πρώτα χρόνια με αναλογικές φωτογραφικές μηχανές, μετά με ψηφιακές και στη συνέχεια με πανίσχυρα, σε ό,τι είχε να κάνει με την εικόνα, smartphones. Έτσι, ο καθένας μας δημιούργησε ένα αρχείο – βουνό με καρέ που τραβούσε για χρόνια. Πριν από τέσσερα χρόνια, σκεφτήκαμε να βουτήξουμε στα αρχεία μας, να ενώσουμε τις… δυνάμεις μας και να κάνουμε μια κοινή φωτογραφική έκθεση. Μάλιστα, επειδή πάντα λέγαμε πως οι… αυτοψίες ποικιλοτρόπως δένουν ένα ρεπορτάζ, σκεφτήκαμε να βαφτίσουμε και την ομάδα μας «Αυτόπτες». Προστέθηκαν οι «Μάρτυρες», γιατί μεταφέρουμε μια φωτογραφική… μαρτυρία σε όλους τους υπόλοιπους.

Με τον καιρό, μετά και την πρώτη μας έκθεση στην ChalkosGallery του Παρχαρίδη, την επόμενη στο Remezzoτου Δήμου Καλαμαριάς, αλλά κυρίως μετά και την έκδοση του πρώτου μας λευκώματος από τις εκδόσεις «Μαλλιάρη», καταλάβαμε και πόσο… μάρτυρες γινόμαστε, αφού για να καταλήξουμε στη θεματική, τις φωτογραφήσεις που κάνουμε, αλλά κυρίως στο πως επιλέγουμε τα καρέ κάθε φορά, μαρτυράμε… από την εξάντληση του διαλόγου μεταξύ μας σαν ομάδα.

Η συμβολή πρωτοβουλιών σαν το Kapani Project

Το KapaniProject αναμφίβολα, μετρώντας τώρα και μια εμπειρία επταετίας, κρίνεται ως μια μεγάλη ομπρέλα δημιουργίας, φιλοξενίας και ζωντανέματος με άλλη ματιά μιας αγαπημένης περιοχής για τους Θεσσαλονικείς κι όχι μόνο. Άνοιξε νέους δρόμους, ανέστησε νυχτερινά μια περιοχή που το πρωί χτυπά ασταμάτητα η καρδιά της.

Δίνει, όμως, τη σκυτάλη σε δημιουργούς, από διαφορετικά μετερίζια, με αλλιώτικες προσλαμβάνουσες να δώσουν τις δικές τους ψηφίδες σε αυτό που λέμε συνολικά σαν ένα μωσαϊκό τέχνης, γεύσεων, ήχων και πολλών άλλων πραγμάτων για 48 ώρες. Κάθε τι που δίνει την ευκαιρία στους καλλιτέχνες να… εκτεθούν, να εκφραστούν οι «Αυτόπτες Μάρτυρες» το καλωσορίζουν. Άλλωστε κι εμείς θα είμαστε εκεί, όπως και στα προηγούμενα για να φωτογραφίσουμε. Θέλουμε αυτόν τον αντίκτυπο να τον ακινητοποιήσουμε χρονικά με τα καρέ μας.

Η συμμετοχή στο Kapani Project 2024 και τα βήματα προς την επανοικειοποίηση του δημόσιου χώρου

Ήταν τιμητικό για μας που το Επαγγελματικό Επιμελητήριο Θεσσαλονίκης, ο πρόεδρος του Συλλόγου Επαγγελματιων Ιστορικού Κέντρου κ. Χρήστος Νικολόπουλος και οι διοργανωτές του KapaniProject επέλεξαν να μας φιλοξενήσουν στην φετινή διοργάνωση.

Τα συνολικά 40 καρέ μας, δέκα από τον καθένα μας, θα… παρελαύνουν ψηφιακά σε δύο γιγαντοοθόνες. Είναι καρέ που προέκυψαν από αλλεπάλληλες επισκέψεις μας στο Καπάνι για πολύ καιρό, και με κρύο και με ζέστη, και τα επιλέξαμε για να καταθέσουμε την δική μας… «Αυτοψία».

Αυτονόητα, το KapaniProject συγκαταλέγεται στις πρωτοβουλίες που αναδεικνύουν την πολλαπλή χρησιμότητα που έχει ο δημόσιος χώρος και κατ’ επέκταση τη δυνατότητα που προσφέρει στο να λειτουργεί, κάποιες φορές, και διαφορετικά από ότι τον έχουμε συνηθίσει. Πάνω από όλα όμως δείχνει και τον δρόμο για να γίνει ο δημόσιος χώρος ακόμη πιο προσωπικός, πιο ιδιωτικός, όταν δημιουργεί νέες συνθήκες με βιώματα και εικόνες που αποκαλύπτουν ένα τελείως διαφορετικό πρόσωπο.

Το μέλλον είναι μπροστά τους

Μετά από πολύωρες συζητήσεις στην ομάδα μας, καταλήξαμε στο επόμενο φωτογραφικό μας project που θα είναι μια φωτογραφική έκθεση στα τέλη Νοεμβρίου με 100 καρέ και θα μεταφέρουν στιγμές, ανάσες, τοπία που οι φακοί μας ρούφηξαν στο διάβα του χρόνου.

Ίσως τολμώντας να περιγράψουμε ένα «τρελό» μας όνειρο θα ήταν τα καρέ μας να αγκαλιαστούν από ολοένα και περισσότερους κι από το μοναχικό τους ταξίδι μέσα από τα διαφράγματα, τις ταχύτητες, τους φακούς των φωτογραφικών μηχανών και τους σκληρούς δίσκους που είναι φυλαγμένα να εκτεθούν. Και η… αυτοψία, αυτή την φορά των επισκεπτών να δείξει πως, εν κατακλείδι, οι φωτογραφίσεις έχουν να πουν κάτι στον καθένα. Ένα μικρό λιθαράκι σαν εμπόδιο στη λήθη.

Διεύθυνση: Μενεξέ 25, 54624 Θεσσαλονίκη

Ωράριο λειτουργίας: Δευτέρα 8:00 – 15:00, Τρίτη 8:00 – 20:30, Τετάρτη 8:00 – 15:00, Πέμπτη 8:00 – 20:30, Παρασκευή 8:00 – 20:30, Σάββατο 8:00 – 15:00, Κυριακή κλειστή

kapani.gr

info:

Kapani Project 2024

Σάββατο 5 Οκτωβρίου & Κυριακή 6 Οκτωβρίου

Ελεύθερη είσοδος

kapaniproject.gr

*Οι δράσεις αρχίζουν στις 5μμ και διαρκούν έως και λίγο μετά τα μεσάνυχτα. Τα stages του Kapani Project θα τα συναντήσετε στις οδούς Σπανδώνη και Βλάλη.

Η καλλιτεχνική δραστηριότητα στον δημόσιο αστικό χώρο έχει αποτελέσει συχνά πεδίο γόνιμου διαλόγου, επιτελώντας με επιτυχία την λειτουργία της τέχνης ως πεδίο κοινωνικού προβληματισμού.

Η θεματική της πρώτης διοργάνωσης του MATAROA Street Contest επικεντρώνεται στην έμπνευση από την πόλη της Θεσσαλονίκης, αφήνοντας περιθώριο για δημιουργική ερμηνεία του concept.

O κάθε καλλιτέχνης θα λάβει 500€ ως χρηματική αμοιβή, εξαιρουμένων των υλικών που θα χρησιμοποιηθούν και θα καλυφθούν από την διοργάνωση.

Τα έργα θα φιλοξενηθούν στον δημόσιο χώρο της Παραλίας για έναν ολόκληρο χρόνο, ενώ θα προβληθούν στις έντυπες εκδόσεις και ψηφιακές πλατφόρμες της Πολιτιστικής Εταιρείας και του Mataroa Project.

ΟΜΑΔΑ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗΣ

Η επιλογή των προτάσεων θα γίνει από επιτροπή αξιολόγησης που θα αποτελείται από τους:

Σύμβουλος δράσης: APSET | Street Artist
– Κωστής Δαμουλάκης, Εικαστικός, Graffiti Artist
– Θούλη Μισιρλόγλου, Διευθύντρια Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης MoMus
– Ορέστης Πάγκαλος, αρχιτέκτονας, εικαστικός, Διδάκτωρ Θεωρίας της Τέχνης ΑΠΘ
– Βίκη Παπαδημητρίου, Γενική Διευθύντρια Πολιτιστικής Εταιρείας
– Bernard Cuomo, Αντιπρόεδρος Συλλόγου “Οι Φίλοι της Νέας Παραλίας”

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

❖ Οι ενδιαφερόμενοι/ες καλούνται να καταχωρήσουν τα στοιχεία τους και να επισυνάψουν δείγμα του portfolio τους μέσω της ακόλουθης φόρμας
❖ Ως προθεσμία υποβολής ορίζεται η Τετάρτη 31/07/2024.
❖ Τα αποτελέσματα της αξιολόγησης θα κοινοποιηθούν στους ενδιαφερόμενους τη Δευτέρα 12/08/2024.
❖ Η υλοποίηση θα γίνει αρχές Σεπτεμβρίου 2024.

Το project MATAROA είναι μια πλατφόρμα για τους Έλληνες καλλιτέχνες και τον σύγχρονο πολιτισμό στην Ελλάδα. Μια πρωτοβουλία της Πολιτιστικής Εταιρείας Επιχειρηματιών Βορείου Ελλάδος που στόχο έχει την προώθηση της σύγχρονης ελληνικής καλλιτεχνικής δημιουργίας και πολιτιστικής δραστηριότητας. Το project MATAROA έχει τρεις βασικούς πυλώνες: την έντυπη έκδοση, την ιστοσελίδα και τα ομώνυμα βραβεία νέων καλλιτεχνών.

Η Φωτεινή Νότη κάνει στο Woodtales αυτό που πραγματικά αγαπάει. Αναπαλαιώνει και δίνει νέα πνοή, αισθητική και ουσιαστικά μια δεύτερη ευκαιρία σε δύσκολα έπιπλα, απίστευτα αντικείμενα – που ούτε να φανταστείς μπορείς πώς ήταν πριν!

Μιλάει στο biscotto.gr για τα έπιπλα που αναπαλαιώνει, δημιουργώντας ένα ιδιαίτερο σύμπαν που σέβεται την ιστορία που κουβαλά το καθένα, ένα σύμπαν γεμάτο αισθητική, μεράκι και προσπάθεια. Πώς πήρε τη γενναία απόφαση να αφήσει την μέχρι τότε «στρωμένη» δουλειά της και να ακολουθήσει τον δικό της καλλιτεχνικό δρόμο; Ποιες δυσκολίες αντιμετώπισε και πόσο μαγικός, τελικά, μπορεί να είναι ο κόσμος της αναπαλαίωσης;

Συνέντευξη στην Ασημίνα Τούνα 

Με καταγωγή από την Αθήνα, η Φωτεινή κατοικεί μόνιμα στον Πειραιά. Εκεί τα χέρια της «πιάνουν από μαστορέματα», αφού καταφέρνει να αναπαλαιώνει ή ακόμη καλύτερα, να αναδημιουργεί και να μεταμορφώνει σε κομψοτεχνήματα παλιά έπιπλα και άλλα αντικείμενα. Δίνοντάς τους νέα πνοή, μία σύγχρονη και μοντέρνα προσέγγιση, σεβόμενη πάντα την ιστορία που έχει να πει το καθένα από αυτά.

Σπούδασε οικονομικά και επί μία δεκαετία εργάστηκε ως λογίστρια, ωστόσο δεν δίστασε να αφήσει τη δουλειά της, κόντρα σε κάθε κοινωνικό μοντέλο και επιβολή, και τελικά να καταπιαστεί με αυτό που την ευχαριστεί και την γεμίζει. Αυτό στο οποίο είναι καλή – και με πάσα ειλικρίνεια θα σας πω ότι ναι, είναι γεγονός πως ξεχωρίζει. Τόσο για την δουλειά της, την λεπτομέρεια, την τεχνική, την σούπερ αισθητική και την προσοχή που δείχνει σε όσα αντικείμενα πέφτουν στα χέρια της, όσο και για το μεράκι της, την αγάπη και την ευχαρίστηση που παίρνει από αυτή την ενασχόληση. Γεγονός που από την πρώτη στιγμή κιόλας, αντιλαμβάνεσαι μόλις μιλήσεις μαζί της!

Από μικρή ηλικία είχε εκδηλώσει ενδιαφέρον προς τα καλλιτεχνικά, χωρίς να έχει βρει ακόμη την δική της κατεύθυνση. Ωστόσο, πάντοτε υπήρχε αυτό το «μικρόβιο» μέσα της, σαν να την οδηγούσε να ασχοληθεί με τον χώρο της τέχνης και της δημιουργίας, ακόμη και το διάστημα που εργαζόταν ως λογίστρια. Τα έπιπλα, η αναδημιουργία τους και το σχέδιο, όμως, ήρθαν αρκετά χρόνια αργότερα στη ζωή της, όπως μας λέει. 

Καθοριστική για την γενναία της απόφαση να ακολουθήσει τον δικό της δρόμο, στάθηκε η παρότρυνση μίας τότε συναδέλφου της να παρακολουθήσουν παρέα κάποια σεμινάρια αναπαλαίωσης επίπλων.

Τότε, ανοίχτηκε ένας νέος κόσμος μπροστά της, όχι όμως (ακόμη) ο δικός της. «Αυτό που με τραβούσε πολύ ήταν η διατήρηση της ανάμνησης που έχεις από ένα παλιό έπιπλο, μια τεχνική κατασκευής και ποιότητας που πλέον δύσκολα βρίσκεις. ΄Όπως επίσης και η ανάμνηση που σώζεις από οικεία μας πρόσωπα, χώρους και στιγμές» επισημαίνει η Φωτεινή. Λόγω των προσωπικών ιστοριών, λοιπόν, αντιμετώπισε σαν ευκαιρία το να έχει στα χέρια της μια δεύτερη ευκαιρία, μια ευκαιρία που ούτως ή άλλως όλοι μας την αξίζουμε – ειδικά εάν η πρώτη ύλη είναι καλή.

Πώς ξεκίνησε, όμως, το ταξίδι της προς την επαγγελματική της πια ενασχόληση με την αναπαλαίωση επίπλων; Η ίδια μας αφηγείται:

«Γνωρίζω πως ο όρος αναπαλαίωση είναι πιο συνήθης για να περιγράψεις την εργασία αυτή. Για εμένα, όμως, (και αυτό που θέλω να λαμβάνει ο κόσμος από εμένα) είναι η αναδημιουργία με βάση το design, καθώς και και το σχέδιο που εφαρμόζω στα έπιπλα. Δε θα τα αναπαλαιώσω, θα δημιουργήσω νέα και σύγχρονα σαν έργα τέχνης, που η βάση τους θα θυμίζει μεν κάτι παλιό, αλλά το τελικό αποτέλεσμα θα είναι απόλυτα εναρμονισμένο με τον σύγχρονο τρόπο ζωής μας, με τις νέες τάσεις χρωμάτων και συνθέσεων και κάποιες φορές με την παρέμβαση υλικών όπως η πέτρα, το μέταλλο ή το γυαλί.» 

Συνεχίζει λέγοντας πως «η ιδέα – κυρίως – για τις γεωμετρικές συνθέσεις ήρθε από την αγάπη μου για το σχέδιο. Έτσι, άρχισα να βλέπω τα έπιπλα ως καμβάδες. Κάπως αφέθηκα και όταν κοίταζα ένα έπιπλο, ήξερα τι σχέδιο ή απόχρωση του ταίριαζε. Στη συνέχεια, προκειμένου να είμαι κι εγώ πιο σίγουρη και να ακολουθείται η όλη διαδικασία σωστά, ξεκίνησα εντατικά μαθήματα γραμμικού και ελεύθερου σχεδίου, σχέδιο επίπλου και ένα σεμινάριο διακόσμησης. Θέλω το έργο που θα φτιάξω να εναρμονίζεται απόλυτα στον χώρο που θα μπει και επιθυμώ να έχω μια γενικότερη εικόνα και αντίληψη για τους χώρους αυτούς.» 

Το διάστημα που η Φωτεινή ξεκίνησε να εκπαιδεύεται και να ασχολείται περισσότερο με την αναδημιουργία των επίπλων, παράλληλα δούλευε. Και δεν ήταν τόσο εύκολο ούτε να συνδυάσει όλα όσα έκανε, ούτε να βρει τον χρόνο ή την διάθεση για να το συνεχίσει. Η προσπάθειά της, όμως, πήγαζε από την βαθιά της ανάγκη να κάνει πραγματικότητα το όνειρο της, να ασχοληθεί με αυτό που της ταιριάζει και αγαπά. Γι’ αυτό και τα κατάφερε.

Ή για να είμαστε ακριβείς, και γι’ αυτό τα κατάφερε. Αφού όπως μας διηγείται, «στην υλοποίηση του ονείρου και όλης αυτής της προσπάθειας, στάθηκαν δίπλα μου και με βοήθησαν πολύ αγαπημένα μου άτομα. Από το να δημιουργήσω ένα λογαριασμό στα social media, μέχρι την δημιουργία του λογοτύπου ή των καρτών μου. Οπότε και είπα «πάμε να το κάνουμε κι αυτό«. Μέχρι τότε, βέβαια, δεν είχα κατά νου πού θα με πήγαινε όλο αυτό. Ίσως αυτό να είναι και το μαγικό της όλης διαδικασίας. Αυτή η άγνοια και ο ρομαντισμός πως ναι, θα τα καταφέρω.»  

Όσο, λοιπόν, η Φωτεινή οδηγούνταν προς τη δημιουργία και την νέα της καλλιτεχνική ζωή, είχε την στήριξη των δικών της ανθρώπων. Την πίστη και την εμπιστοσύνη που όλοι μας – λιγότερο ή περισσότερο – χρειαζόμαστε, ώστε να νιώσουμε ασφαλείς, να πατήσουμε γερά στα πόδια μας και τελικά, ναι, να τα καταφέρουμε κιόλας.

Κι αν πάλι όχι, ξέρουμε ότι το προσπαθήσαμε και οι άνθρωποι μας θα βρίσκονται και πάλι δίπλα μας. Και αυτό – ίσως – είναι και το σημαντικότερο όλων, μία επιτυχία από μόνη της. Είναι αναγκαίο, γιατί κάποια πράγματα μέσα μας «δουλεύουν» και μπορεί να τα συνειδητοποιήσουμε πολύ αργότερα, οπότε όλα θέλουν το χρόνο τους. Κι είναι αναγκαίο να έχουμε πίστη τόσο για αυτό που κάνουμε, όσο και για αυτό που είμαστε. Ακόμη και αν πάμε να τη χάσουμε, έχει αξία να έχουμε δίπλα μας ανθρώπους που μας το θυμίζουν» επισημαίνει και η Φωτεινή.

Τίποτα, όμως, δεν γίνεται τόσο απλά ή από τη μία στιγμή στην άλλη. Πέρα από την πίστη και το μεράκι για αυτό που αγαπάς, είναι πολλές οι δυσκολίες που έχεις να αντιμετωπίσεις. Ακόμη και αν το μυαλό σου δεν φτάνει ως τις πρακτικές δυσκολίες που θα έρθουν στην πορεία, τα γραφειοκρατικά ζητήματα ή τα έξοδα που έχεις να διαχειριστείς ούσα νέα, γυναίκα, επιχειρηματίας στην Ελλάδα, όπως επιβεβαιώνει και η Φωτεινή. 

«Αρχικά έχεις να διαχειριστείς φορολογικά θέματα που δεν είναι πάντοτε δίκαια ή με το μέρος σου και το αμέσως επόμενο και βασικό ζήτημα είναι η ίδια η κοινωνία. Η αντιμετώπιση, τα σχόλια ή η αποτρεπτική τους στάση απέναντι σε αυτό που πας να ξεκινήσεις. Το γεγονός ότι αφήνεις ένα «κανονικό» επάγγελμα για εκείνους και δεν κάνεις αυτό που οι ίδιοι έχουν λογαριάσει για εσένα – χωρίς  εσένα. Αυτό είναι ένα βάρος που καλείσαι να διαχειριστείς, γιατί έχεις ταυτόχρονα και όλο το άγχος του κόσμου για το αν θα πετύχει αυτό που κάνεις, αν θα έχει αποδοχή, αν θα αγαπηθεί όπως το αγαπάς και παράλληλα έχεις να αντιμετωπίσεις και όλα τα στερεότυπα που οι άλλοι μπορεί να κουβαλούν». 

Όταν την ρωτώ εάν η γενικότερη αίσθηση ανασφάλειας στη χώρα που ζούμε την επηρεάζει τόσο προσωπικά, όσο και επαγγελματικά και αν τελικά υπάρχουν στιγμές που την αποθαρρύνουν, εκείνη μου απαντά με ειλικρίνεια:

«Πλέον, σαν ελεύθερη επαγγελματίας είδα ότι δεν υπήρχαν για παράδειγμα οι κατάλληλες μέριμνες από το κράτος – κάτι που ευτυχώς πρόσφατα άλλαξε – και αναφέρομαι συγκεκριμένα στο επίδομα μητρότητας – γέννας. Όλα τα υπόλοιπα αφορούν δυσκολίες που οι περισσότεροι αντιμετωπίζουμε στην καθημερινότητά μας και προσπαθούμε να επιβιώνουμε και να σώζουμε την ψυχική μας ηρεμία. Όλα αυτά δεν ξεπερνιούνται, συνεχίζουν να υπάρχουν. Όμως, θα πω ότι όσο το Woodtales μεγάλωνε και μεγάλωνα κ εγώ μαζί του, ένιωθα μεγαλύτερη σιγουριά. Φυσικά, έμπαιναν και πολλά όρια παράλληλα, κάτι που έως τώρα δεν έχει σταματήσει να γίνεται, αλλά σίγουρα έχω εισπράξει μεγαλύτερη στήριξη.» 

Συνεχίζει λέγοντας, » φυσικά και υπάρχουν στιγμές που σκέφτομαι «εντάξει, αυτό είναι, καταστρέφομαι», «τι θα κάνω», «πού πάω» και όλα αυτά τα αισιόδοξα, που προέρχονται περισσότερο από φοβίες και από την κοινωνική και οικονομική αστάθεια που επικρατεί γενικότερα. Κάθε χρόνο νιώθω ότι το ρυθμίζω μέσα μου όλο και καλύτερα και αυτό είναι το θετικό. Η αλήθεια είναι πως χρειάζεται πολύ οργάνωση και να θυσιάσεις ή να στερηθείς κάποια πράγματα. Αν έχεις στόχο, όμως, είσαι προσηλωμένη εκεί και παλεύει για αυτόν.»

Μετά από όλες τις προκλήσεις που είχε να αντιμετωπίσει, κατάφερε τελικά να ανοίξει τον δικό της χώρο. Το Woodtales, ένα πανέμορφο εργαστήριο αναδημιουργίας επίπλων και τέχνης, με στόχο να δώσει νέα πνοή σε έπιπλα, δημιουργώντας διαδρομές μέσα από σχήματα και χρώματα. Ένας χώρο που συνδέει το παρελθόν με το παρόν, το συναίσθημα με τη λογική. Με γνώμονα το design, εκεί δημιουργούνται μικρά «θαύματα»,  δημιουργούνται στα έπιπλα και σε επιφάνειες ξύλου συνθέσεις που τους δίνουν μια άλλη οντότητα και χαρακτήρα.

Πρόκειται για ένα σημείο που η τόλμη δημιουργεί μονοπάτια προς την τέχνη, ένας καλά κρυμμένος καμβάς που παίρνει μορφή με τη δύναμη της αισθητικής και της αίσθησης ότι όλα μπορούν να αλλάξουν. Η δέσμευση της Φωτεινής είναι να αναδημιουργεί μοναδικά και ποιοτικά έπιπλα, σεβόμενη τη δεκαετία που ζήσανε και προέρχονται, αλλά και τους ανθρώπους που θέλουν να έχουν ένα τέτοιο αντικείμενο.

Στο Woodtales μπορείς να βρεις χρώματα, σχέδιο, παλιά έπιπλα, ενώ τελευταία γίνεται και μια προσπάθεια για τη δημιουργία custom επίπλων που βασίζονται σε νέο design ή παρέμβαση νέων υλικών σε ένα παλιότερο έπιπλο και η προσθήκη νέων ξύλινων μελών. Κατά κύριο, όμως, λόγο η Φωτεινή καταπιάνεται με την εναρμόνιση παλιών επίπλων σε νέους χώρους και την δημιουργία σχεδίων πάνω σε αυτά, που πρόκειται για μία – ξεκάθαρα – καλλιτεχνική παρέμβαση. Αφού όπως αναφέρει κι η ίδια, «η ιδέα που θα δημιουργήσω, η επιλογή των χρωμάτων και των σχεδίων που εκφράζουν εμένα, τα συναισθήματα και τα βιώματα μου είναι αυτή που με κεντρίζει περισσότερο στην όλη διαδικασία.»

Στη συνέχεια, η κουβέντα μας επικεντρώνεται στο εργαστήριό της, στη διαδικασία που ακολουθεί κατά την αναδημιουργία των επίπλων, στις ιστορίες που κρύβονται πίσω από τα παλιά αντικείμενα και τους ανθρώπους που τα κουβαλούν, αλλά και στα μελλοντικά σχέδια της για το Woodtales και τα όνειρα που η ίδια επιθυμεί να εκπληρώσει.

Ποια είναι η διαδικασία που ακολουθείς; Από ποια βήματα αποτελείται η σωστή αναπαλαίωση;

Θυμάμαι όταν αποφάσισα πως θα το κάνω επαγγελματικά, οι σύμβουλοί μου σε ένα χρωματοπωλείο που συνεργάζομαι από τα πρώτα μου βήματα, μου είχαν πει «ετοιμάσου να κουραστείς για να βγάλεις κάτι σωστό και με διάρκεια». Οπότε, πρακτικά η διαδικασία απαιτεί αρκετό τρίψιμο, ώστε να αφαιρεθούν τα παλιά βερνίκια και να καθαρίσει η επιφάνεια. Επιπλέον, περιλαμβάνει τη βαφή με επαγγελματικά πάντοτε υλικά, βερνίκια, μετρήσεις για το σχέδιο, υπόμονή και αρκετή δόση αγάπης.

Τι υλικά χρησιμοποιείς;

Τα υλικά που χρησιμοποιώ είναι καθαρά επαγγελματικά για βαφές ξύλινων επιφανειών, όπως και τα βερνίκια που τοποθετούνται στο τέλος για την προστασία τους. Έχω δοκιμάσει όλα τα υλικά, όμως θα επιμείνω πως για εμένα ιδανικά είναι τα καθαρά επαγγελματικά υλικά για έπιπλα.

Ποια είναι η διαδικασία επιλογής και προμήθειας των προϊόντων του Woodtales; 

Η διαδικασία που ακολουθείται είναι ανάλογη των αναγκών του πελάτη και του χώρου για τα αντικείμενα που αφορούν παραγγελίες. Ή οι πελάτες φέρνουν τα δικά τους ή βρίσκουμε σε κάποιο παλαιοπωλείο. Όσον αφορά τα αντικείμενα που αγοράζω για να δημιουργήσω και μετά βγάζω προς διάθεση και αγορά στο Woodtales, η διαδικασία εξαρτάται καθαρά από τι στιγμή και το τι θα νιώσω. Τα έπιπλα που αναδημιουργώ μπορεί να τα βρω σε παλαιοπωλεία (όπως το Ρετρόνιο) ή το σπίτι της γιαγιάς. Καμιά φορά θα βρω και στο δρόμο, όμως πλέον είναι πιο σπάνιο.

Πόσο χρόνο μπορεί να σου πάρει, συνήθως, η αναδημιουργία ενός επίπλου;

Κάθε έπιπλο είναι διαφορετικό. Σε περίπτωση που ο πελάτης θέλει και σχέδιο, θέλω λίγο χρόνο να εμπνευστώ, να το σχεδιάσω και στη συνέχεια να του το προτείνω. Κάθε έπιπλο είναι ξεχωριστό και έχει δικούς του χρόνους επεξεργασίας. Συνήθως, όμως, παίρνει δύο με τρεις εβδομάδες εργασίας.

Πώς αντιμετωπίζεις τα παλιά έπιπλα και πώς νιώθεις δίνοντάς τους νέα ζωή;

Η λέξη που μου έρχεται στο μυαλό είναι η αγάπη. Σέβομαι πάρα πολύ το αναμνησιακό κομμάτι που κουβαλούν. Ξέρεις, έρχεται ο πελάτης και μου λέει «αυτό ήταν της γιαγιάς μου και το θέλω στο νέο μου σπίτι». Για αυτόν είναι μια φοβερή σύνδεση συναισθημάτων, που σέβομαι απόλυτα. Όταν τους δίνω νέα ζωή είναι η δεύτερη ευκαιρία που σου έλεγα νωρίτερα, ότι «κοίτα αξίζει να υπάρχει ξανά».

Από πού παίρνεις ερεθίσματα και εμπνέεσαι, όταν αναπαλαιώνεις τα έπιπλα; Νιώθεις την αύρα τους;

Νιώθω την αύρα που μου μεταφέρουν οι πελάτες αρχικά, την αγάπη τους, κάποιες ιστορίες που μου αφηγούνται και με συγκινεί ιδιαίτερα όταν το έπιπλο επάνω του έχει τέχνη παλιότερης αισθητικής. Σε αυτή την περίπτωση, προσπαθώ να την αναδείξω, γιατί κάποιος άλλος καλλιτέχνησε πριν από εμένα. Ερεθίσματα και εμπνεύσεις παίρνω από βιβλία που αγοράζω και είναι ενημερωμένα με τις νέες τάσεις που επικρατούν, από φωτογραφίες που έχουμε κοινή αισθητική και από designers που παρακολουθώ και εκτιμώ πολύ τη δουλειά τους.

Συνδέεσαι με τα αντικείμενα που αναπαλαιώνεις;

Ναι, πάρα πολύ. Ειδικά στην αρχή, μου ήταν πολύ δύσκολο το να δώσω ένα αντικείμενο μου και κυρίως αυτά που είχα ή έχω προς διάθεση. Μπορεί να φαίνεται οξύμωρο, αλλά σε αυτά τα αντικείμενα δημιουργώ με απόλυτη ελευθερία, οπότε θέλω λίγο τον χρόνο μου μαζί τους και για αυτό καθυστερώ να τα δημοσιεύω. Μάλιστα, έχει τύχει με μία πολυθρόνα, αναπαλαιώνοντάς την και βλέποντας το τελικό αποτέλεσμα να πω «αυτό δεν θα το πουλήσω τελικά» και έτσι να την πάρω στο σπίτι μου. Αν, ωστόσο, δεν μου αρέσει το αποτέλεσμα, θα πάρω τον χρόνο μου και θα το ξεκινήσω από την αρχή ή θα το διορθώσω.

Η αναπαλαίωση ή σε μια πιο απλή μορφή, η συντήρηση επίπλων και αντικειμένων πιστεύεις ότι είναι μόδα ή ανάγκη στις μέρες μας;

Θα πω ότι αποτελεί ανάγκη. Άλλωστε, η ανάγκη δεν δημιουργεί κάπως και τη μόδα;

Πόσο εύκολο είναι να υπάρχει σταθερή ροή στην εξεύρεση ενδιαφέρουσας και κομψής πρώτης ύλης;

Δεν είναι και δύσκολο, γιατί παλιότερα έδιναν σημασία στη λεπτομέρεια και στην ποιότητα. Τώρα, σε περιπτώσεις που δεν υπάρχει αυτό,  ή θα πω στους πελάτες πολύ ειλικρινά «παιδιά αυτό το έπιπλο δεν είναι τόσο καλό, πάμε να βρούμε κάτι άλλο» ή αφήνουμε το σχήμα να κάνει το θαύμα του. Εμπιστεύομαι πολύ την αισθητική μου, οπότε στο τέλος ξέρω ότι θα δώσω κάτι κομψό.

Είναι εφικτό να διατηρείται μια σταθερή πελατεία; Ποιες προκλήσεις αντιμετωπίζεις καθημερινά;

Σε μία εποχή που τίποτα δεν είναι σταθερό, δεν μπορώ να μιλήσω για σταθερή πελατεία. Μπορώ να μιλήσω για συνεχή ροή, καθώς και να εγγυηθώ πως η δική μου δημιουργικότητα δεν σταματά Τα social media βοηθάνε πολύ, κι εγώ προσπαθώ όσο γίνεται να εξελίσσομαι. Πρόσφατα έφτιαξα και το site μου woodtales.gr , οπότε προσπαθώ πολύ, ώστε να υπάρχει μία συνεχής ροή.

Τι budget χρειάζεται κάποιος για να αναπαλαιώσει κάποιο παλιό έπιπλο;

Αναλόγως. Εξαρτάται από το έπιπλο, το μέγεθος του ή αν ο πελάτης θέλει σχέδιο. Σίγουρα όμως, σε καμία περίπτωση δεν είναι απαγορευτικό.

Η κατάλληλη επιλογή επίπλου σε συνδυασμό με τη σωστή αναπαλαίωση, μετατρέπει αυτή τη «ρομαντική όψη» σε επένδυση;

Ναι φυσικά, αυτό ισχύει απόλυτα. Γιατί δεν παύει να είναι απολύτως λειτουργικά ή χρηστικά και δεν επιτελούν μόνο διακοσμητικό ρόλο.

Όλα αυτά που αναπαλαιώνεις κουβαλούν την ιστορία τους κι εσύ βάζεις το μεράκι, την δουλειά και τον χρόνο σου. Πιστεύει ότι στην πραγματικότητα μπορούν να κοστολογηθούν έτσι, ώστε να ανταποκρίνεται η τελική τιμή στην πραγματική τους αξία;

Πλέον, προσπαθώ να είμαι δίκαιη και με εμένα και τη δημιουργία μου, αλλά και με τον πελάτη. Αυτό είναι κάτι που όσο εξελίσσεσαι, κάπως το βρίσκεις στην πορεία.

Πλέον, ο κόσμος δεν αναπαλαιώνει τόσο πολύ τα παλιά έπιπλα, όπως παλιά. Ισχύει αυτό;

Δε θα το έλεγα. Νιώθω ότι γίνεται το αντίθετο. Πέραν του ρομαντικού, υπάρχει η ανάγκη της ποιότητας σε συνάρτηση με μία καλή τιμή. Γιατί πια, τα έπιπλα για παράδειγμα είναι πολύ ακριβά σε χαμηλές ποιότητες. Επίσης, μην ξεχνάμε ότι έχει επέλθει η δεκαετία των μεγάλων αλυσίδων με εξοπλισμό σπιτιού που πλέον δεν τα προτιμάει τόσο ο κόσμος. Προτιμούν να έχουν κάτι που διαθέτει ταυτότητα και ποιότητα.

Πρόκειται για μία δύσκολη δουλειά, η οποία θέλει επιμονή, έμφαση στην λεπτομέρεια, χρόνο και πρέπει να σ’ αρέσει, να ‘χεις μεράκι γι’ αυτή. Στην Ελλάδα, τόσα χρόνια, ανταμείβεται «δίκαια» αυτή η εργασία; Έχεις κάποια εικόνα για το τι συμβαίνει σε άλλα μέρη, στο εξωτερικό; Τι διαφορές υπάρχουν; 

Είναι ακριβώς όπως τα λες. Στην Ελλάδα έχουμε το θέμα να ξεφύγουμε από την πεπατημένη μας και κάποιες φορές δεν καταλαβαίνουμε ότι μια «απλή γραμμή» ή ένα σχήμα έχει μελετηθεί για να βρίσκεται εκεί που βρίσκεται. Αντίστοιχα, ότι μία απόχρωση έχει επιλεχθεί για συγκεκριμένο λόγο. Πίσω από κάθε βήμα υπάρχει μία μελέτη από πίσω, που δεν την καταλαβαίνουν όλοι. Βέβαια, εάν τους το εξηγήσεις, το σέβονται. Ωστόσο, δεν αμείβεται πάντα. 

Έχω μία εικόνα για την Ιταλία, αφού είχαμε κάνει μια επαφή, όμως δυστυχώς δεν ολοκληρώθηκαν δύο συνεργασίες, λόγω του υψηλού κόστους των μεταφορικών. Μου είχε στοιχίσει πολύ συναισθηματικά, αλλά πιστεύω θα το καταφέρω. Σε αυτή τη μικρή επαφή που είχα, φάνηκαν πως είναι πιο εξοικειωμένοι και ανοιχτοί στο design – και λογικό εδώ που τα λέμε.

Έχει επηρεάσει τον χώρο των αναπαλαιώσεων και του design η οικονομική κρίση, η ακρίβεια και οι δυσκολίες που αντιμετωπίζουμε καθημερινά; Με ποιον τρόπο; 

Από τη μία έχει επηρεάσει τη δουλειά μας θετικά, γιατί ο κόσμος επιλέγει τις αναπαλαιώσεις και από την άλλη την έχει επηρεάσει αρνητικά, γιατί κάποιες φορές αυτό που προτείνει ή θέλεις να γίνει, δεν μπορεί ο πελάτης να το στηρίξει οικονομικά. Επομένως, υπάρχουν και οι φορές που θα προσαρμόσεις τις τιμές με βάση την κατάσταση, χωρίς βέβαια να ρίξεις την δουλειά σου. Και φυσικά, σε όλα τα επαγγέλματα υπάρχει αυτό το πρόβλημα, αλλά και σε εμάς τους ίδιους σε σχέση με άλλες υπηρεσίες που επιθυμούμε.

Για παράδειγμα, η οικονομική κρίση ή η όλη έξαρση με τα airbnb αναγκάζει τον κόσμο να μετακινηθεί από μεγάλα σπίτια σε μικρότερα κι έτσι πρoκύπτουν περισσευούμενα έπιπλα. Ή, αντίστοιχα, μπορεί να προκύψουν έπιπλα από μαγαζιά που κλείνουν. Πού καταλήγουν όλα αυτά; Είναι “ευκολότερο” να βρεις μια καλή πρώτη ύλη;

Θα σου πω από μία πρόσφατη εμπειρία μου με airbnb, ότι τα έπιπλα κρατήθηκαν και δημιουργήσαμε κονσεπτικούς χώρους. Βέβαια ξέρω πολύ καλά ότι αυτό συμβαίνει σε πολύ λίγες περιπτώσεις, αλλά ναι υπάρχουν και αυτές. Συνήθως, τα μαζεύουν τα παιδιά που έχουν τα παλαιοπωλεία. Μια καλή ύλη για να βρεθεί, πρέπει να ξέρεις πού θα ψάξεις και ευτυχώς υπάρχουν επιλογές.

Ποιο είναι το πιο παράξενο πράγμα που έχεις δει στη δουλειά ή σου έχουν ζητήσει;

Τα πιο παράξενα που έχω να αντιμετωπίσω, συνήθως έχουν να κάνουν με συμπεριφορές. Για παράδειγμα έχει τύχει να δω συμπεριφορές από γονείς που στοχεύεουν στη χειραγώγηση και την επιβολή των παιδιών τους, επειδή μπορεί για παράδειγμα να τους δίνουν ένα έπιπλο. Η αλήθεια είναι ότι στην αρχή με ξένιζαν και μου φαινόταν πιο έντονες τέτοιες συμπεριφορές.

Ποιες είναι οι αγαπημένες σου ιστορίες πίσω από κάποια από τα προϊόντα που προσφέρεις; Υπάρχει κάποια που να σου έκανε εντύπωση και να μπορείς να μας αναφέρεις;

Έχω κρατήσει πολλές ιστορίες στην καρδιά μου. Θα σου πω μία , όμως, με μια εξαιρετική κυρία, στην οποία και έφτιαξα τον μπουφέ της γιαγιάς της. Την ημέρα της παράδοσης, είχε πάει νωρίτερα στο ανθοπωλείο και αγόρασε λουλούδια, έτσι ώστε να τα βάλουμε στο βάζο και να μπορώ να τα φωτογραφίσω για τη δουλειά μου.

Η τελευταία αγαπημένη μου ιστορία είναι με μία φωτογραφία δύο γονέων, που ήταν αγαπημένοι και ερωτευμένοι μέχρι το τέλος – δεν ζουν πια. Η φωτογραφία αυτή ταξίδεψε από τις Βρυξέλλες στην Ελλάδα και θα μπει σε ένα παλιό κάδρο που θα έχω βάψει με μία πιο μοντέρνα οπτική και θα μπει στο σπίτι τους, το οποίο ανακαίνισε η κόρη τους – εξαιρετικός άνθρωπος. Της πρότεινα αυτό το κόνσεπτ και ανυπομονώ να ολοκληρωθεί!

Οι πελάτες επηρεάζουν τη διαμόρφωση του Woodtales;

Φυσικά! Κυρίως αυτοί που δείχνουν εμπιστοσύνη και δίνουν ελευθερία, που όσο περνάει ο καιρός γίνονται και περισσότεροι. Συναντώ συνέχεια διαφορετικά έπιπλα, διαφορετικούς χώρους και χαρακτήρες, οπότε κι εγώ με τη σειρά μου προτείνω κάθε φορά και κάτι διαφορετικό, κάτι που έχω σκεφτεί και θέλω να εφαρμόσω.

Τι σου ζητάνε συνήθως;

Την οπτική μου, αισθητική και σχέδιο. Θέλουν τα αντικείμενα τους να ξαναζωντανέψουν μέσα από την τέχνη μου και να έχουν ταυτότητα. Και αυτό είναι, αλήθεια, πολύ όμορφο.

Πώς βλέπεις το Woodtales να εξελίσσεται στο μέλλον και ποιες είναι οι μελλοντικές σου φιλοδοξίες για το εργαστήριο, αλλά και σε προσωπικό επίπεδο ποια τα σχέδιά σου;

Ένα μεγάλο όνειρο μου είναι να δω έπιπλο μου σε κάποια θεατρική παράσταση, εκεί δίπλα από την quinta. Να ταξιδέψουν λίγο πιο μακριά τα έργα μου. Και ένα μότο που έχω υιοθετήσει και το λέω σε εμένα και όσους αγαπώ είναι: «Να είναι όλα ανοιχτά μπροστά μας». Προσωπικά, θα ήθελα να έχω υγεία, να ηρεμήσουν οι φοβίες μου, να εξελίσσομαι και όσο μπορώ να βρίσκω καλές ποιότητες, αισθητική στη ζωή και αγάπη.

Δεν είναι πολλοί οι άνθρωποι που καταφέρνουν να κάνουν πραγματικότητα τα όνειρά τους, να αλλάξουν τη ζωή τους ριζικά, να πάρουν το ρίσκο και να ακολουθήσουν τον δικό τους δρόμο. Η Φωτεινή, όμως, δεν είναι από αυτούς τους ανθρώπους.

Προσπάθησε πολύ, κόντρα σε κάθε κακοτοπιά και δυσκολία που είχε να διαχειριστεί, συνεχίζει να εξελίσσεται και να κάνει επάγγελμα αυτό που αγαπά, να δίνει μια νέα ζωή, μια ευκαιρία στα έπιπλα που κάτι έχουν να πουν, κάτι έχουν να δώσουν. Με θετική διάθεση, αισιόδοξη ματιά και πείσμα, αλλά κυρίως με την σούπερ δουλειά της και την αισθητική της – που δεν γίνεται να μην σου κεντρίσει την προσοχή, ένα είναι σίγουρο. Κάθε επιτυχία – όποια και αν είναι αυτή – είναι μονόδρομος. Είμαι σίγουρη ότι θα μας απασχολήσει ακόμη πιο πολύ στο μέλλον και της το εύχομαι ολόψυχα!

WOODTALES

woodtales.gr

Διεύθυνση: Ξενοφώντος 46, Πειραιάς 18543

Ωράριο Λειτουργίας: Δευ – Παρ 10:00 – 20:00 (Κατόπιν Ραντεβού)

Τ: 697 773 7575

E-mail: woodtales.gr@gmail.com

Βρείτε τη Φωτεινή Νότη και το Woodtales στα social media:

Instagram

Facebook

Δώδεκα (12) βυζαντινοί ναοί της Βέροιας, μάρτυρες αιώνων ιστορίας και τέχνης, καλωσορίζουν και πάλι το κοινό προσκαλώντας το να ξαναγνωρίσει τη βυζαντινή κληρονομιά της πόλης.

Με την πρόσβαση στα μνημεία επιδιώκεται η συνέχιση της επικοινωνίας πολιτών και επισκεπτών της πόλης με θαυμαστά δείγματα της βυζαντινής δημιουργίας, και η ανάδειξη της πολιτισμικής αξίας τους.

Όπως αναφέρει σε ανακοίνωσή της η Εφορεία Αρχαιοτήτων Ημαθίας, «το άνοιγμα των ναών επιτρέπει σε όλους να εξερευνήσουν τη βυζαντινή παράδοση: από τις εντυπωσιακές αγιογραφίες ως τα λεπτοδουλεμένα τέμπλα, κάθε μνημείο διηγείται μια ιστορία τέχνης και πίστης, προσφέροντας μια μοναδική ματιά στο βυζαντινό και μεταβυζαντινό παρελθόν.

Μέσα από αυτό το ταξίδι στον χρόνο οι θύρες των ναών της πόλης ανοίγουν, αποκαλύπτοντας εσωτερικούς χώρους, αποτέλεσμα εντατικών και χρόνιων προσπαθειών αποκατάστασης και συντήρησης».

Ο ναός της Παλαιάς Μητρόπολης είναι επισκέψιμος όλες τις ημέρες της εβδομάδας, 08:00-20:00, εκτός από Τρίτη, που ισχύει το ωράριο 12:00-20:00.

Οι ναοί της Ανάστασης του Σωτήρος Χριστού και του Αγίου Παταπίου, είναι επισκέψιμοι όλες τις ημέρες της εβδομάδας, εκτός από Τρίτη, 09:00-17:00.

Επιπλέον, από 15 Ιουλίου έως και 31 Οκτωβρίου

1) Στη συνοικία της Κυριώτισσας, οι επισκέπτες μπορούν να ξεναγηθούν στις εκκλησίες της Παναγίας Βαλτεσινής, του Αγίου Βλασίου και του Αγίου Ανδρέα, Δευτέρα και Παρασκευή 12:00-15:00. Σημείο αφετηρίας, ο ναός της Παναγίας Βαλτεσινής.

2) Στη συνοικία της Μακαριώτισσας, τις εκκλησίες των Αγίων Κηρύκου και Ιουλίττας, του Αγίου Γεωργίου Μικρού και του Αγίου Νικολάου της Μακαριώτισσας, Τετάρτη και Σάββατο 12:00-15:00. Σημείο αφετηρίας, ο ναός των Αγίων Κηρύκου και Ιουλίττας.

3) Τα μνημεία του σύγχρονου πολεοδομικού ιστού, τους ναούς του Μεγάλου Θεολόγου, της Αγίας Άννας (αγοράς) και του Αγίου Νικολάου του Μοναχού Ανθίμου είναι επισκέψιμα Πέμπτη και Κυριακή 12:00-15:00. Σημείο αφετηρίας, ο ναός της Αγίας Άννας (αγοράς).

Σε κάθε ναό – σημείο αφετηρίας περιμένει τους επισκέπτες αρχαιοφύλακας. Όσοι χρειαστούν βοήθεια, μπορούν να επικοινωνήσουν με το Βυζαντινό Μουσείο Βέροιας, τηλ. 23310-76100.

Αν μεγάλωσες στα 90ς, τότε θυμάσαι πιθανόν τα crew των γκραφιτάδων να βάφουν τα τρένα ή να κάνουν bombing στις γειτονιές του κέντρου της Θεσσαλονίκης. Μερικά από αυτά τα παιδιά, που αλώνιζαν τότε την πόλη, υπήρξαν κάποιοι από τους μπροστάρηδες για την γέννηση της μετέπειτα κοινότητας του γκράφιτι και της street art της πόλης. Ανάμεσα σε αυτούς και ο APSET, ένας από τους πιο γνωστούς – αν όχι ο πιο γνωστός – street artist της Θεσσαλονίκης που μεταμορφώνει με τα έργα του το αστικό τοπίο της Θεσσαλονίκης και όχι μόνο.

Συνέντευξη στην Ασημίνα Τούνα

Από τα ονόματα στους τοίχους και το bombing στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, ο APSET έχει διανύσει πολλά χιλιόμετρα πια. Στα 24 αυτά χρόνια που ασχολείται ενεργά – και αναμφίβολα πρωταγωνιστεί στην street art σκηνή, έχει δημιουργήσει εκατοντάδες έργα τόσο στη Θεσσαλονίκη, όσο και στην υπόλοιπη Ελλάδα. Οι προσωπογραφίες, τα χρώματα, μία πιο γραφιστική ματιά και η design προσέγγιση, όλα τα αυτά με ένα τρόπο «δένουν» σε ένα ενιαίο αποτέλεσμα. Τη δική του τέχνη!

Σπούδασε γραφιστική στο Δημόσιο Ινστιτούτο Επαγγελματικής Κατάρτισης Τριανδρίας Θεσσαλονίκης. Τελειώνοντας τις σπουδές του, συνέχισε την πρακτική του μέσω του προγράμματος «Leonardo-da-Vinci ΙΙ» της Futurum στην Βαρσοβία και την Κρακοβία της Πολωνίας. Ο APSET έχει ασχοληθεί  με την γλυπτική, το σχέδιο, την αγιογραφία, την χαρακτική και τον γραμμικό σχεδιασμό, καθώς επίσης έχει καταπιαστεί με το video και τα comics.

Από το 2006 ως το 2011 συνεργάστηκε με την Pacific Décor πάνω στον σχεδιασμό θεματικών πάρκων της για μεγάλους δήμους της Ελλάδας (Αθηναίων, Αμαρουσίου, Θεσσαλονίκης, Ηράκλειου Κρήτης κ.α.). Κατά την διάρκεια αυτής της συνεργασίας, ασχολήθηκε κυρίως με την γλυπτική, την ζωγραφική και την γραφιστική.  Επίσης, συμμετείχε στην διοργάνωση του Pelekas Art Festivals (P.A.F. graffiti & music festival) στην Κέρκυρα (2005 – 2008), στο «Boarding Pass festival» (Χαλκιδική, 2013) και στο SAF – Street Art Festival Thessaloniki (2014 – 2017). Παράλληλα, αριθμεί πολλές συμμετοχές σε εγχώρια, αλλά και διεθνή events τόσο σχεδιάζοντας, όσο και εκθέτοντας έργα του.

Σήμερα, εργάζεται σαν ανεξάρτητος καλλιτέχνης και αναλαμβάνει ζωγραφικές διακοσμήσεις, projects, murals, κ.ά., ενώ παράλληλα έχει ολοκληρώσει και τις σπουδές του στο Τμήμα Εικαστικών και Εφαρμοσμένων Τεχνών της Σχολής Καλών Τεχνών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης στο τομέα της ζωγραφικής.

Ο APSET γεννήθηκε το 1984 στην Θεσσαλονίκη. Ξεκίνησε να ασχολείται ενεργά με το graffiti από το 1998, όταν έβαφε με την παρέα του από το κέντρο της πόλης, με τους οποίους έγιναν στη συνέχεια γκράφιτι crew με το όνομα Agb-2g.

Την ίδια εποχή, είχε αρχίσει να ανθίζει και η κουλτούρα του χιπ χοπ στην Ελλάδα, η οποία δεν τους άφησε ανεπηρέαστους. Ξεκίνησαν γράφοντας τα ονόματά τους σε τοίχους. Στην πορεία, όμως, άλλοι ακολούθησαν στον δρόμο της μουσικής και άλλοι της street art. Ανάμεσα στους δεύτερους και ο APSET, ο οποίος ήδη ασχολούνταν με την διοργάνωση φεστιβάλ όπως το Street Art Festival, γεγονός το οποίο και βοήθησε φανερά στην εξοικείωση του κόσμου με αυτή την τέχνη, αλλά και στην προσωπική του βελτίωση.

Η street art δεν αγκαλιάζεται κατευθείαν. Παίρνει χρόνο για να καταλάβεις το γκράφιτι, την ταγκιά και ποιο είναι το νόημα τους. Ο κόσμος χρειάζεται εκπαίδευση, αρκεί να είναι διατεθειμένος να αφουγκραστεί την ουσία της street art, να αντιληφθεί πως πρόκειται για έναν τρόπο έκφρασης, έναν τρόπο αισθητικής παρέμβασης και πολιτισμού, που σε κάθε περίπτωση μπορεί να φανεί χρήσιμη η ύπαρξή του.

Ο δρόμος έχει ελευθερία, έχει ζωντάνια, έχει επικοινωνία, έχει όμως και ρίσκο. Μπορείς να μοιραστείς τις ιδέες σου με πολύ περισσότερο κόσμο, να τον κάνεις να χαμογελάσει, να προβληματιστεί, να θυμώσει, να χαρεί ή να μελαγχολήσει. Επιπλέον, στις μέρες μας ολοένα και περισσότερο αναδεικνύεται η ανάγκη για έκφραση και για επανοικειοποίηση του δημόσιου χώρου.

Για τον APSET χρειάστηκε αρκετός χρόνος και συχνή τριβή με τον κόσμο, ώστε να εξοικειωθεί με αυτή την τέχνη όπως λέει. Οι σπουδές του τον βοήθησαν αρκετά στο να εξελίξει την δουλειά του και να έχει πιο άρτια αποτελέσματα.

Μέσα στα χρόνια πειραματίστηκε με πολλά στυλ. Ξεκίνησε με tags και bombs – όπως και οι περισσότεροι – και στην πορεία ασχολήθηκε με φιγούρες, 3D απεικονίσεις και προσωπογραφίες, τα οποία και τον χαρακτηρίζουν. Άπαξ και αντικρίσεις κάποιο έργο του APSET, εκτός από το γεγονός πως θα εντυπωσιαστείς, σίγουρα θα σου είναι εύκολο να καταλάβεις αντίστοιχες δουλειές του, αφού διαθέτει δικό του χαρακτήρα, το στυλ του είναι μοναδικό και ξεχωρίζει ακόμη και στο μάτι όσων δεν είναι εξοικειωμένοι με αυτή την τέχνη. 

Το όνομα του κατά κόσμον είναι Στέλιος και το APSET ξεκίνησε τότε να το χρησιμοποιεί ως αναγραμματισμό (stelios-ste-SET). Στην πορεία προστέθηκε το AP’ για προφανείς  εννοιολογικούς λόγους ως «upset» και αλλαγής σε Α για την ευκολία στη γραφή.

Αντλεί επιρροές από τα πάντα. Από την ίδια τη ζωή, τα βιώματα, την παρέα, την πόλη της Θεσσαλονίκη, την τέχνη, τη γραφιστική, τη διαφήμιση έως και τη μόδα. «Οι δρόμοι μιλάνε από μόνοι τους. Αν θες να δεις πραγματικά τι συμβαίνει στην κάθε κοινωνία, θα πρέπει να παρατηρήσεις τι συμβαίνει πρώτα στους δρόμους. Όχι μόνο στην street art, αλλά και στα συνθήματα, τις αφίσες, τις ταμπέλες διαφήμισης κ.ά.» μας λέει χαρακτηριστικά. 

Το γκράφιτι και το street art γεννήθηκαν στον δρόμο για τον δρόμο, επομένως καταργούν κάθε είδους εμπόδια, προκειμένου όλοι να έχουν πρόσβαση (κάποιες φορές ακούσια) στην τέχνη. Αυτή η βασική αρχή καθιστά το street art μορφή τέχνης επαναστατική.

Το street art δεν προσπαθεί να επιβάλει κάποιο μήνυμα, απλώς ανοίγει μία πόρτα σε κάτι διαφορετικό και αφήνει τον παρατηρητή να το επεξεργαστεί με τον δικό του τρόπο. Με αυτό τον τρόπο όλοι γίνονται, τελικά, κοινωνοί της τέχνης.

Είτε είναι καλά στη διάθεσή του, είτε όχι, το γκράφιτι είναι ο τρόπος του APSET να μιλήσει, να επικοινωνήσει και να εκφράσει το συναίσθημά του και όσα έχει να δηλώσει. Άλλωστε, το γκράφιτι άλλες φορές μιλάει για κοινωνία και πολιτική και άλλες μπορεί να έχει την λογική της προσωπικής έκφρασης. Για αυτό τον λόγο και ο ίδιος δεν είναι σε θέση να διαλέξει ως «αγαπημένο» κάποιο από τα εκατοντάδες έργα που έχει δημιουργήσει, αφού όπως αναφέρει το καθένα έχει και τη δική του μοναδική ιστορία. 

Ποιες είναι οι προκλήσεις ενός street artist στην Ελλάδα; «Ζηλεύεις» όσους κάνουν το ίδιο πράγμα με εσένα σε άλλες χώρες;

Κάποιου είδους ζήλια δεν υπήρξε ποτέ, θαυμασμός όμως σίγουρα. Η μεγαλύτερη πρόκληση στην Ελλάδα είναι να μπορείς να βιοποριστείς και η ενασχόληση αυτή σίγουρα δεν πληρώνεται, ούτε και εκτιμάται κατάλληλα. Πρόκληση είναι να παραμείνεις ρομαντικός και συγκεντρωμένος, σε μια εποχή που σε θέλουν αποπροσανατολισμένο και ρεαλιστή. Όσο για το κομμάτι της δημιουργίας και της λειτουργίας, σε γενικές γραμμές όλοι οι artists βιώνουμε πάνω κάτω τα ίδια.

Εντοπίζεις διαφορές ανάμεσα στο street art στην Αθήνα και την Θεσσαλονίκη; Ποιες είναι αυτές;

Πλέον, πιστεύω πως λόγω των social media και της εξωτερίκευσης των έργων, έχει χαθεί λίγο η «γεωγραφική ταυτότητα» της τέχνης. Ναι μεν επηρεάζεσαι από το περιβάλλον σου, παράλληλα όμως επηρεάζεσαι και από ένα παγκόσμιο κίνημα. Σίγουρα, στην Αθήνα ο πληθυσμός είναι μεγαλύτερος, επομένως και ο όγκος των τοιχογραφιών είναι διαφορετικός σε σχέση με αυτόν της Θεσσαλονίκης. Σε ένα γενικότερο πλαίσιο, θεωρώ πως υπήρχε ένα πιο άναρχο και ελεύθερο vibe στην Αθήνα και μία πιο συγκεντρωμένη και οργανωμένη λογική στη Θεσσαλονίκη – κυρίως πάνω στις «γκράφιτι παραγωγές». Στο κομμάτι των παρανόμων, το playground διαφέρει κάπως, αλλά οι πιο ευφάνταστοι θα τον βρουν τον τρόπο ανεξαρτήτως πόλης. 

Ποια είναι για σένα η πρωτεύουσα της street art σήμερα;

Πιστεύω πως δεν υπάρχει «πρωτεύουσα της street art» πια. Σίγουρα, στα μεγάλα αστικά κέντρα παρατηρείται περισσότερη τέχνη στους δρόμους, αλλά πλέον υπάρχει καταγραφή παντού.

Υπάρχουν κάποιοι street artists που να σου αρέσει πολύ η δουλειά τους;

Δεν έχω κάποιους συγκεκριμένους στο μυαλό μου, που να θεωρώ αγαπημένους, αλλά εκτιμώ πολλούς. Αυτοί είναι κυρίως στην ηλικία μου (εντός και εκτός συνόρων) που περνάνε τις ίδιες φάσεις και έχουν τους ίδιους προβληματισμούς με εμένα πάνω στο γκράφιτι και γενικότερα στη τέχνη. Θαυμάζω όλους εκείνους που παρά τις κρίσεις που έχουν μεσολαβήσει, παρά τα εμπόδια, δεν κάνουν εκπτώσεις και κυνηγάνε το όνειρο τους.

Ποιες είναι οι προκλήσεις όταν μιλάμε για τόσο μεγάλα έργα στον δημόσιο χώρο; 

Οι προκλήσεις αφορούν στην αισθητική του έργου σε σχέση με το περιβάλλον. Οι πρακτικές που ακολουθούνται κατά την υλοποίηση, έχουν επίσης τη δυσκολία τους στα μεγάλα μεγέθη. Κάποιες από αυτές είναι για παράδειγμα η προσοχή που χρειάζεται κατά τη διαδικασία, τόσο ως προς εσένα, όσο και ως προς τους γύρω σου. Τις περισσότερες φορές, επίσης, στο γερανό υπάρχει η πιθανότητα ιλίγγου. Οι μετρήσεις για να βγει σωστό το σχέδιο, η ιδιαιτερότητα της κάθε τοποθεσίας και επιφάνειας και οι καιρικές συνθήκες, είναι επίσης μερικές παράμετροι που βρίσκεσαι αντιμέτωπος και θα πρέπει να διαχειριστείς.

Τι απαντάς σε όσους («αφελείς» και μη) αντιμετωπίζουν την τέχνη του δρόμου ως «βανδαλισμό» του δημοσίου χώρου;

Ο καθένας έχει τη γνώμη του και είναι σεβαστή. Δεν θέλω να πείσω κάποιον πως αυτό που κάνουμε είναι «τέχνη» ή «αντιτέχνη». Ας μείνουμε στο γεγονός ότι είναι έκφραση. Φαντάζομαι, η πεποίθηση που επικρατεί στον ευρύτερο κόσμο είναι πως το γκράφιτι μπορεί να αναδείξει ή να υποβαθμίσει ένα χώρο, για εμένα δείχνει μια αισθητική και καταγράφει μία δήλωση.

Στην Αθήνα συναντάμε πλέον και γυναίκες artists, ενώ παλαιότερα η κοινότητα έτεινε να αποτελείται κυρίως από άνδρες. Έχει εξελιχθεί η συμπεριλιπτικότητα και σε αυτόν τον τομέα τέχνης; Βλέπουμε να συμβαίνει κάτι αντίστοιχο και στη Θεσσαλονίκη;

Ναι, σίγουρα στα χρόνια και σε παγκόσμια κλίμακα, μεγάλωσε το ποσοστό των γυναικών που ασχολούνται με την street art, δυστυχώς όμως δεν είναι αρκετές. Έχω παρατηρήσει πως πολλές artists μπορεί να κάνουν ένα πέρασμα από την street art, αλλά οι περισσότερες μετά από κάποιο διάστημα αλλάζουν πεδίο. Δεν ξέρω γιατί συμβαίνει αυτό, αλλά το ποσοστό γυναικών street artist στην Ελλάδα είναι πολύ μικρό. Χρειαζόμαστε σίγουρα κι άλλες, ιδιαίτερα στη Θεσσαλονίκη.

Η street art μπορεί να βοηθήσει στην αναβάθμιση των περιοχών όπου δημιουργείται ή να ευνοήσει την εκάστοτε επιχείρηση; Μία συλλογική προσπάθεια με street artists της πόλης, πιστεύεις θα μπορούσε να ευνοήσει τις γειτονιές και να ενισχύσει την τοπική οικονομία;

Φυσικά, έχουν δημιουργηθεί πολλά έργα ειδικά για αυτό το σκοπό, είτε murals, είτε τοίχοι στα πλαίσια φεστιβάλ, είτε σε διάφορες επιχειρήσεις. Μπορεί να γίνει ολική αναβάθμιση μιας γειτονιάς, σε μόνο λίγες ώρες!

Καθημερινά, μπορείς να επηρεάζεις τη διάθεση εκατομμυρίων ανθρώπων, οι οποίοι έρχονται σε επαφή με τα έργα σου. Σε επηρεάζει αυτή η σκέψη; Δεν σε αγχώνει;

Το ότι ανοίγομαι στον κόσμο και εξωτερικεύω τις σκέψεις μου, θα μπορούσε να είναι από τη φύση του αγχωτικό. Προσπαθώ, ωστόσο, να μην επηρεάζομαι και να κάνω αυτό που νιώθω, άλλες φορές με σύνεση και προγραμματισμό – ιδίως στα μεγάλα murals – και άλλες φορές με ελευθερία χωρίς δεύτερες σκέψεις. Αν το σκεφτόμουν παραπάνω, δεν θα έκανα τίποτα. Πρέπει να βρεις τη χρυσή τομή για να μπορείς να ασχοληθείς με πιο δημιουργικά ζητήματα.

Η Θεσσαλονίκη είναι άγρια ή φιλική πόλη για όσους την ζουν; Τι θα άλλαζες σε αυτήν, ώστε να γίνει πιο βιώσιμη και φιλική;

Η Θεσσαλονίκη, όπως και η υπόλοιπη Ελλάδα, αλλάζει κάθε φορά με το ποιος την διοικεί. Από την αποκομιδή των απορριμμάτων, έως τη στάθμευση, την κίνηση στους δρόμους, την εγκληματικότητα κτλ. Οι φορείς και οι κάτοικοι της είναι υπεύθυνοι για τη βιωσιμότητα της πόλης. Δεν ξέρω αν είναι βιώσιμη, είναι ζήτημα πολύ υποκειμενικό, για εμένα όμως είναι οικεία. Δεν νιώθω πως έχει αυτή τη χαλαρότητα που είχε παλιότερα και πιστεύω πως παλεύει να κρατήσει την αίγλη της. Είναι πια ένας πολιτισμικός προορισμός, με ότι συνεπάγεται αυτό. Παρόλα αυτά, είναι η βάση που έχω και θα γυρνάω πάντα. Το δικό μου μέσο είναι η τέχνη.

Υπάρχει κάποιο σημείο της πόλης, στο οποίο θα ήθελες να ζωγραφίσεις;

Δεν έχω κάτι συγκεκριμένο στο μυαλό μου, αλλά δεν παύω να ανακαλύπτω καινούρια σημεία.

Με τι ασχολείσαι αυτό το διάστημα; Υπάρχουν σκέψεις για κάποιο μελλοντικό εγχείρημα; 

Αυτή τη στιγμή οργανώνω και σχεδιάζω κάποιες μικρές και μεγάλες τοιχογραφίες μέσα στην πόλη και εκτός αυτής. Παράλληλα, δουλεύω στο στούντιο μου «Off the Grid» κάποια έργα σε καμβά για την ερχομένη έκθεση μου. Τέλος, βοηθάω στην οργάνωση ενός ένα πολύ ιδιαίτερου art event στην πόλη για το Φθινόπωρο, που θα ανακοινωθεί σύντομα. Stay tuned!

Instagram: ap.set

Facebook: Apset 

Θεσσαλονίκη: «Pablo Picasso: Εξορία και Νοσταλγία» στο MOMUS-μουσείο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης-98 έργα του Πικάσο ταξιδεύουν για πρώτη φορά εκτός Ισπανίας.

Έκθεση με έργα του Πάμπλο Πικάσο, που για πρώτη φορά ταξιδεύει εκτός Ισπανίας, θα φιλοξενήσει το MOMus – Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης της Θεσσαλονίκης. Πρόκειται για την πολύχρονη αλληλογραφία του διάσημου ζωγράφου του 20ού αιώνα και του καλού του φίλου και προσωπικού του κουρέα Εουχένιο Αρίας ο οποίος είχε διαφύγει ως πολιτικός εξόριστος από το καθεστώς του Φράνκο.

Το ξύλινο κιβώτιο που έφθασε από τη Μάλαγα στη Θεσσαλονίκη άνοιξε και Έλληνες, Ισπανοί επιμελητές και συντηρητές έργων έβγαλαν με προσοχή τα έργα του μεγάλου ζωγράφου Πάμπλο Πικάσο. Πρόκειται για την πολύχρονη αλληλογραφία του διάσημου ζωγράφου του 20ού αιώνα και του καλού του φίλου, προσωπικού του κουρέα Εουχένιο Αρίας ο οποίος είχε διαφύγει ως πολιτικός εξόριστος από το καθεστώς του Φράνκο στη Νότια Γαλλία.

Ταύροι, ταυρομάχοι και σκηνές αρένας, αποτυπώνονται σε μικρά σχέδια στις σελίδες λαϊκής συντηρητικής εφημερίδας της εποχής, στα οποία ο Πικάσο είχε παρέμβει, δημιουργώντας ένα είδος καλλιτεχνικής χειρονομίας προς τον φίλο του, βασισμένης στον απόλυτο αυθορμητισμό.

Η συλλογή του «Museo Casa Natal de Picasso» αποτελείται από 98 έργα και συνοδεύεται από βιβλία, ποιήματα, φωτογραφίες, χαρακτικά, λιθογραφίες, κεραμικά και παρουσιάζεται για πρώτη φορά έξω από την Ισπανία.

Η έκθεση με τίτλο «Pablo Picasso: Εξορία και Νοσταλγία», θα φιλοξενηθεί στο μουσείο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης στη Μονή Λαζαριστών από τις 12 Ιουλίου έως τις 10 Νοεμβρίου. Οι επισκέπτες έτσι θα έχουν την ευκαιρία να δουν από κοντά τα έργα σε ένα χώρο που αναπαριστά αρένα ταυρομαχιών.

Την ίδια ώρα που ο Πικάσο έρχεται στη Θεσσαλονίκη, στο πλαίσιο διεθνούς συνεργασίας, από τη Μονή Λαζαριστών έχουν αναχωρήσει 450 έργα της συλλογής Κωστάκη, τα οποία βρίσκονται ήδη στη Μάλαγα.

Πηγή: ertnews.gr

Οι δουλειές του του είναι εύκολα αναγνωρίσιμες από την ασπρόμαυρη χρωματική παλέτα με πινελιές από γαλάζιο. Η θεματολογία του εμπεριέχει κοινωνικά και πολιτικά σχόλια και ως κύριες πηγές έμπνευσης παραμένουν διαχρονικά οι πτυχές της ανθρώπινης φύσης. Όσοι περπατούν τους δρόμους της Θεσσαλονίκης, είναι αδύνατον να μην έχουν παρατηρήσει κάποια από τα αριστουργήματά του.

Πλέον, ο INO αποτελεί έναν από τους καλύτερους καλλιτέχνες του είδους του, έχοντας αποκτήσει παγκόσμια φήμη. Μετακινείται συνεχώς και δουλειές του συναντώνται, επίσης, στα αστικά τοπία της Ισπανίας, της Σουηδίας, της Ιταλίας, της Γερμανίας, της Ολλανδίας, της Αμερικής, της Αγγλίας και της Δανίας, ενώ μέχρι και οι New York Times έχουν γράψει ένα περιεκτικό αφιέρωμα για τα επιβλητικά, υπερρεαλιστικά έργα του.

Γράφει η Ασημίνα Τούνα

O INO είναι Έλληνας καλλιτέχνης γνωστός για τις τοιχογραφίες μεγάλης κλίμακας που έχει δημιουργήσει σε κτίρια ανά τον κόσμο. Ανακάλυψε το ταλέντο του σε εφηβική ηλικία και αργότερα σπούδασε ζωγραφική στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας. Ασχολείται με την τέχνη στον δημόσιο χώρο από το 2000 και έκτοτε έχει συμμετάσχει σε εκθέσεις και εικαστικά δρώμενα κυρίως σε Ευρώπη, Αμερική, Ασία και Μέση Ανατολή.

Έργα του βρίσκονται σε διάφορες δημόσιες και ιδιωτικές συλλογές όπως και στο αίθριο της Βουλής των Αντιπροσώπων στην Κύπρο. Έχει συνεργαστεί με ονόματα όπως Οίκος Δημοπρασιών Christie’s, National Geographic, Ίδρυμα Ωνάση, Τεχνόπολη, Nike, Coca Cola, Converse κ.α.

Η δουλειά του έχει δημοσιευτεί στο εξώφυλλο των New York Times και σε άλλα διεθνή μέσα συμπεριλαμβανομένων των Reuters, Forbes, The Guardian, Los Angeles Times, Vice, PBS, Chicago Tribune, CBC Arts, NBC News, Smithsonian Channel, CNN και Daily Mail.

Το προφίλ του διάσημου street artist παραμένει άγνωστο, επιλέγοντας να μιλάνε τα ίδια τα έργα του αντί για αυτόν. Αρνούμενος να αποκαλυφθεί, έχει αφήσει τα ίδια του τα δημιουργήματα να σκιαγραφήσουν τον χαρακτήρα του. Το όνομα του, το πρόσωπο του, οι ιδέες πίσω από ό,τι κάνει, κρύβονται πίσω από τις απίθανες τοιχογραφίες του.

«Ο INO είναι ένας καλλιτέχνης από την Ελλάδα που έχει σπουδάσει Καλές Τέχνες και δουλεύει ως ελεύθερος επαγγελματίας» λέει η επίσημη ιστοσελίδα του. Οι μόνες πληροφορίες για αυτόν τον Έλληνα γκραφιτά, που ακολουθεί τα πρότυπα της ανωνυμίας του Banksy.

Είναι ένας από τους πιο γνωστούς και τρομερά ταλαντούχους Έλληνες graffiti artists, ο οποίος δημιουργεί εντυπωσιακά, τεράστιας έκταση έργα που αναμφίβολα κερδίζουν το βλέμμα και τον θαυμασμό των περαστικών. Κι αν το όνομά του δεν σας λέει πολλά, τα έργα του σίγουρα έχουν τραβήξει και τη δική σας προσοχή (δεκάδες φορές), ενώ περπατάτε στο κέντρο της Θεσσαλονίκης και γιατί όχι και στης Αθήνας, αφού και η πρωτεύουσα είναι γεμάτη από τα δημιουργήματα του INO.

Έγινε γνωστός μέσα από τις γιγάντιες τοιχογραφίες του (murals) σε όλο τον κόσμο, οι οποίες αποτελούν στοχευμένες παρεμβάσεις στο αστικό τοπίο και σημεία αναφοράς. Τα έργα του έχουν φιλοξενηθεί από τους New York Times μέχρι μουσεία στην Αμερική και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, ενώ αποτελούν σημείο αναφοράς για την street art σκηνή παγκοσμίως.

Ο ΙΝΟ ανακάλυψε την κλίση του στην ζωγραφική, κάνοντας graffiti στο σχολείο. Στην αρχή σχεδίαζε κυρίως γράμματα αλλά με την πάροδο του χρόνου, θέλοντας να εξελίξει αυτό που κάνει, επικεντρώθηκε στην παραστατική ζωγραφική (figurative painting). Ωριμάζοντας σταδιακά ανέπτυξε το δικό του ξεχωριστό στυλ που τον έχει εδραιώσει στον κόσμο της τέχνης.

Μέσα από τις δημιουργίες του, συχνά αποτυπώνει την προτροπή αλλά και την αλλαγή στάσης που θα πρέπει να υιοθετήσει ο σημερινός άνθρωπος, απέναντι στο καθημερινό «κυνήγι θησαυρού» για τα υλικά αγαθά. Η τέχνη του έχει έντονο κοινωνικό – πολιτικό χαρακτήρα, γεγονός που τον καθιστά ακόμη πιο αγαπητό στον κόσμο, εφόσον δεν διστάζει να πάρει θέση και να εκφραστεί από το δικό του καλλιτεχνικό μετερίζι. Χωρίς φανφάρες και εντυπωσιασμούς.

Το ταλέντο από μόνο του δεν αρκεί, σε καμία τέχνη. Αν δεν φροντίζεις να εξελίσσεσαι, τότε η προσπάθειά σου χάνει το νόημά της. Η συνεχής επαφή του με τα σπρέι, τον έκανε ολοένα και καλύτερο. Η δίψα του για συνεχή εξέλιξη σε συνδυασμό με το ταλέντο, την επιμονή και την εργατικότητα, τον βοήθησαν να φτάσει στο επίπεδο που βρίσκεται τώρα. Kάπως έτσι, γίνεται ιδιαίτερα γνωστός – και σε διεθνές επίπεδο – για τις μεγάλης κλίμακας τοιχογραφίες του, τις σουρεάλ απεικονίσεις του και επίσης, την ιδιαίτερη τεχνική με βαλβίδες σπρέι fatcap.

Ο INO εργάζεται κρεμασμένος με σχοινιά από τις σκεπές των κτιρίων που φιλοτεχνεί με τα έργα του. Πρόκειται για μία εντυπωσιακή μεν, αλλά και εξαιρετικά απαιτητική τεχνική που, όπως αναφέρεται, αυξάνει τη δυσκολία υλοποίησης του έργου, ωστόσο του προσφέρει την ελευθερία να δημιουργεί μοναχός τη νύχτα, αθόρυβα χωρίς ανυψωτικούς γερανούς. Επίσης, αποφεύγει τη σκαλωσιά, η οποία κρύβει σημεία του έργου κατά την εκτέλεση.

Ο ΙΝΟ έχει ως έδρα του την Αθήνα και συμμετέχει σε εκθέσεις και πολυάριθμα καλλιτεχνικά projects και commissions σε όλο τον κόσμο. Μάλιστα, αξίζει να αναφερθεί πως τo 2016 έγινε ο πρώτος visual artist παγκοσμίως που φιλοτέχνησε large scale έργο σε Κοινοβούλιο και μάλιστα με καυστικό μήνυμα. Ζωγράφισε τον Σόλωνα και τον Περικλή στην Κυπριακή Βουλή με γαλάζιο χρώμα στα μάτια τους, έτσι ώστε να μην βλέπουν πως οι μεταγενέστεροι «ηγέτες» χρησιμοποιούν τις ιδέες τους με σκοπό να εξυπηρετούν συμφέροντα στο όνομα της δημοκρατίας.

Το επιβλητικό mural που κοσμεί το Ιπποκράτειο Νοσοκομείο Θεσσαλονίκης

Έχοντας τίτλο «Stay Away» το σχέδιο απεικονίζει ένα τεράστιο χέρι να δείχνει προς τα κάτω έναν νέο με σκυμμένο το κεφάλι. Έχοντας την χαρακτηριστική ασπρόμαυρη παλέτα με πινελιές από γαλάζιο, το έργο υπογράφει ο ΙΝΟ.

Η δράση οργανώθηκε στο πλαίσιο μιας εκστρατείας με τίτλο «Η Έκφραση της Υγείας Μέσα από την Τέχνη» του Συλλόγου Ασθενών Ήπατος Ελλάδας «Προμηθέας», η οποία έχει ως στόχο την ευαισθητοποίηση και την ενημέρωση σε ότι αφορά την ηπατίτιδα C, καθώς και την καταπολέμηση του στίγματος που βαραίνει τους πάσχοντες.

Η Ηπατίτιδα C αποτελεί μια ιάσιμη νόσο που έχει ασυμπτωματικό χαρακτήρα. Στην χώρα μας ζουν πολλοί άνθρωποι με ενεργή χρόνια ηπατίτιδα C, εκ των οποίων μόνο το 20% γνωρίζει για την κατάσταση της υγείας του. Ο αναπληρωτής καθηγητής Γαστρεντερολογίας στο ΑΠΘ, Γιάννης Γουλής επισήμανε ότι σήμερα η νόσος θεραπεύεται με αγωγή 3 μηνών.

Το έργο του ΙΝΟ βρίσκεται στο τμήμα επειγόντων περιστατικών του Ιπποκράτειου και είχε ως απώτερο σκοπό να κατακρίνει την στιγματισμό ανθρώπων των οποίων η διαφορετικότητα δεν οφείλεται σε επιλογή τους.

Σε μια χώρα όπου η street art και το γκράφιτι βρίσκονται σε αρκετά υψηλό επίπεδο, ο INO κατάφερε να ξεχωρίσει. Οι δρόμοι είναι γεμάτοι με ζωγραφιές από χιλιάδες καλλιτέχνες. Πολλές από αυτές διακοσμούν και ζωντανεύουν την πόλη, ενώ άλλες την «βρωμίζουν» σύμφωνα με κάποιους αδαείς. Αδιαμφισβήτητα όμως, υπάρχουν πολλοί ταλαντούχοι Έλληνες γκραφιτάδες εκεί έξω. Ανάμεσα τους ο INO είναι, αν όχι ο καλύτερος, αυτός που έχει ανεβάσει περισσότερο το επίπεδο. Αυτός που έχει αποκτήσει ένα μοναδικό στυλ παγκοσμίως. Αυτός που έχει κατάφερε να μετατρέψει την τέχνη του σε επάγγελμα.

www.ino.net

Facebook

Instagram

YouTube