Το ιστορικό δισκάδικο βρίσκεται στην πλατεία Αριστοτέλους 4, με το ίδιο όνομα από το 1968 και αποτελεί ένα από τα παλαιότερα δισκοπωλεία της πόλης.

Το Stereodisc άνοιξε το 1968 από την αγάπη ενός ανθρώπου για τη μουσική, του Σταύρου, που το καθιέρωσε ως στέκι που θα διέθετε και θα εμπορευόταν αξεπέραστης, για την εποχή, ποιότητας στερεοφωνικά.

Ξεκίνησε με κλασική μουσική και στερεοφωνία και μετά εξελίχθηκε σε ένα κανονικό δισκοπωλείο. Δεν υπάρχει κάποιο είδος που δεν έχει περάσει από το μαγαζί, ενώ σγκαταλέγεται ανάμεσα στα πέντε παλιότερα δισκοπωλεία στην Ευρώπη που λειτουργούν από το ’60 μέχρι και σήμερα στο ίδιο μέρος.

Λίγο πριν τα μέσα της δεκαετίας του ’70 αναλαμβάνει την επιχείρηση η σύζυγός του, η Αλέκα, επιμένοντας στο κλασικό ρεπερτόριο. Τέλη της δεκαετίας του ’70 στην επιχείρηση μπαίνει ο γιος της Σπύρος και το Stereodisc «ανοίγει» τους μουσικούς του ορίζοντες και στρέφεται σε νέες μουσικές κατευθύνσεις. Η ανεξάρτητη βρετανική, αμερικανική και αυστραλέζικη μουσική σκηνή βρίσκουν έναν φιλόξενο χώρο στην πόλη μας.

Ο Κοσμάς Ευφραιμίδης αρχίζει να εργάζεται στο κατάστημα από το 1984 και στις αρχές της δεκαετίας του ’90 έρχεται η Μέμα Μπινοπούλου για να συνεχίσουν μαζί έως και σήμερα, φτιάχνοντας ένα συναρπαστικό δίδυμο με κοινό παρoνομαστή την αγάπη προς τη μουσική. Ανακαίνισαν τον χώρο και του έδωσαν μια νέα πνοή, διατηρώντας, ωστόσο, τον διαχρονικό χαρακτήρα του.

Οι άνθρωποι του πάντοτε ήταν παθιασμένοι με τη μουσική, ως μαγαζί δεν έχασε ποτέ την ταυτότητα του μέσα στα χρόνια και ο κόσμος το νιώθει αυτό. Το Stereodisc αποτελεί ένα σύμβολο της Θεσσαλονίκης που έχει κάνει γνωστούς καλλιτέχνες που δεν ήξερε ο πολύς κόσμος, μια κοιτίδα πολιτισμού που προσελκύει κόσμο όλων των ηλικιών, δίνει ζωή στη Θεσσαλονίκη. Εδώ πέρα έρχεσαι και ενημερώνεσαι, βρίσκεις πληθώρα δίσκων και αν αγαπάς τη μουσική θα βρίσκεις το παντοτινό σου σπίτι, έναν χώρο όπου το diggin αποκτά άλλο νόημα.

Διεύθυνση: Αριστοτέλους 4

Τ: 231 026 2912

Facebook | Instagram

Η Θεσσαλονίκη αγαπάει το βινύλιο, το «αγκαλιάζει», γι’ αυτό και έχουμε τόσα δισκοπωλεία στην πόλη. Αναλογικά με τον πληθυσμό της δηλαδή, έχουμε αρκετά. Από μαγαζιά – εγγύηση στα μεταχειρισμένα, μέχρι ιστορικά δισκοπωλεία, νεότερες προσθήκες και κρυμμένα διαμαντάκια, αυτά είναι τα μέρη που αποτελούν σημεία αναφοράς για την εμπειρία του digging.

Γράφει η Ασημίνα Τούνα

Όχι, τα δισκάδικα δεν πέθαναν, όπως έγραφαν το 2014. Συνεχίζουν έως και σήμερα, με σκοπό να μυήσουν τους νεότερους στη «μαγεία» του βινυλίου και στον τρόπο που συνδεόμαστε με τη μουσική που ακούμε. Ταυτόχρονα, όμως, θυμίζουν στους παλαιότερους πως τίποτα δεν συγκρίνεται με το ζεστό ήχο ενός δίσκου και την ιεροτελεστία που τον ακολουθεί.

Θα πρέπει να ακούσεις κάτι από την αρχή ως το τέλος, να είσαι εκεί για να αλλάξεις πλευρά όταν χρειαστεί ή να βρεις το σημείο που θέλεις. Υπάρχουν τόσες χιλιάδες δίσκοι, που σκέφτεσαι «θα τους ακούσω ποτέ όλους αυτούς;». Όμως, επί της ουσίας δεν το κάνεις μόνο για να τους ακούσεις – και αυτό είναι το μαγικό!

Υπάρχει μία ολόκληρη διαδικασία, μία «ιεροτελεστία», που τους ακολουθεί, Από το «ψαχτήρι», το να καταφέρεις να τους βρεις – το λεγόμενο digging –, να τους αγοράσεις, να τους πας σπίτι, να τους καθαρίσεις, να τους βάλεις στα ράφια, να ψάξεις τι έχεις και τι δεν έχεις. Είναι ένα ολόκληρο hobby, που στο τέλος της ημέρας δεν περιορίζεται μονάχα στην απλή ακρόαση.

Υπήρξαν πολλά μαγαζιά που άντεξαν στο διπλό χτύπημα των ’00s. Σε πρώτη φάση, από τις μεγάλες αλυσίδες της αγοράς που χτυπούσαν τις τιμές και σε δεύτερη φάση από την οικονομική κρίση. Ο κόσμος, τότε, που έβαζε το πικάπ ήταν πολύ συγκεκριμένος και σκληροπυρηνικός, αλλά σε γενικές γραμμές αρκετός για να συντηρήσει τα δισκάδικα που εμπιστευόταν.

Έπειτα, έφτασε το νέο κύμα και το βινύλιο πήρε τα πάνω του. Μας είχε λείψει η εμπειρία του να «αγγίζουμε» τη μουσική που ακούμε και, σαν αντίδραση, πήγαμε ένα βήμα πίσω στο timeline για να σταματήσουμε στα LPs. Η λεγόμενη «αναβίωση του βινυλίου» που ξεκίνησε πολύ δυναμικά από το εξωτερικό, δεν άργησε να επηρεάσει σημαντικά και τη χώρα μας. Πλέον νομίζω, έχουμε ξεπεράσει και αυτό το στάδιο, οπότε τα δισκάδικα που κρατούν το κοινό τους, πάει να πει ότι κάτι κάνουν καλά! Τι και αν παλαιότερα οι περισσότεροι από τους πελάτες ήταν είτε επαγγελματίες, είτε συλλέκτες; Σήμερα, υπάρχουν αρκετοί νέοι που επιθυμούν να βρουν το βινύλιο του αγαπημένου τους καλλιτέχνη ή συγκροτήματος.

Είναι όλο αυτό μια καρμική τιμωρία για «τους ανόητους που ξεφορτώθηκαν κάποτε τα πικάπ τους για να αγοράσουν CDplayers», όπως έλεγε ένας από τους ήρωες του High Fidelity; Το βινύλιο ήρθε ξανά και εμφατικά για να μείνει; Μήπως το hype είναι μια κραυγαλέα μεν, μάταιη δε περίπτωση κορύφωσης της ρετρομανίας; Τι θα γίνει επιτέλους με τις τιμές που έχουν «ξεφύγει»; Κινδυνεύει να εξελιχθεί η συλλογή βινυλίων σε γιάπικο και ελιτίστικο σπορ; Τι παραπάνω σου δίνει το βινύλιο που δεν σου το δίνει ένα πάτημα στο YouTube; Και τελικά, ποιες υπαρξιακές τρύπες προσπαθείς να γεμίσεις αγοράζοντας δίσκους ενώ μπορείς να «στριμάρεις» μια ανεξάντλητη δισκοθήκη στο κινητό;

Ας ξεκινήσουμε από μία κοινή παραδοχή. Το βινύλιο δεν θα φύγει ποτέ από τη μόδα και αυτό αποδεικνύεται κάθε χρόνο με τις πωλήσεις των δίσκων να αυξάνονται. Και ενώ η νοσταλγία μια παλιάς, ρομαντικής εποχής κάνει ολοένα και περισσότερο κόσμο να επιλέγει το βινύλιο, τα δισκάδικα της Θεσσαλονίκης έχουν «ανθίσει» ξανά και σε έναν περίπατο μπορείς να ανακαλύψεις μαγαζιά «χωμένα» σε στενά και κρυμμένα σε υπόγεια με μουσικά διαμάντια να λάμπουν στον χώρο.

Δεν είναι απλώς – και δεν ήταν ποτέ – μαγαζιά που μονάχα πουλάνε δίσκους. Είναι σημεία αναφοράς μουσικής συναναστροφής και διακίνησης μουσικών απόψεων, είναι τα μέρη στα οποία συγκεντρώνεται μια «φυλή» που ζει πλέον «κάτω απ’ τα ραντάρ» αλλά είναι υπαρκτή και ολοζώντανη.

Πάντοτε τα δισκοπωλεία ήταν ένας χώρος ζύμωσης. Σε μεγαλύτερο βαθμό παλιότερα, σε μικρότερο βαθμό τώρα, αλλά συνεχίζει να ισχύει. Παλιότερα λειτουργούσαν ως μία από τις ελάχιστες πηγές ενημέρωσης και πληροφόρησης για κάποιον. Τώρα, αυτή η πληροφορία έχει απελευθερωθεί και το δισκοπωλείο περισσότερο τη φιλτράρει, θα έλεγα.

Συνεχίζουν να υπάρχουν, επειδή υπάρχουν πάντα κάποιοι άνθρωποι που η μουσική είναι απαραίτητη για αυτούς, είναι σαν το ψωμί. Προτιμούν να αγοράσουν ένα βινύλιο, παρά να αγοράσουν ρούχα ή να πιούν παραπάνω ποτά. Για αυτό κι εκείνοι συνεχίζουν να κάνουν αυτό που αγαπάνε: να ακούν και να δίνουνε στον κόσμο μουσική.

Στο τέλος της ημέρας, προτιμώντας το βινύλιο, σου μένει κάτι, νιώθεις πως επενδύεις σε κάτι ουσιαστικά. Και, εφόσον χρησιμοποιηθεί ή τυπωθεί σωστά, διαθέτει και καλύτερο ήχο, λόγω αναλογικότητας. Επιπλέον, δύσκολα χάνει την χρηματική του αξία.

Τα δισκοπωλεία που έχουν απομείνει σήμερα στην πόλη μας και οι άνθρωποί τους, επιβίωσαν όχι μόνο από τις κρίσεις που πέρασε το βινύλιο – και περνάει πλέον το CD λόγω του ίντερνετ και του downloading, αλλά και από την οικονομική κρίση που ταλαιπωρεί επί τόσα χρόνια τη χώρα μας.

Γενικά, το κύριο χαρακτηριστικό τους είναι πως οι άνθρωποι τους, πραγματικά γουστάρουν πολύ τη μουσική, τη γνώση και τη συναναστροφή. Γι’ αυτό υποστηρίζουν τον θεσμό και το φορμάτ. Δεν ξέρω αν επιχειρηματικά θα είχε πολύ νόημα να κρατάς ένα δισκάδικο σήμερα. Δεν είναι τόσο «cash machine» και αποτελεί – ειλικρινά – μια δουλειά για γερά στομάχια. Μια τέτοια συνθήκη επικρατεί και στη Θεσσαλονίκη. Οι άνθρωποι τους είναι εκείνοι που τα «κρατούν ζωντανά», λόγω του πάθους τους για τη μουσική. Έχουν μεράκι και γνώση, επιμονή και – για δική μας τύχη – επιμένουν στο βινύλιο και τη μαγεία που το ακολουθεί.

Ξέρουμε τι σημαίνει να βρίσκεις «εκείνο» το βινύλιο που ψάχνεις απεγνωσμένα. Γι’ αυτό το λόγο, είμαστε εδώ να σε βοηθήσουμε!

Πάμε μια βόλτα στα δισκάδικα εκείνα, που πρέπει να ξέρεις, αν αγαπάς τη μουσική και το βινύλιο. Από μαγαζιά – εγγύηση στα μεταχειρισμένα, μέχρι ιστορικά δισκοπωλεία, νεότερες προσθήκες και κρυμμένα διαμαντάκια, αυτά είναι τα μέρη που αποτελούν σημεία αναφοράς για την εμπειρία του digging στη Θεσσαλονίκη!

STEREODISC RECORD STORE

Το ιστορικό δισκάδικο βρίσκεται στην πλατεία Αριστοτέλους 4, με το ίδιο όνομα από το 1968 και αποτελεί ένα από τα παλαιότερα δισκοπωλεία της πόλης. Άνοιξε το 1968 από την αγάπη ενός ανθρώπου για τη μουσική, του Σταύρου, που το καθιέρωσε ως στέκι που θα διέθετε και θα εμπορευόταν αξεπέραστης, για την εποχή, ποιότητας στερεοφωνικά.

Ξεκίνησε με κλασική μουσική και στερεοφωνία και μετά εξελίχθηκε σε ένα κανονικό δισκοπωλείο. Δεν υπάρχει κάποιο είδος που δεν έχει περάσει από το μαγαζί, ενώ σγκαταλέγεται ανάμεσα στα πέντε παλιότερα δισκοπωλεία στην Ευρώπη που λειτουργούν από το ’60 μέχρι και σήμερα στο ίδιο μέρος.

Λίγο πριν τα μέσα της δεκαετίας του ’70 αναλαμβάνει την επιχείρηση η σύζυγός του, η Αλέκα, επιμένοντας στο κλασικό ρεπερτόριο. Τέλη της δεκαετίας του ’70 στην επιχείρηση μπαίνει ο γιος της Σπύρος και το Stereodisc «ανοίγει» τους μουσικούς του ορίζοντες και στρέφεται σε νέες μουσικές κατευθύνσεις. Η ανεξάρτητη βρετανική, αμερικανική και αυστραλέζικη μουσική σκηνή βρίσκουν έναν φιλόξενο χώρο στην πόλη μας.

Ο Κοσμάς Ευφραιμίδης αρχίζει να εργάζεται στο κατάστημα από το 1984 και στις αρχές της δεκαετίας του ’90 έρχεται η Μέμα Μπινοπούλου για να συνεχίσουν μαζί έως και σήμερα, φτιάχνοντας ένα συναρπαστικό δίδυμο με κοινό παρoνομαστή την αγάπη προς τη μουσική. Ανακαίνισαν τον χώρο και του έδωσαν μια νέα πνοή, διατηρώντας, ωστόσο, τον διαχρονικό χαρακτήρα του.

Οι άνθρωποι του πάντοτε ήταν παθιασμένοι με τη μουσική, ως μαγαζί δεν έχασε ποτέ την ταυτότητα του μέσα στα χρόνια και ο κόσμος το νιώθει αυτό. Το Stereodisc αποτελεί ένα σύμβολο της Θεσσαλονίκης που έχει κάνει γνωστούς καλλιτέχνες που δεν ήξερε ο πολύς κόσμος, μια κοιτίδα πολιτισμού που προσελκύει κόσμο όλων των ηλικιών, δίνει ζωή στη Θεσσαλονίκη. Εδώ πέρα έρχεσαι και ενημερώνεσαι, βρίσκεις πληθώρα δίσκων και αν αγαπάς τη μουσική θα βρίσκεις το παντοτινό σου σπίτι, έναν χώρο όπου το diggin αποκτά άλλο νόημα.

Διεύθυνση: Αριστοτέλους 4

Τ: 231 026 2912

Ένας από τους πιο παλιούς και γνωστούς χώρους βινυλίων στη Θεσσαλονίκη είναι το δισκοπωλείο «ΠΟΠ» του Άρη Κουίνογλου στην Κασσάνδρου που μετράει μπόλικες δεκαετίες. Μαγαζί με χιλιάδες δίσκους, από βαριά λαϊκά μέχρι ψαγμένα ροκ παλιά βινύλια, βιντεοκασέτες, αφίσες από παλιές ελληνικές ταινίες και ξένα blockbuster.

Όταν πρωτοάνοιξε το μαγαζί στην περιοχή του Διοικητηρίου – όπου βρίσκεται έως και σήμερα, είχε στην γύρω περιοχή 12 καταστήματα μόνο για μουσική! Όλοι του έδιναν το πολύ 6 μήνες σε αυτή τη δουλειά, αλλά εκείνος τους διέψευσε όλους πανηγυρικά!

Ο Άρης, λάτρης της μουσικής, είναι ο παλαιότερος δισκοπώλης της Θεσσαλονίκης. Ανοίγει κάθε πρωί το μαγαζί του στη Κασσάνδρου και δεν περνά πολλή ώρα μέχρι να μπει ο πρώτος πελάτης.

Βρίσκεται στο ίδιο σημείο από το 1979, και δουλεύει το μαγαζί του μόνος του, κατεβαίνει σε εκθέσεις, συμμετέχει σε εκδηλώσεις και flea market σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, και ζει μια ζωή μέσα στη μουσική. Είναι ένα κομμάτι της ζωής του κι εξαρχής τον ένοιαζε περισσότερο η επαφή που δημιουργείται με τους πελάτες, και όχι τα χρήματα που έδιναν για τους δίσκους.

Διεύθυνση: Κασσάνδρου 36

Τ: 699 309 4854

ΛΩΤΟΣ

Ο Λωτός ξεκίνησε τον Δεκέμβριο του 1990 ως βιβλιοδισκοπωλείο στην αρχική μορφή του. Στο σημείο που υπάρχει και σήμερα, βρίσκεται από τον Οκτώβριο του ’96. Πάντα υπήρχε μια φιλοσοφία, μια προσπάθεια να καλύπτει τις σύγχρονες τάσεις της μουσικής, εννοείται έχοντας και υλικό από παλιότερες δεκαετίες και με μια πιο ανοικτή ματιά. Δεν υπάρχει κάποια ειδίκευση ή αποκλεισμός κάποιου είδους, εκτός ίσως από το mainstream.

Το μαγαζί άνοιξε σε μια εποχή που το βινύλιο ήταν κυρίαρχο και το CD έκανε στην Ελλάδα τα πρώτα του βήματα. Ο Λωτός δεν εγκατέλειψε ποτέ το βινύλιο. Ουσιαστικά ξεκίνησε μέσα από τους απόηχους της δεκαετίας του ’80 (new wave, post-punk). Έζησε αυτή την εδραίωση του alternative και του indie, την έκρηξη των ηλεκτρονικών κάπου μέσα στα ’90s, τόσο της χορευτική μουσικής όσο της πειραματικής.

Παραμένει ένα σταθερό σημείο αναφοράς των μουσικόφιλων της Θεσσαλονίκης και όχι μόνο. Ταυτόχρονα, ειδικευμένο και πολυσυλλεκτικό, προσπαθεί να καλύψει, όσο το δυνατόν καλύτερα και με διάθεση στήριξης, διάφορες εκδοχές της μουσικής παραγωγής. Mε εισαγωγές βινυλίων και CD από διάφορα σημεία του πλανήτη, αποπειράται να δώσει μια όσο το δυνατόν πιο «ολοκληρωμένη» εικόνα των ενδιαφέροντων κομματιών της δισκογραφίας. Μέσα από τον κατακερματισμό, αλλά και τον κορεσμό που έχει οδηγήσει η έκρηξη των παραγωγών και των πληροφοριών, προσπαθούν να φιλτράρουν, να διακινήσουν και να προτείνουμε τα καλύτερα του κάθε χώρου.

Διεύθυνση: Σκρα 7

Τ: 231 026 0776

NOISE RECORDS

Το Noise ξεκίνησε τον Δεκέμβρη του 1992. Το ξεκίνημα του λεγόμενου «1ου Noise» ήταν στην οδό Αγγελάκη στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, σε έναν μικρό χώρο μόλις δεκαπέντε τ.μ., ο οποίος στο τέλος της πενταετίας που ακολούθησε αποδείχτηκε πολύ μικρός για τον ολοένα αυξανόμενο τότε όγκο της πελατείας.

Έτσι, τον Δεκέμβρη του 1997 το Noise μεταφέρθηκε σε νέο, μεγαλύτερο και πιο «εξελιγμένο» κατάστημα στην οδό Λώρη Μαργαρίτη (το Noise v.2.0), όπου και παρέμεινε για τα επόμενα δεκατρία χρόνια. Τον Δεκέμβρη, πάλι, του 2010, αυτήν τη φορά όμως λόγω της αυξανόμενης πίεσης κυρίως από τον συνδυασμό της γενικότερης οικονομικής κρίσης και των νέων δεδομένων της τεχνολογικής εξέλιξης, έπρεπε να εγκαταλείψει και αυτό το σημείο και να μεταφερθεί για τρίτη φορά σε νέο location (ως Noise v.3.0), στη Δημήτρη Μαργαρίτη (σχεδόν «συνωνυμία» με την προηγούμενη οδό), στο νούμερο 5 (πάντα στο κέντρο της Θεσσαλονίκης) και το πιο πιθανό είναι να μείνει εκεί ως το και τέλος του.

Το Noise γεννήθηκε καταρχάς από το την ανάγκη που υπήρχε τότε να καλυφθεί ένα αρκετά μεγάλο κενό στην αγορά δίσκων και CDs της εναλλακτικής ποπ-ροκ αλλά και κυρίως λόγω της απίστευτα ραγδαίας εξέλιξης και απήχησης της χορευτικής (και ηλεκτρονικής γενικότερα) μουσικής.

Αυτό είχε ως αποτέλεσμα το βασικό (και μέχρι σήμερα σχεδόν απαράλλαχτο) ύφος του με την εξειδίκευση στα indie pop, alternative pop-rock, synth-pop, post-punk και new wave από τη μια και στην techno-house-dance και electronica γενικότερα απ’ την άλλη. Στα ’90s και στα ’00s το Noise έβαλε κάτι πολύ παραπάνω από ένα λιθαράκι στη σκηνή της alternative indie pop της πόλης αλλά και σε αυτήν της club-dance.

Διεύθυνση: Δημ. Μαργαρίτη 5

Τ: 231 024 2494

ΖΑΧΑΡΙΑΣ

Το δισκοπωλείο «Ζαχαρίας» άνοιξε για πρώτη φορά τις πόρτες του το 1989, στον αριθμό 24 της οδού Ηφαίστου. Ο Ζαχαρίας Βρελιανάκης είχε ήδη σχεδόν 10 χρόνια εμπειρίας στο χώρο της μουσικής. Η απόφαση να ανοίξει ένα δισκάδικο ήρθε ως φυσικό επακόλουθο της αγάπης που είχε για τη μουσική και το ίδιο το μέσο, ​​τους δίσκους βινυλίου.

Έκτοτε, τα τακτικά του ταξίδια στο εξωτερικό, κυρίως στην Ευρώπη αλλά και σε όλο τον κόσμο, από τις ΗΠΑ μέχρι την Ιαπωνία, κρατούν το μαγαζί γεμάτο δυσεύρετους δίσκους, καθιστώντας το κατάστημα τον απόλυτο προορισμό για τους μουσικόφιλους, Έλληνες και από όλο τον κόσμο. Εκδόσεις δίσκων που δεν κυκλοφόρησαν ποτέ στην Ελλάδα, αλλά και ηχογραφήσεις που ο κόσμος δεν ήξερε ότι υπήρχαν, ειδικά στην προ-ιντερνετ εποχή, πολλές φορές έγιναν γνωστές, γιατί τους έφερε στην Ελλάδα ο Ζαχαρίας.

Μπορεί κανείς να βρει όλα τα είδη μουσικής, Pop, rock, jazz, soul, disco, dance, electro, hip-hop, techno, house, Psychedelic rock, folk, Reggae, heavy metal, νοσταλγία, italo, προφορική, θεατρική, παιδική μουσική, κλασσική, δημοτικά (ελληνικά λαϊκά), λαϊκά από όλες τις χώρες όλα τα φορμά, από δίσκους βινυλίου 12», 10», 7», μέχρι CD και DVD.

Οι συνεχείς εισαγωγές από το εξωτερικό (ΗΠΑ, Ολλανδία, Γερμανία, Αγγλία, Γαλλία κ.λπ.), αλλά και από την Ελλάδα, καθώς και η σειρά με την οποία είναι τα αρχεία, κάνουν την περιήγηση στο κατάστημα μια εύκολη και συνάμα συναρπαστική εμπειρία. Εκτός από τα δισκοπωλεία βινυλίου στο ισόγειο και στο υπόγειο, υπάρχει και ο εξειδικευμένος χώρος για Cd, κασέτες και DVD, στο τέλος της στοάς στο ισόγειο.

Το μαγαζί είναι ανοιχτό επτά ημέρες την εβδομάδα και είναι ο τέλειος προορισμός αφού κάποιος μπορεί να συνδυάσει την περιήγηση στο ιστορικό κέντρο αλλά και να αναζητήσει τον άπιαστο δίσκο στη συλλογή του. Όλοι οι εργαζόμενοι έχουν γνώση και αγάπη για τη μουσική, αφού είναι και οι ίδιοι συλλέκτες, ενώ σημείωσε επίσης, πως εκτός από την πώληση, το κατάστημα αγοράζει και δίσκους.

Διεύθυνση: Δημ. Γούναρη 17

Τ: 231 028 7688

VELONA RECORDS

Η Velona Records είναι ένα ανεξάρτητο δισκοπωλείο που βρίσκεται στο κέντρο της Θεσσαλονίκης και εξυπηρετεί κόσμο στην Ελλάδα, αλλά και το εξωτερικό. Το δισκοπωλείο ιδρύθηκε το 2017 από δυο φίλους που είχαν κοινό όνειρο δημιουργίας αυτού του χώρου.

Στη Velona αγαπάνε τη μουσική όλων των ειδών και προσπαθούν να παραμένουν ενημερωμένοι με πολλά είδη. Ενδεικτικά, στο δισκοπωλείο τους θα βρείτε μερικά από τα παρακάτω είδη: Alternative, Classic, Progressive Rock, Jazz, Soul, Funk, Hip-Hop, Soundtracks, Pop, Post Rock, Metal, Blues, Punk, Garage & Local Heroes.

Το αγαπημένο τους, όμως, format δίσκων είναι το βινύλιο· κυρίως καινούργιες σφραγισμένες και κόπιες, αλλά και σπάνιοι (ή και όχι) μεταχειρισμένο τίτλοι. Ως φυσικό κατάστημα, αυτό που αγαπάνε περισσότερο είναι η συναναστροβή με τον κόσμο και οι κουβέντες γύρω από τη μουσική.

Μένουν διαρκώς ενημερωμένοι στις τελευταίες τάσεις της μουσικής βιομηχανίας, με αποτέλεσμα να μπορούν να παρέχουν όλες τις νέες κυκλοφορίες. Κατά καιρούς στη Velona πραγματοποιούνται διάφορα events με παρουσιάσεις συγκροτημάτων, δισκογραφικών, meet n greet, live sessions και DJ sets.

Διεύθυνση: Μητροπόλεως 125

Τ: 231 309 0695

ΤΟ ΔΙΣΚΟΠΑΖΑΡΟ

Πρόκειται για ένα παλαιοπωλείο που μετράει πολλά χρόνια στη πόλη και με ιστορία δισκάδικου που άλλαξε στη πορεία. Ένα μαγαζί σχεδόν συλλεκτικό. Άνοιξε τέλη του ’77 με αρχές του ’78. Τότε το μαγαζί το είχε ο Δημήτρης ο Περλάτος, γνωστός από το «Δισκάδικο του Τζίμη» όπως λεγόταν τότε και ήταν μόνο δισκάδικο. Κοντά στο ’94 άλλαξε και έγινε παλαιοπωλείο.

Στα χέρια της Μαρίας Γουσεράκη πέρασε το 2010, αφού πρώτα η ίδια και ο άντρας της ήταν πελάτες του. Τους δίσκους τους βρίσκει με διάφορους τρόπους. Κάποιοι ήταν ήδη στο μαγαζί όταν το πήρε. Κάποιοι άλλοι, ήρθαν από ανθρώπους που μπορεί να τους έχουν στο σπίτι, είτε δικούς τους, είτε των γονιών τους και δεν τους θέλουν πλέον. Κάπου υπάρχει ένας άνθρωπος που τον δίσκο που εσύ δε θέλεις ή πετάς, να τον ψάχνει.

Διεύθυνση: Αγ. Δημητρίου 118

Τ: 231 026 5618

VINYL SALVATION

Μετρά τρία χρόνια ζωής και τα άτομα που το έχουν είναι σίγουρα γνώστες του αντικειμένου. Ένας χώρος στον ένατο όροφο μια πολυκατοικίας, στην καρδιά του κέντρου της Θεσσαλονίκης και μία ταράτσα με υπέροχη θέα από την οποία βλέπεις σχεδόν τρισδιάστατα την πόλη σε 360 μοίρες. Είναι, ωστόσο, ένα διαμάντι που πρέπει να το ξέρεις για να πας, να το ψάξεις, και αυτό από μόνο του, δίνει extra γοητεία.

Αρκετοί δίσκοι δεύτερο χέρι και μπόλικοι καινούριοι ή επανεκδόσεις. Κάνουν μεγάλες εισαγωγές από νέους δίσκους, πράγματα που δεν μπορείς πολύ εύκολα να τα βρεις στην πόλη – τουλάχιστον όχι σε αυτή την ποικιλία.

Ειδικεύεται στην ηλεκτρονική μουσική, όλων των περιόδων και ρευμάτων (disco, boogie, edit, funk, hip hop, afro, Brazil, House, techno, ambient). Θα βρεις, όμως, και άλλα είδη (jazz, soul, pop rock, brit pop και μερικά soundracks).

Συνεχώς φέρνει νέα πράγματα, οπότε σε κάθε επίσκεψη θα βρεις και κάτι άλλο, για κάθε γούστο. Όλοι τους οι δίσκοι είναι hand–picked, είναι διαλεγμένοι ένας προς έναν, οπότε δεν βάζουν στα ράφια τους κάτι, επειδή απλώς βρίσκεται στα 10 ή 15 κορυφαία των charts.

Ο Γιάννης Καραγιάννης είναι ο άνθρωπος πίσω από το Vinyl Salvation. Xάρη στην ιδιότητά tου ως DJ, ξεκίνησε μαζεύοντας δίσκους και, στη συνέχεια, εξελίχθηκε σε συλλέκτη. Με πάθος για τη μουσική και τα βινύλια, ήταν όνειρο ζωής η δημιουργία αυτού του χώρου. Και παρόλο που υπήρχε η σκέψη να γίνει σε άλλη χώρα, λόγω της επιστροφής του στην Ελλάδα το προσάρμοσε στα εγχώρια δεδομένα, κρατώντας, βέβαια, πάντα τον στόχο να μοιάζει με παρόμοια δισκοπωλεία του εξωτερικού.

Διεύθυνση: Βίκτωρος Ουγκώ 14

Τ: 231 052 7320

Παρασκευή 28 & Σάββατο 29 Μαρτίου στο BLOCK 33, στην Θεσσαλονίκη έρχονται για δύο μοναδικές εμφανίσεις ο αγαπημένος Γιάννης Αγγελάκας μαζί με τους 100°C. Πιστοί στο ραντεβού τους με τους φίλους τους στην πόλη, παρουσιάζουν τραγούδια από όλη την πορεία του, καθώς και νέα κομμάτια. Μην το χάσεις!

info:

Ο Αλέξανδρος Τζοβάνι είναι ένας νέος καλλιτέχνης που όλο και συχνότερα μας απασχολεί το τελευταίο διάστημα με τις δουλειές του, τις συνεργασίες και τις παραστάσεις που δίνει, γεμάτες πάθος και πραγματικά – καλή μουσική! Γεννημένος στη Θεσσαλονίκη, κατάλαβε από νωρίς πως η μουσική είναι ο δρόμος που θέλει να ακολουθήσει. Με πλούσιο βιογραφικό, ερμηνεύει μελοποιημένη ποίηση, επιμελείται μουσικά και υπογράφει τους στίχους των τραγουδιών του και δεν σταματά να μας εκπλήσσει με την δημιουργικότητα που τον διακατέχει, αλλά κυρίως το ταλέντο του επάνω στη σκηνή.

O νέος, μεγάλος τραγουδοποιός – ερμηνευτής του εντέχνου, που ξεκίνησε από τη Θεσσαλονίκη και έχει τραγουδήσει σε σημαντικές σκηνές της Αυστρίας, της Γερμανίας και της Ελλάδας μιλάει στο biscotto.gr λίγο πριν τις δύο μεγάλες συναυλίες του, την Παρασκευή 24 Ιανουαρίου στο Καφωδείο στη Θεσσαλονίκη και την Παρασκευή 31 Ιανουαρίου στο Major Seven στην Αθήνα!

Συνέντευξη: Ασημίνα Τούνα

Ο Αλέξανδρος Τζοβάνι είναι μια πολυσχιδής καλλιτεχνική προσωπικότητα. Ερμηνευτής, τραγουδοποιός και ποιητής, ασχολείται με το ελληνικό και διεθνές ρεπερτόριο. Σπούδασε τραγούδι και μελοδραματική στη Βιέννη.

Εμφανίστηκε σε σημαντικές σκηνές της Αυστρίας, Γερμανίας και της Ελλάδας, όπως το Μέγαρο Μουσικής της Στουτγκάρδης, το Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης, την Όπερα Μουσικής Δωματίου της Κολωνίας, την αίθουσα τελετών του Πανεπιστημίου της Βιέννης, το Βασιλικό Θέατρο Θεσσαλονίκης, το Φεστιβάλ Επταπυργίου, την Αποθήκη του Μύλου, το Φεστιβάλ Πάραθίναλός κ.α.

Δραστηριοποιείται καλλιτεχνικά σε πολλές μουσικές κατευθύνσεις, με κύριο άξονα την αγάπη του για την ελληνική έντεχνη μουσική των μεγαλύτερων συνθετών των περασμένων δεκαετιών, καθώς και τη μεσογειακή και ευρωπαϊκή μουσική. Ασχολείται, επίσης, και με είδη με αναφορές στην παλιά τζαζ και την crossover τεχνική, παρουσιάζοντας τη δουλειά του σε θέατρα, μουσικές σκηνές και φεστιβάλ της Ελλάδας.

Έχει κυκλοφορήσει την πρώτη του δισκογραφική δουλειά με τίτλο «33″, στην οποία έχει επιμεληθεί ο ίδιος τη μουσική και τους στίχους. Πρόκειται για μια συλλογή τραγουδιών που πραγματεύεται τη ζωή, τις ανθρώπινες αξίες και σχέσεις και τον έρωτα.

Πρόσφατα, κυκλοφόρησε τη «Σιωπή», το πρώτο single από το καινούργιο του album που θα κυκλοφορήσει σε λίγους μήνες. Είναι ο προάγγελος της δεύτερης δισκογραφικής δουλειάς του Αλέξανδρου, ο οποίος κινείται σε διαφορετικούς ήχους από την προηγούμενη. Δυναμισμός και ποπ – ροκ στοιχεία με έντεχνο στίχο, συνθέτουν το χαρακτήρα του. Το album αναμένεται να κυκλοφορήσει στις αρχές του 2025. Οι στίχοι και η μουσική είναι του Αλέξανδρου Τζοβάνι, ενώ την ενορχήστρωση υπογράφουν οι Κώστας Νικολόπουλος και Χρήστος Παραπαγκίδης. Η μίξη και το mastering έγιναν από τον Χρήστο Παραπαγκίδη.

Με την δυναμική του μπάντα δημιουργεί ένα πολυδιάστατο μουσικό οδοιπορικό, φωτίζοντας με ευαισθησία τις πιο τρυφερές και απόκρυφες στιγμές του έρωτα, αλλά και την κοινωνική πραγματικότητα ενός νέου στον 21ο αιώνα.

Ανανεωμένος με ένα ολοκαίνουργιο μουσικό project σε σκηνοθεσία Στέλιου Βραχνή, έχει κερδίσει την αποδοχή του κοινού και με ένα εντυπωσιακό live στη Θεσσαλονίκη, γεμάτο ψυχή και ενέργεια, συνεχίζει την ανοδική του πορεία, προσκαλώντας μας την Παρασκευή 24 Ιανουαρίου στο Καφωδείο.

Πού μεγάλωσες και πώς αισθάνεσαι όταν επιστρέφεις στην πόλη σου για κάποιο live;

Μεγάλωσα στη Θεσσαλονίκη σε μια γειτονιά της Καλαμαριάς. H Θεσσαλονίκη πάντα με στηρίζει. Δεν έχει υπάρξει προσωπική εμφάνιση μου τα τελευταία χρόνια, που να μην πήγε καλά και να μην αγκαλιάστηκε από τον κόσμο.

Πόσο εύκολο ήταν για ένα παιδί που ασχολείται με την μουσική, από τη Θεσσαλονίκη, να ξεχωρίσει και να ανοίξει τα φτερά του και πέρα από αυτή; Ποιες προκλήσεις αντιμετώπισες στην καλλιτεχνική σου πορεία ως τώρα;

Στον χώρο μας υπάρχει μεγάλη προσφορά και μικρή ζήτηση από καλλιτέχνες. Για αυτόν το λόγο, το να ξεχωρίσει κάποιος είναι αποκλειστικά ένας προσωπικός μαραθώνιος που απαιτεί γερά νεύρα και αστείρευτη υπομονή. Πρέπει κανείς να στηρίζει απόλυτα την πρόταση του καλλιτεχνικά και μετά να αντέχει τα 99 όχι, για να έρθει τελικά, το ένα ναι.

Τι πρόκειται να ακούσουμε στην παράσταση σου στο Καφωδείο;

Στις 24 Ιανουαρίου επιστρέφουμε με την καταπληκτική μπάντα μου για ένα live γεμάτο αίσθημα κι ανατροπές στα είδη που θα ακουστούν και μια ξεχωριστή αίσθηση θεατρικότητας – που ίσως να μην υπάρχει στην Ελλάδα αυτή τη στιγμή σε αυτή τη μορφή!

Θυμάσαι την πρώτη φορά που ανέβηκες στην σκηνή; Πώς περιγράφεις αυτό το συναίσθημα;

Επειδή πάντα την πρώτη φορά θέλεις να αποδείξεις (πρώτα στον εαυτό σου), ότι είσαι καλός και ότι ίσως αξίζει μια προσπάθεια, είναι στιγμές με πολύ άγχος! Η σκηνή, όμως, είναι σαν τον έρωτα. Βιώνει κανείς μία κατάσταση λύτρωσης που δεν έχει σημασία τίποτα άλλο και όλα απλά συμβαίνουν όπως θα έπρεπε. Αυτό ένιωσα και τότε, αυτό νιώθω και σήμερα.

Πες μας λίγα λόγια για το καινούργιο σου album που πρόκειται να κυκλοφορήσει σε λίγο καιρό.

Πρόκειται για οκτώ καινούργια κομμάτια. Έχουμε δημιουργήσει έναν πολύ ξεχωριστό ήχο, σύγχρονο μεν, αλλά και με βαθιές ρίζες στη μουσική μας παράδοση. Είναι μια προσέγγιση στη μουσική και το στίχο που ανοίγει και σε μένα τον ίδιο έναν καινούριο κόσμο. Πραγματικά ανυπομονώ να κυκλοφορήσουν και να τα παραδώσω πια στον κόσμο!

Υπάρχει κάποια συνεργασία σου έως τώρα που να ξεχωρίζεις;

Πρόσφατα, σε μία συναυλία με έργα του Γιώργου Καζαντζή, τραγούδησα πλάι στην Μελίνα Κανά και τον Μίλτο Πασχαλίδη. Ήταν στιγμές ξεχωριστές μέσα μου, η συναναστροφή με αυτούς τους σπουδαίους καλλιτέχνες.

Πού στρέφεται ένας καλλιτέχνης για να αντλήσει έμπνευση σε τόσο αντίξοες συνθήκες σαν αυτές που βιώνουμε;

Η έμπνευση κρύβεται παντού. Μπορεί να είναι μια κουβέντα, ένας περαστικός, ένα τοπίο, ένας χωρισμός, ένα βλέμμα. Οι συνθήκες είναι αντίξοες, αλλά για αυτό υπάρχει η τέχνη. Για να απαλύνει τον πόνο και να συντροφεύει τα συναισθήματα μας.

Ποιος είναι ο «διάβολος» στον οποίο ένας μουσικός μπορεί και να πουλήσει την ψυχή του για την επιτυχία;

Ο διάβολος όλων μας είναι το εγώ μας. Όταν ένας καλλιτέχνης, λοιπόν, ψάχνει μόνο το χρήμα και τη δόξα, τότε κάπου χάνεται η ουσία και ο σκοπός της τέχνης. Είναι σαν να κλέβει από το σύμπαν, που του έδωσε το ταλέντο για να το μοιράζεται με τους άλλους και εκείνος το κάνει εργαλείο εκμετάλλευσης καταστάσεων προς όφελός του και μόνο.

Την καλλιτεχνική σου ανασφάλεια, που ενδεχομένως να υπάρχουν στιγμές που να εμφανίζεται, τι την γιατρεύει;

Η ανασφάλεια μου γιατρεύεται, όταν επιστρέφω στον λόγο για τον οποίο τραγουδάω και γράφω μουσική. Και αυτός είναι να δίνω χαρά και αίσθημα στον κόσμο που με ακούει. Έτσι, κάπως καταφέρνω και συνεχίζω.

Σκέφτεσαι την επιτυχία όταν γράφεις μουσική; Πώς προκύπτει ένα τραγούδι που – πραγματικά – αγαπιέται τελικά από τον κόσμο;

Σκέφτομαι, ίσως, τι μπορεί να αφορά τον κόσμο. Ποιο συναίσθημα μπορεί να ταυτίζεται με το δικό μου. Για να αγαπηθεί ένα τραγούδι, πρέπει να του δοθεί η ευκαιρία να αγαπηθεί. Να ακουστεί, δηλαδή, ευρέως. Αυτό είναι το δύσκολο στις μέρες μας, γιατί υπάρχει τόσο μεγάλος όγκος πληροφορίας και τέχνης στο ίντερνετ που χάνονται αριστουργήματα στο βωμό της ταχύτητας.

Υπάρχει κάτι που σε «φοβίζει» σήμερα στην ελληνική κοινωνία; Μία κρίση (κοινωνική, οικονομική κ.τ.λ.) μπορεί να λειτουργήσει, τελικά, ως «ευκαιρία» για έναν καλλιτέχνη και να μετατραπεί σε μία δημιουργική περίοδο;

Γενικά, η τέχνη γεννά κάτι που δεν ανήκει στην κανονικότητα. Μία κρίση, οποιασδήποτε μορφής είναι μια τέτοια συνθήκη όντως. Αυτό που με φοβίζει στην κοινωνία είναι η αποξένωση των ανθρώπων. Μπορούμε να υπάρχουμε μόνο όταν συνυπάρχουμε. Και υπό αυτή την έννοια, θα πρέπει οι δεσμοί των ανθρώπων να είναι μεγάλοι και ειλικρινείς.

Τα social media μπορούν να αφήσουν ανεπηρέαστο έναν καλλιτέχνη σήμερα; Θεωρείς πως η μουσική βιομηχανία έχει αλλάξει ριζικά;

Ναι, έχει αλλάξει ριζικά. Κανείς πια δεν θα ανακαλύψει κανένα ταλέντο για να το αναδείξει. Αυτά ανήκουν στο παρελθόν. Η προσπάθεια είναι κατά βάση προσωπική του καθενός και για αυτό το λόγο πρέπει αρχικά να προωθεί ο ίδιος τη δουλειά του. Έτσι, τα social media γίνονται αναπόφευκτο κομμάτι του σύγχρονου καλλιτέχνη.

Πώς βιώνεις τη διαδικασία μιας ηχογράφησης; Σε τι διαφέρει από μια συναυλία;

Είναι ένας άλλος κόσμος. Η συναυλία έχει κοινωνούς και μάρτυρες αυτού που συμβαίνει στη σκηνή. Έχει ενέργεια και ύπαρξη. Το στούντιο από την άλλη, είναι μια καθαρά προσωπική στιγμή. Καλείται κανείς να ενεργοποιήσει μια δικιά του εμπειρία και ένα δικό του αίσθημα για να ερμηνεύσει. Μπορώ να πω με σιγουριά πια, ότι είμαι τραγουδιστής του live. Εκεί βρίσκω το νόημα.

Πες μας τρεις καλλιτέχνες ή κομμάτια, τα οποία ανακάλυψες πρόσφατα και ακούς πολύ.

Ακούω πολύ το «Θα σου ψιθυρίζω τη μαρκίζα» που ερμηνεύει η Μαρία Παπαγεωργίου, το «Silverlines» του Damiano David και έχω επιστρέψει μετά από πολλά χρόνια στο τραγούδι «If you want me» από το soundtrack της ταινίας Once του 2007, μουσική που με συντροφεύει από τότε ανά κάποια χρόνια.

Ποια είναι τα μελλοντικά σου σχέδια;

Εύχομαι η μουσική μου να φτάσει σε όσα περισσότερα αυτιά γίνεται. Όσο αντέχω, να μπορώ να γίνομαι ο δίαυλος για να νιώθει ο κόσμος που με ακούει χαρά και κάθε είδους ειλικρινούς αισθήματος.

Οι Στίχοιμα είναι hip hop συγκρότημα, από τα πιο γνωστά στην Ελλάδα, που κινείται στο χώρο της λεγόμενης εναλλακτικής, underground rap μουσικής σκηνής, επιστρέφει στη Θεσσαλονίκη στον πολυχώρο We το Σάββατο 25 Ιανουαρίου 2025.

Το συγκρότημα δημιουργήθηκε στις αρχές του 1999 στην Αθήνα και αποτελείται από τον Βαλάντη (γνωστό και ως Xplicit ή ως LeBron) και τη Μαρίνα.

Οι Στίχοιμα δεν χρειάζονται ιδιαίτερες συστάσεις.

Τα Live τους είναι γνωστά για την ενεργεία και την εξωστρέφεια που τα περιβάλει. Σε συνδυασμό με τον κοινωνικοπολιτικό στίχο τους, μας δημιουργούν ανυπομονησία και προσμονή για την απόλυτη συναυλιακή εμπειρία!

info:

Ο Αλέξανδρος Τζοβάνι συνεχίζει τις πετυχημένες του εμφανίσεις και μας προσκαλεί στις επόμενες δύο συναυλίες του, την Παρασκευή 24 Ιανουαρίου στο Καφωδείο στη Θεσσαλονίκη και την Παρασκευή 31 Ιανουαρίου στο Major Seven στην Αθήνα!

Ο Αλέξανδρος Τζοβάνι, ανανεωμένος με ένα ολοκαίνουργιο μουσικό project σε σκηνοθεσία Στέλιου Βραχνή, έχει κερδίσει την αποδοχή του κοινού και με ένα εντυπωσιακό live, γεμάτο ψυχή και ενέργεια, συνεχίζει την ανοδική του πορεία!

Με την δυναμική του μπάντα δημιουργεί ένα πολυδιάστατο μουσικό οδοιπορικό, φωτίζοντας με ευαισθησία τις πιο τρυφερές και απόκρυφες στιγμές του έρωτα, αλλά και την κοινωνική πραγματικότητα ενός νέου στον 21ο αιώνα.

Με όχημα του τραγούδια από ένα πλούσιο ρεπερτόριο που χάραξαν το χρόνο, αλλά και από τη νέα του προσωπική δισκογραφική δουλειά, ο Αλέξανδρος Τζοβάνι τραγουδάει «όσα δεν είπαμε με λόγια» δίνοντας κίνηση, σώμα και ήχο στα ανείπωτα.

Ο σκηνοθέτης και ο ερμηνευτής δημιουργούν ένα σύγχρονο πολυμορφικό μουσικό γεγονός με έντονη εξομολογητική διάθεση, θεατρικότητα και λόγια «απ’ τη ψυχής μας τα υπόγεια». Οι θεατές γίνονται κοινωνοί και βιώνουν μαζί με τους καλλιτέχνες μια μουσική εμπειρία διαφορετική από τις άλλες, γεμάτη εσωτερικότητα αλλά και σαρκασμό, δυναμισμό, χιούμορ, εκρηκτικότητα μα και… «Σιωπή».

Η μουσική παράσταση του Αλέξανδρου Τζοβάνι δημιουργεί ένα πρωτότυπο μουσικό τοπίο με αναφορές από την παλιά μουσική παράσταση του 80’ «Λεωφόρος». 

Παίζουν οι μουσικοί:

Αστέρης Τσαλίκης (πλήκτρα), Άγγελος Βλαϊκούδης (κιθάρα),
Νικόλας Γέρσος (μπάσο), Μπάμπης Πετσίνης (κρουστά), Βασιέλα Σαμοΐλη (βιολί) και Σοφία Υφαντή (φωνητικά).

Λίγα λόγια για τον Αλέξανδρο Τζοβάνι 

Ο Αλέξανδρος Τζοβάνι είναι μια πολυσχιδής καλλιτεχνική προσωπικότητα. Ερμηνευτής και τραγουδοποιός, ασχολείται με το ευρύ φάσμα του ελληνικού έντεχνου και εντεχνολαϊκού ρεπερτορίου καθώς και με πτυχές της ευρωπαϊκής μουσικής. Έχει κυκλοφορήσει την πρώτη του δισκογραφική δουλειά με τίτλο «33«, στην οποία έχει επιμεληθεί ο ίδιος τη μουσική και τους στίχους. Πρόσφατα κυκλοφόρησε τη «Σιωπή», το πρώτο single από το καινούργιο του album που θα κυκλοφορήσει σε λίγους μήνες,

Από το 2022 κάνει προσωπικές συναυλίες και με έδρα τη Θεσσαλονίκη έχει δημιουργήσει έναν πυρήνα κοινού που τον ακολουθεί. Ξεχωρίζει για τις δυνατές του ερμηνείες και την έντονη θεατρικότητα του επί σκηνής. Έχει εμφανιστεί ως σολίστ σε σημαντικές σκηνές της Ελλάδας, όπως το Βασιλικό Θέατρο Θεσσαλονίκης, το Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης, το Φεστιβάλ Επταπυργίου, την Αποθήκη του Μύλου, το Φεστιβάλ Παρά θιν’ αλός, τη Μονή Λαζαριστών, το θέατρο Αυλαία, αλλά και του εξωτερικού όπως το Μέγαρο Μουσικής της Στουτγκάρδης (Liederhalle Stuttgart), την Όπερα Μουσικής Δωματίου της Κολωνίας, την αίθουσα τελετών του Πανεπιστημίου της Βιέννης, την Ehrbar Saal, κ.α. ενώ έχει συμπράξει με ορχήστρες όπως η Orpheus Kammerorchester Wien, η Συμφωνική́ Ορχήστρα Δήμου Θεσσαλονίκης, κ.ά.

Έχει συμμετάσχει στον δίσκο «Πορτρέτο» του συνθέτη Μιχάλη Γούτη, καθώς και στο άλμπουμ «Ημερολόγιο Φανταστικών Γεγονότων» του δημιουργού Σταύρου Σταυρίδη. Σπούδασε τραγούδι στο Κονσερβατόριο Prayner της Βιέννης με τον τενόρο της Κρατικής Όπερας της Βιέννης Jörg Schneider, καθώς και μελοδραματική́ υπό τις οδηγίες της Margarita Kyriaki–Wagner και του μαέστρου Werner Lemberg. Επίσης έχει πτυχίο ελληνικών παραδοσιακών κρουστών.

Info: 

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 24 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ

Καφωδείο Ελληνικό – Upstairs

Ελ. Βενιζέλου 45, Θεσσαλονίκη

Ώρα Έναρξης 22.00

Είσοδος: 12euro (αφορά στην είσοδο στο χώρο)

Τηλ. κρατήσεων 6949150750

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 31 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 

Major Seven

Βιργινίας Μπενάκη 7 – Mεταξουργείο

Ώρα έναρξης: 22:00

Είσοδος: 12€ (αφορά στην είσοδο στο χώρο)

Τηλέφωνο κρατήσεων: 6932428585

Η νεότερη προσθήκη στο κέντρο της Θεσσαλονίκης με τους φανατικούς, ήδη, θαμώνες πρόκειται για ένα φανταστικό μπαρ που αξίζει να επισκεφτείς! Όμορφος χώρος, απίστευτη μουσική, καλή διάθεση και τέλεια ποτά σε ένα νεοκλασικό κτίριο στην καρδιά του κέντρου. Κι όταν ένα μαγαζί μεταμορφώνει ένα κτίριο με ιστορία, τότε όλα γίνονται ομορφότερα.

Ένας υπέροχος χώρος, με ιδιαίτερη αισθητική που θυμίζει film noir, θα σε κερδίσει με την μοναδική του διακόσμηση που φαίνεται πως έχει γίνει με πολλή δουλειά και μεράκι – με πολλά βινύλια να διακοσμούν τους τοίχους, old school πίνακες και κορνίζες, industrial αρχιτεκτονική με σεβασμό την ιστορία του κτιρίου και vintage ροκ vibes που σε ταξιδεύουν από την πρώτη στιγμή που μπεις στο χώρο.

Η μουσική είναι προσεκτικά διαλεγμένη, γεμάτη κλασικές και alternative ροκ επιτυχίες τόσο ελληνικές, όσο και ξένες. Έχουν καταλάβει από νωρίς τη σημασία της, γι’ αυτό και επιλέγουν βινύλια και πικ απ και όχι από κάποια λίστα ενός λάπτοπ. Τα ποτά είναι εξαιρετικά και τα κοκτέιλ ένα κι ένα. Το προσωπικό είναι άψογο, με εμπειρία και φιλική διάθεση που σε κάνει να νιώθεις άνετα από την πρώτη στιγμή.

Ένας τέτοιος χώρος έλειπε από την νυχτερινή ζωή της πόλης, τη διασκέδαση γενικότερα και το BARNUM’S & Co ήρθε και γέμισε αυτό το κενό με τον καλύτερο τρόπο, δίνοντας ζωή σε ένα από τα ομορφότερα πεζοδρομημένα στενά της Θεσσαλονίκης.

Από το πρωί για να απολαύσεις τον καφέ σου, έχω αργά το βράδυ σε προσκαλεί στο υπέροχο νεοκλασικό της Μιλτιάδη Κουντουρά 5. Με χαρακτήρα, αέρα φρεσκάδας και «σοβαρές» μουσικές, θα γίνει το ιδανικό μέρος για έξοδο με την παρέα ή βραδιές με καλή μουσική που μπορείς να απολαύσεις ακόμη και μόνος!

Εδώ, δεν σηκώνεις το κινητό να κάνεις story (που λέει ο λόγος). Ζεις την κάθε στιγμή, γίνεσαι ένα με το σκηνικό του και αφήνεσαι στις μουσικές και την μοναδική ατμόσφαιρά του – μέχρι να επιστρέψεις.

Η φανταστική ομάδα των νέων ανθρώπων – γεμάτοι δημιουργικότητα, αλλά και εμπειρία στον χώρο της διασκέδασης – που κρύβεται πίσω από το εγχείρημα, μας είπε μερικά λόγια για την ιστορία του χώρου, την έμπνευση και τους στόχους που ακολουθούν το BARNUM’S & Co.

Έμπνευση

Ένα φιλμ, ένα μιούζικαλ για την ακρίβεια. Ένα true story ήταν ικανό να τους συνδέσει και να δώσει χαρακτήρα και όραμα σε μια επιθυμία τους. Μια κοινή ιδέα που στριφογύριζε καιρό τώρα στη σκέψη τους, μια εσωτερική ανησυχία που έψαχνε απεγνωσμένα μια έξοδο διαφυγής. Και τελικά, τη βρήκε στην πόρτα του συγκεκριμένου χώρου. Κι εκείνοι με τη σειρά τους, επέλεξαν το συγκεκριμένο χώρο, όχι τόσο για να στεγάσουν το project, αλλά για να το αναδείξουν – και το κατάφεραν.

Στοιχεία που το ξεχωρίζουν

Αρχικά, είναι ένας ιδιαίτερα ξεχωριστός χώρος από τη φύση του. Η παλαιότητα του κτιρίου, η γειτονιά και η αγορά που το περιβάλλει, η αύρα του γενικότερα. Στο χώρο αφιερώθηκε πολύ προσωπικός χρόνος και κόπος, έγιναν αμέτρητα ξενύχτια πάνω από αυτοσχέδιες κατόψεις με φίλους και συνεργάτες. Ένας χωρικός κυριολεκτικά custom made. Συνεπώς, το Barnum’s ξεχώρισε πριν καν ανοίξει τις πόρτες του, γιατί ξεχωριστός ήταν και ο τρόπος της σύλληψης και της υλοποίησης του.

Δεν χρειάζεται να αποδείξουν αν ξεχωρίζουν σε κάτι συγκεκριμένο. Τη στιγμή που πλάθεις ένα project χωρίς να αναζητάς έτοιμες ιδέες και προτάσεις, χωρίς να αναθέτεις – αλλά κυρίως, αναλαμβάνοντας εσύ προσωπικά όλες τις λεπτομέρειες γεννώντας ιδέες και τρόπους εφαρμογής, ε τότε ξεχωρίζεις! Πρωτίστως εσύ ο ίδιος και έπειτα το project που πρεσβεύεις. «Ρωτάτε λοιπόν αν στόχος μας ήταν να ξεχωρίσουμε. Η απάντηση είναι όχι, αλλά μοιραία κάπως αυτό πετύχαμε.»

Στόχος

Υπάρχουν στόχοι σε πολλούς τομείς, επαγγελματικοί, λογιστικοί, ηθικοί, κοινωνικοί. Η εμπειρία τους έχει διδάξει ότι είναι σπάνιο επίτευγμα να τους κατακτήσεις όλους. Είναι ένας συνδυασμός όλων των παραπάνω, μια μαγική ποσόστωση που εν τέλει, κερδίζει.

Άλλα, ίσως, βαθιά μέσα τους να υπάρχει ένας ακόμα στόχος κάπως πιο αθώος, πιο ονειροπόλος. «Να γράψουμε κι εμείς δυο τρεις σελίδες στο χώρο της διασκέδασης της πόλης, αλλά με τις δικές μας λέξεις, με τη δική μας «ορθογραφία» που μπορεί και να περιέχει και »λάθη» – που σίγουρα όμως θα λατρέψει ο κόσμος. Και αυτό δε θα το βάφτιζα στόχο, αλλά αποστολή. Ο στόχος είναι κυρίως νούμερα, ποσά και ημερομηνίες που καταγράφεις σε μια κόλλα χαρτί και έπειτα τον κυνηγάς, ενώ την αποστολή την έχεις διαρκώς μέσα σου. Την κουβαλάς και αισθάνεσαι μονίμως ευχάριστα όσο την εκπληρώνεις μέρα με τη μέρα, νύχτα με τη νύχτα.»

Πόσο και με ποιο τρόπο θα επηρεάσει

Ο χώρος της εστίασης δεν επιτρέπει ρεαλιστικές προβλέψεις. Η πόλη μας φημίζεται για τη διασκέδαση που προσφέρει και πλέον κατακλύζεται από νέες προτάσεις και χώρους με υψηλά επίπεδα επαγγελματισμού, με στοχευμένη γνώση και εκπαίδευση, βάζοντας έτσι πολύ ψηλά τον πήχη. «Είναι ένας πόλεμος μεταφορικά και σίγουρα θα δεχτούμε κι εμείς βέλη, αλλά αυτό θα μας κάνει ολοένα και καλύτερους και πιο ανταγωνιστικούς. Μένει να δώσουμε τον καλύτερο μας εαυτό με συνέπεια και επαγγελματισμό.»

Το Barnum’s θα θεωρηθεί ότι επηρέασε τη διασκέδαση της πόλης, όταν καταφέρει να λάβει υποστήριξη και αναγνώριση από τον κόσμο, τόση που θα του επιτρέψει να κλείσει τα μάτια και να ξαναονειρευτεί από την αρχή το επόμενο του βήμα… έτσι ακριβώς όπως ξεκίνησαν όλα!

info:

Διεύθυνση: Μιλτιάδη Κουντουρά 5, Κέντρο Θεσσαλονίκης 

Τ: 231 026 8420

Instagram

«Ένιωθα πάντοτε μια αποκρουστική ανάγκη να είμαι κάτι περισσότερο από άνθρωπος.»

Δεν έχει καμία σημασία πόση αλήθεια κρύβει η παραπάνω διάσημη ρήση του David Bowie, αφού ο άνθρωπος που «θα έπεφτε στη Γη» για να την κατοικήσει για 69 ολόκληρα χρόνια υπήρχε πάντοτε πάνω και πέρα από συμβατικά διλήμματα όπως «αλήθεια ή ψέματα», «θρύλος ή πραγματικότητα», «άνθρωπος ή εξωγήινος».

Γράφει η Ασημίνα Τούνα

Ο γεννημένος στις 8 Ιανουαρίου του 1947 στο Brixton του Λονδίνου, ο David Robert Jones θα άλλαζε όνομα, ρούχα, attitude και την ιστορία της ποπ κουλτούρας, προκειμένου να χαλιναγωγήσει ένα ταλέντο που δεν χωρούσε πουθενά: σίγουρα όχι στα αυλάκια ενός δίσκου, ούτε στα κοστούμια του Ziggy Stardust, ούτε στην εμβληματική «τριλογία του Βερολίνου», ούτε στο απέραντο μυστήριο που θα κρυβόταν πάντοτε πίσω από τα διαφορετικό χρώμα μάτια του και την σαν από άλλο κόσμο φιγούρα του.

Με την πάροδο των χρόνων αυτός ο θρύλος από το Brixton που ακούει (μεταξύ άλλων) στο όνομα David Bowie, έγινε γνωστός τόσο για το πολύπλευρο στυλ του, όσο και για την ανυπολόγιστη συνεισφορά του στην μουσική.

Μικρός άκουγε τους μεγάλους του rock ‘n’ roll, και χόρευε με την ξαδέρφη του. Έμαθε γιουκαλίλι, μπάσο και πιάνο, έπαιζε skiffle με τους φίλους του και έστησε την πρώτη του μπάντα στην ηλικία των 15. Έμαθε σαξόφωνο, κατέστρεψε την ίριδα του αριστερού του ματιού σε έναν καυγά ― και η φαινομενική ετεροχρωμία αργότερα έγινε ένα σήμα κατατεθέν του― , άλλαξε το όνομά του για να αποφύγει τη σύγχυση με τον Davy Jones των The Monkees, και στα 20 του κυκλοφόρησε τον πρώτο του δίσκο, «David Bowie», ο οποίος δεν έκανε μεγάλη επιτυχία. Δύο χρόνια μετά, γνώρισε την πρώτη του σύζυγο, Angela Barnett, και κυκλοφόρησε το «Space Oddity». Η συνέχεια είναι γνωστή.

Ήταν ο εξωγήινος Ziggy Stardust, ο μεγάλος Aladdin Sane, ο κομψός Thin White Duke. Ήταν ο Άντρας που Έπεσε στη Γη και ο αγαπημένος Goblin King. Ήταν ο θρυλικός David Bowie, ο επιδραστικότερος μουσικός του 20ού αιώνα.

Στις 10 Ιανουαρίου του 2016, μόλις δύο ημέρες μετά τα εξηκοστά ένατα γενέθλιά του και την κυκλοφορία-έκπληξη του προφητικού τελευταίου δίσκου του, «Blackstar» ο David Bowie πεθαίνει, μετά από ενάμιση χρόνο μάχης με τον καρκίνο, σοκάροντας τους θαυμαστές του παγκοσμίως, μιας και δεν είχε δημοσιοποιηθεί τίποτα σχετικά με την ασθένειά του.

Ήταν πολλά περισσότερα από έναν από τους πιο πρωτοποριακούς, επεκτατικούς και ατρόμητους μουσικούς της εποχής του – ήταν επίσης ένας καταξιωμένος ηθοποιός, ζωγράφος, φιλάνθρωπος και πολλά άλλα. Από πολλές απόψεις, λοιπόν, η απώλειά του ήταν τόσο τραγική και σουρεαλιστική, επειδή η ζωή του ήταν τόσο συναρπαστική και απαράμιλλη.

«Έκανε πάντα αυτό που ήθελε», είχε πει ο παραγωγός του, Tony Visconti, «και ήθελε να το κάνει με τον τρόπο του, με τον καλύτερο τρόπο. Ο θάνατός του δεν ήταν διαφορετικός από τη ζωή του ―ένα έργο τέχνης. Μας έδωσε το “Blackstar”, το δώρο αποχαιρετισμού του. Το ήξερα για έναν χρόνο ότι έτσι θα ήταν. Δεν ήμουν, όμως, προετοιμασμένος. Ήταν ένας εξαιρετικός άνθρωπος, γεμάτος αγάπη και ζωή. Θα είναι για πάντα μαζί μας. Για τώρα, το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να κλάψουμε».

Ο David Bowie είναι ένας από τους πιο ταλαντούχος μουσικούς που έχουν υπάρξει και όπως έδειξε και στους επιλεγμένους ρόλους που έπαιξε στη διάρκεια της ζωής του, ήταν και καλός ηθοποιός. Ήταν, άλλωστε, ένας άρτιος performer που προσέδιδε μεγάλη θεατρικότητα στις εμφανίσεις του στη σκηνή, άρα δεν ήταν καθόλου δύσκολο για πολλούς σκηνοθέτες να τον φανταστούν σε ρόλους στις ταινίες τους.

Ειδικά μετά το θάνατό του, αρκετοί σκηνοθέτες παραδέχτηκαν ότι ήθελαν τον David Bowie σε ρόλους. Άλλοι είχαν κάνει συζητήσεις μαζί του και είχε αρνηθεί, για άλλους παρέμεινε στο επίπεδο της φαντασίας και κάποιους θα τους είχε δεχτεί σίγουρα αν ζούσε.

Κάναμε, λοιπόν, μια ανασκόπηση σε μερικές από τις πιο cool μουσικές στιγμές που έγραψαν ιστορία στην παγκόσμια μουσική, ενός από τους σπουδαιότερους χαρακτήρες της ροκ σκηνής που δεν σταμάτησε ποτέ να επανεφευρίσκει τον εαυτό του.

Επιλέγουμε 20 εμβληματικά τραγούδια που αποτέλεσαν κομβικού σταθμούς στην διαδρομή του Άντρα που έπεσε στη Γη για να χαράξει τον ρου της παγκόσμιας μουσικής.

1.Space Oddity (Space Oddity, 1969)

Η πρώτη μεγάλη επιτυχία του David Bowie στα βρετανικά charts είναι εμπνευσμένη από την ταινία του Stanley Kubrick: 2001: Η Οδύσσεια του Διαστήματος, και αποτελεί το μονόλογο ενός φανταστικού αστροναύτη, του Major Tom, ο οποίος έχει χάσει την επικοινωνία του με τη Γη. Κυκλοφορεί το 1969, ταυτόχρονα με την προσεδάφιση του Apollo 11 στη Σελήνη, και συνοδεύει τα πλάνα από το ιστορικό γεγονός στη μετάδοση του BBC. Το 2013, ο Καναδός αστροναύτης Chris Handfield μεταδίδει μια διασκευή του τραγουδιού από το Διεθνή Διαστημικό Σταθμό, δίνοντάς μας το πρώτο μουσικό βίντεο που γυρίστηκε στο διάστημα.

2. The Man Who Sold The World (The Man Who Sold The World, 1970)

Αν και ομώνυμο του τρίτου δίσκου του David Bowie, το The Man Who Sold The World πέρασε σχετικά απαρατήρητο κατά την κυκλοφορία του, στο τέλος του 1970. Ωστόσο, είκοσι χρόνια μετά επανέφερε τον καλλιτέχνη στο προσκήνιο, μέσα από την εκτέλεση των Nirvana στο εμβληματικό live τους στο MTV Unplugged, λίγο πριν το θάνατο του Kurt Cobain. Μάλιστα, η εκτέλεση συνταυτίστηκε για καιρό με την μπάντα, και όταν o Bowie το παίζει στις συναυλίες του, οι νεότεροι θεατές εντυπωσιάζονται που ο καλλιτέχνης διασκευάζει κομμάτι των Nirvana…

Η διασκευή τότε σύστησε τον Bowie στο νεότερο κοινό, και αυτό το μαγνητικό, ατμοσφαιρικό κομμάτι σήμερα παραμένει ένα από τα πιο αγαπημένα του.

3. Changes (Hunky Dory, 1971)

Αυτό το ενθουσιώδες και φιλόδοξο τραγούδι από τον τέταρτο δίσκο του David Bowie γράφεται την περίοδο που περίμενε το πρώτο του παιδί με τη σύζυγό του, Angela, και αντανακλά μια αισιοδοξία για το μέλλον, με μια δόση αλαζονείας: προειδοποιεί τους rock’n’rollers πως πέρασαν οι δόξες τους, και πως ήρθε η στιγμή του. Ακούμε τον Bowie και στο σαξόφωνο, το Mick Ronson στην κιθάρα και τον Rick Wakeman των Yes στο πιάνο.

Το τραγούδι ταυτίστηκε με τη χαμαιλεοντική παρουσία του Bowie, και έγινε από τα πιο γνωστά και διαχρονικά του, αγαπημένο από κάθε γενιά μέχρι και σήμερα, καθώς μιλάει για την εναλλαγή των εποχών και της κατάστασης των πραγμάτων. Ήταν και το τελευταίο τραγούδι που ο καλλιτέχνης τραγούδησε επί σκηνής, πριν αποσυρθεί από τις live εμφανίσεις το 2006.

4. Life On Mars (Hunky Dory, 1971)

Το 1968, ο Bowie γράφει στίχους για το γαλλικό τραγούδι Comme d’habitude, το οποίο αργότερα εξελίσσεται στο περίφημο My Way, γραμμένο από τον Paul Anka και τραγουδισμένο από τον Frank Sinatra. Σε απάντηση, ο Bowie ξεκινάει να δουλεύει ένα άλλο τραγούδι, ως παρωδία του My Way, για να καταλήξει τελικά στο υπέροχο Life On Mars, στο δίσκο Hunky Dory του 1971.

Το τραγούδι αφηγείται την ιστορία ενός λυπημένου, μοναχικού κοριτσιού που πηγαίνει στο σινεμά για να ξεχάσει τα προβλήματά της, και φαντάζεται πως κάπου υπάρχει μια καλύτερη ζωή ―π.χ., στον Άρη. Κατά την κυκλοφορία του, το Life On Mars έφτασε στην τρίτη θέση των Βρετανικών Charts, όπου παρέμεινε για δεκατρείς εβδομάδες.

5. Ziggy Stardust (The Rise And Fall Of Ziggy Stardust And The Spiders From Mars, 1972)

Ο Ziggy Stardust είναι μία περσόνα του Bowie, εμπνευσμένη σε μεγάλο βαθμό από το Κουρδιστό Πορτοκάλι του Stanley Kubrick, και τις δημιουργίες του σχεδιαστή Kansai Yamamoto ―ο οποίος ντύνει και τον ίδιο τον Bowie στις περιοδείες του ως Ziggy. Πρόκειται ένα ανδρόγυνο, bisexual εξωγήινο πλάσμα, έναν glam rockstar που έρχεται στη Γη για να προειδοποιήσει για μια επικείμενη καταστροφή. Μέσα στα τραγούδια του δίσκου, ο Ziggy αναλώνεται στη δόξα του και τελικά αυτοκαταστρέφεται· ο ίδιος ο Bowie είχε δηλώσει αργότερα πως μετά από ένα σημείο δυσκολευόταν να διαχωρίσει τον εαυτό του από το alter-ego του.

Το ομώνυμο τραγούδι βρίσκεται στη θέση #282 στη λίστα του περιοδικού Rolling Stone με τα 500 Σπουδαιότερα Τραγούδια Όλων Των Εποχών.

6. Starman (The Rise And Fall Of Ziggy Stardust And The Spiders From Mars, 1972)

Ο Ziggy Stardust, η επώνυμη περσόνα του David Bowie από τον πέμπτο δίσκο του, είναι ο σωτήρας που όλοι περιμένουν από τα αστέρια, όπως περιγράφει το υπέροχο Starman. Ήταν και το τραγούδι που άλλαξε τα πάντα για τον Bowie, καθώς μετά την εκτέλεσή του στο Βρετανικό τηλεοπτικό show Top of the Pops, ο καλλιτέχνης εκτοξεύτηκε στη mainstream σκηνή και γίνεται αναγνωρίσιμος πλέον από όλους, τρία χρόνια μετά την πρώτη του επιτυχία με το Space Oddity.

Ακούμε το Starman, από το δίσκο The Rise And Fall Of Ziggy Stardust And The Spiders From Mars, του 1972.

7. Moonage Daydream (The Rise And Fall Of Ziggy Stardust And The Spiders From Mars, 1972)

To Moonage Daydream είχε ηχογραφηθεί πρώτη φορά το 1971, για την βραχύβια μπάντα του Bowie Arnold Corns, όμως είναι το πρώτο single που κυκλοφορεί από το The Rise And Fall Of Ziggy Stardust And The Spiders From Mars, και συστήνει το χαρακτήρα του ανδρόγυνου rockstar εξωγήινου, Ziggy Stardust.

Είναι από τα πιο αναγνωρίσιμα κομμάτια του Bowie, με την τρομερή κιθάρα του Mick Ronson να ξεσηκώνει τα πλήθη στην περιοδεία του άλμπουμ, ενώ ο συνδυασμός του σαξοφώνου με το piccolo σε ένα glam rock κομμάτι παραμένει εξαιρετικά φρέσκος και ιδιαίτερος μέχρι σήμερα. Όσο για το solo του Ronson, ο Bowie μετέδωσε αυτό που ήθελε από τον κιθαρίστα ζωγραφίζοντας ένα σχήμα σαν ηχογράφημα με μαρκαδόρο, εμπνευσμένος από τον Frank Zappa.

8. John, I’m Only Dancing (Aladdin Sane, 1973)

Η περσόνα του Ziggy Stardust εξελίσσεται στον Aladdin Sane (αναγραμματισμός της φράσης A Lad Insane), με την εμβληματική κόκκινη αστραπή στο πρόσωπο και τα κόκκινα μαλλιά, στο εξώφυλλο του ομώνυμου δίσκου. Το 1972 ο David Bowie δηλώνει στο περιοδικό Melody Maker πως είναι bisexual (μία δήλωση εξαιρετικά τολμηρή για την εποχή), και λίγους μήνες αργότερα κυκλοφορεί το John, I’m Only Dancing, στο οποίο ο αφηγητής λέει στο αγόρι του να μην ανησυχεί που χορεύει μ’ ένα κορίτσι ―αν και ο διάλογος μπορεί να ερμηνευθεί και ως παρεξήγηση μεταξύ straight ζευγαριών. Το πιθανότερο είναι ότι οι δύο τρόποι ανάγνωσης ήταν επιτηδευμένοι, ενώ η επικρατέστερη θεωρία θέλει τον John του τραγουδιού να είναι ο John Lennon, που είχε κάνει εκείνη την περίοδο υποτιμητικά σχόλια για την ανδρόγυνη εμφάνιση του Bowie.

Το μουσικό βίντεο του Mick Rock με τη Lindsay Kemp να χορεύει μόνο με το καλσόν της, τυλίγοντας τα πόδια της στη μέση του παρτενέρ της απαγορεύτηκε στο BBC, αλλά αυτό δεν εμπόδισε το John, I’m Only Dancing από το να γίνει επιτυχία.

9. Lady Grinning Soul (Aladdin Sane, 1973)

Σύμφωνα με τις επικρατέστερες φήμες, η νεαρή κοπέλα για την οποία έχει γραφτεί το συγκεκριμένο τραγούδι είναι η Αμερικανίδα soul τραγουδίστρια Claudia Lennear, από την οποία φημολογείται πως εμπνεύστηκε και ο Mick Jagger όταν έγραφε την εξίσου μεγάλη επιτυχία των Rolling Stones, Brown Sugar. Όπως έχει δηλώσει και ο ίδιος ο Bowie σε συνέντευξή του, το Lady Grinning Soul του 1973 γράφτηκε για ένα υπέροχο νεαρό κορίτσι που όσα χρόνια κι αν περάσουν, για εκείνον παραμένει 20 χρονών. Λίγο μετά το θάνατο του καλλιτέχνη, η ίδια η Lennear δήλωσε πως ο Bowie της είχε τηλεφωνήσει δύο χρόνια νωρίτερα και της επιβεβαίωσε πως το τραγούδι ήταν για εκείνη.

Ο ίδιος λέει: “Όταν ακούω το εξαιρετικά αισθησιακό και εξωτικό πιάνο του Mike Garson, φαντάζομαι ένα μπαρ, θολό από τον καπνό, με ανεμιστήρες, καστανιέτες, και άφθονη μαύρη ισπανική δαντέλα”.

10. Rebel Rebel (Diamond Dogs, 1974)

Ο Bowie γίνεται γνωστός στη glam rock σκηνή, κάνει θραύση για δύο χρόνια με τον Ziggy Stardust και τον Aladdin Sane, και χωρίς κανένα δισταγμό, προχωρά αμέσως σε κάτι άλλο. Στα μέσα της δεκαετίας του ‘70 είναι ο μίνιμαλ, καλοντυμένος Thin White Duke, και κυκλοφορεί το δίσκο Fame.  Η φιλία και ο ανταγωνισμός του με τον Mick Jagger κλιμακώνεται, με τη σύζυγο του Bowie, Angela, να ισχυρίζεται πως τους έπιασε μαζί στο κρεβάτι. Η εναρκτήρια κιθάρα της επιτυχίας Rebel, Rebel, παιγμένη από τον ίδιο τον Bowie, θυμίζει επίτηδες κομμάτι των Rolling Stones ―για να πικάρει τον Jagger. Το τραγούδι απευθύνεται σε πλάσματα με φορέματα που επαναστατούν ενάντια στους γονείς τους και στα πρότυπα των φύλων, και γιορτάζουν τη σεξουαλικότητά τους. Το τραγούδι φτάνει στην #5η θέση στα βρετανικά Charts, και στην #64η στο Billboard Hot 100.

11. Fame (Young Americans, 1975)

Το Fame κυκλοφορεί τον Ιούλιο του 1975. Στη δημιουργία του, πολύτιμη ήταν η βοήθεια του John Lennon, ο οποίος όχι μόνο βρήκε τον τίτλο αλλά έκανε και τα back vocals. Οι δυο τους είχαν γνωριστεί ένα χρόνο πριν, σε ένα πάρτι της Elizabeth Taylor. Ξεκίνησαν να δουλεύουν πάνω στο κομμάτι όταν ο Bowie προσκάλεσε το Lennon στο στούντιο, και μόνο ένα τζαμάρισμα του Σκαθαριού στην κιθάρα έφτασε για να γεννηθεί το Fame. To funk single που έκανε τον Bowie τεράστιο όνομα στην Αμερική είναι εμπνευσμένο από τα προβλήματα των δύο καλλιτεχνών με τη δόξα. Έφτασε στην πρώτη θέση στα αμερικανικά και τα καναδικά charts.

12. Modern Love (Let’s Dance, 1983)

Το κομμάτι με το οποίο ξεκινά ο 15ος κατά σειρά δίσκος του έχει new wave αλλά και soul στοιχεία, και επιβεβαιώνει πως ο David Bowie προσαρμόζεται και εξελίσσεται συνεχώς, διαμορφώνοντας τη μουσική σκηνή κάθε δεκαετίας. Το υπέροχο Modern Love ηχογραφείται στο Manhattan το 1983, μέσα στις 19 ημέρες που παίρνει για να γραφτεί όλος ο δίσκος Let’s Dance. Το κομμάτι, στο οποίο ακούμε και τον τότε ανερχόμενο Stevie Ray Vaughan στην κιθάρα, φτάνει στη #2η θέση στα βρετανικά charts, και στη #14η του Billboard, και σήμερα παραμένει ένα από τα πιο αγαπημένα τραγούδια του David Bowie.  

13. “Heroes” (Heroes, 1977)

Το Heroes γράφτηκε από τον David Bowie και τον Brian Eno το 1977 για το ομώνυμο άλμπουμ. Ο Bowie μετακόμισε στο Βερολίνο μετά από ένα μπαράζ συναυλιών που εκτόξευσαν τη δόξα και τη φήμη του στα ύψη. Το τραγούδι περιγράφει την ιστορία ενός ζευγαριού που χωρίζεται από το Τείχος του Βερολίνου, και που συναντιέται κάθε μέρα κάτω από ένα πυροβολείο. Ο Bowie εμπνεύστηκε από το ειδύλλιο του παραγωγού του, Tony Visconti, και της τραγουδίστριας Antonia Maass. Ιδιαίτερο, συγκινητικό και πρωτότυπο, το Heroes δεν έγινε από τις μεγαλύτερες επιτυχίες κατά την κυκλοφορία του, αλλά είναι πλέον ίσως το πιο αναγνωρίσιμο τραγούδι του David Bowie. Μετά το θάνατό του, τον Ιανουάριο του 2016, η Γερμανική κυβέρνηση ευχαρίστησε δημόσια τον καλλιτέχνη που βοήθησε να πέσει το Τείχος του Βερολίνου: “Βρίσκεσαι τώρα ανάμεσα σε Ήρωες”.

14. China Girl (Let’s Dance, 1983)

Το τραγούδι είναι προϊόν της φιλίας και της συνεργασίας του David Bowie με τον Iggy Pop κατά τα χρόνια που ζούσαν και οι δύο στο Βερολίνο. Αρχικά κυκλοφόρησε στο ντεμπούτο του Iggy, ‘The Idiot’ του 1977, με τον Bowie στο πιάνο, έγινε όμως τεράστια επιτυχία με την επανακυκλοφορία του το 1983, στον εμπορικότερο δίσκο του Bowie, Let’s Dance.

Εμπνευσμένο από τον έρωτα του Iggy Pop για τη Βιετναμέζα Kuelan Nguyen αλλά συνδυάζοντας και την αργκό της εποχής για την ηρωίνη (China White), το China Girl έφτασε στη #2η θέση στα βρετανικά charts, και στη #10η στα αμερικανικά. Το εισαγωγικό riff που προστέθηκε στην εκδοχή του Bowie από τον Nile Rodgers με ποπ μαεστρία δένει απόλυτα με τα φωνητικά που ξεκινούν από απαλούς ψιθύρους και φτάνουν σε κραυγές ενός δικτάτορα που θέλει να κατακτήσει τον κόσμο. Το μουσικό βίντεο, παρόλο που απαγορεύτηκε σε πολλές χώρες, είχε επιτυχία στο MTV, κερδίζοντας στην κατηγορία Best Male Video στα VMA του 1984.

15. Ashes To Ashes (Scary Monsters (and Super Creeps), 1980)

Το τραγούδι συμβολίζει για πολλούς το τέλος της μάχης του David Bowie με τα ναρκωτικά. Κυκλοφορεί τον Αύγουστο του 1980 με το άλμπουμ Scary Monsters (and Super Creeps). Το τραγούδι μοιάζει να είναι το sequel της πρώτης επιτυχίας του Bowie, Space Oddity, από το 1969, καθώς συναντάμε ξανά τον Major Tom που καταφέρνει να αποκτήσει επικοινωνία με τη βάση του. Στο μουσικό βίντεο, σκηνοθετημένο από τον ίδιο τον Bowie, εμφανίζεται ντυμένος πιερότος και λαμβάνει μέρος σε μια σειρά παράξενων καταστάσεων. Είναι και το ακριβότερο μουσικό βίντεο εκείνης της εποχής, καθώς κόστισε 250,000 λίρες Αγγλίας.

16. Under Pressure (Hot Space, 1982)

Το Under Pressure ήταν το αποτέλεσμα της συνεργασίας του Bowie με τους Queen, το οποίο κυκλοφόρησε πρώτη φορά τον Οκτώβριο του 1981. Οι στίχοι περιγράφουν το πώς η πίεση μπορεί να καταστρέψει τη ζωή, αλλά η αγάπη μπορεί να είναι η απάντηση. Ο Brian May διηγείται πόσο δύσκολο ήταν να συνυπάρξουν αυτές οι προσωπικότητες μαζί, ενώ αποκαλύπτει ότι ο Freddie Mercury και ο David Bowie τσακώθηκαν άσχημα για το μιξάρισμα του τραγουδιού. Σύμφωνα με τον μπασίστα John Deacon, στο τραγούδι ο Mercury έκανε την περισσότερη δουλειά, γι’ αυτό και το αποτέλεσμα θυμίζει περισσότερο Queen. Ωστόσο, χωρίς το λυρισμό του Bowie, δε θα ψαλλόταν ποτέ με τέτοιο μεγαλείο ένας ύμνος για την ανθρωπότητα.

17. Cat People (Let’s Dance, 1983)

Το Cat People κυκλοφόρησε ως single το 1982, και έγινε η μεγαλύτερη solo επιτυχία του David Bowie ως τότε. Το τραγούδι πατάει πάνω στην ήδη ηχογραφημένη μουσική του Giorgio Moroder, που επρόκειτο να χρησιμοποιηθεί ως soundtrack για το remake της ταινίας του Paul Schrader Cat People του 1942. Το θρίλερ διαπραγματευόταν τη σεξουαλική αφύπνιση μιας νεαρής γυναίκας που είχε ως αποτέλεσμα τη μεταμόρφωσή της σε πάνθηρα. Το τραγούδι διατηρεί το σκοτεινό και μυστηριώδες ύφος της ταινίας με goth αποχρώσεις που δένουν αρμονικά με την μπάσα φωνή του Bowie και τη χορωδία από γυναικείες φωνές που τον πλαισιώνει.

Ο Quentin Tarantino χρησιμοποίησε το τραγούδι δύο φορές στην ταινία του Άδωξοι Μπάσταρδη του 2009, στους τίτλους τέλους και στη σκηνή που η πρωταγωνίστρια βάζει φωτιά σε ένα σινεμά γεμάτο Ναζί, με τον Bowie να τραγουδά “Putting out fire with gasoline”.

18. Let’s Dance (Let’s Dance, 1983)

Το ομώνυμο κομμάτι από το 15ο δίσκο του David Bowie, Let’s Dance, ηχογραφήθηκε το 1982 στο Manhattan και είναι από τα εμπορικότερα singles που κυκλοφόρησε ο καλλιτέχνης. Η funk, αισιόδοξη ατμόσφαιρα του τραγουδιού σε παραγωγή του Nile Rodgers, και με την κιθάρα του ανερχόμενου τότε Stevie Ray Vaughan δίνει ζωή σε μία από τις μεγαλύτερες επιτυχίες της εποχής, με μαζική απήχηση.

Στο μουσικό βίντεο που γυρίστηκε στην Αυστραλία και συνόδευσε την κυκλοφορία του τραγουδιού, ο Bowie αντλεί έμπνευση από την ιστορία του Hans Christian Andersen, Τα Κόκκινα Παπούτσια: ένας άντρας και μια γυναίκα ανακαλύπτουν ένα ζευγάρι μαγικά παπούτσια που τους κάνουν να χορεύουν ―αλλά δεν μπορούν να τα ξαναβγάλουν ποτέ. Ο ίδιος ο Bowie λέει αργότερα πως τα κόκκινα παπούτσια είναι ένα σύμβολο για την καπιταλιστική κοινωνία και το κυνήγι της επιτυχίας.  Την εβδομάδα κυκλοφορίας του, το Let’s Dance εκτοξεύτηκε στις πρώτες θέσεις των βρετανικών και των αμερικανικών charts, και σήμερα παραμένει ένα από τα 300 singles με τις περισσότερες πωλήσεις στο Ηνωμένο Βασίλειο.

19. Absolute Beginners (Absolute Beginners: Original Motion Picture Soundtrack, 1986)

Το Absolute Beginners γράφτηκε για την ομότιτλη ταινία μιούζικαλ του 1986, βασισμένη στο βιβλίο του Colin MacInnes και κυκλοφόρησε ως single. Οι μουσικοί που κλήθηκαν να ηχογραφήσουν το κομμάτι, μεταξύ των οποίων βρισκόταν για άλλη μια φορά και ο πληκτράς των Yes, Rick Wakeman, δεν ήξεραν ότι επρόκειτο να συνεργαστούν με τον David Bowie, παρά μόνο για κάποιον κύριο Χ, μέχρι που έφτασαν στο στούντιο. Παρά τις φήμες για τη συμμετοχή της Kate Bush στα φωνητικά, στην πραγματικότητα ακούμε την 22χρονη τότε Janet Armstrong, που έκανε το ντεμπούτο της, ως absolute beginner, πρωτάρα δηλαδή και η ίδια.

Αν και η ταινία στην οποία εμφανίζεται και ο ίδιος ο καλλιτέχνης δεν έκανε ιδιαίτερη επιτυχία, το τραγούδι του Bowie έφτασε στη #2η θέση των Βρετανικών charts, αλλά και στο Top 10 άλλων δέκα χωρών, ενώ στις Ηνωμένες Πολιτείες έφτασε στον αριθμό #53.

20. Where Are We Now? (The Next Day, 2013)

Ο 24ος δίσκος του David Bowie έρχεται ως έκπληξη το 2013, μετά από απουσία χρόνων του καλλιτέχνη από τη μουσική, αφού αποσύρθηκε από τις live εμφανίσεις το 2006. Επανεμφανίζεται το ξημέρωμα των 66ων γενεθλίων του με το νοσταλγικό Where Are We Now?, στο οποίο αναπολεί τα χρόνια του στο Βερολίνο με ιδιαίτερη ευαισθησία. Χωρίς κανένα promotion, το κομμάτι φτάνει στις πρώτες θέσεις των βρετανικών charts, κάνοντας τον Bowie έναν από τους λίγους καλλιτέχνες που είχαν θέση στο Top 10 για πέντε διαφορετικές δεκαετίες.

Ο Αλέξανδρος Τζοβάνι συνεχίζει τις επιτυχημένες του εμφανίσεις, και με ένα ολοκαίνουργιο μουσικό project σε σκηνοθεσία Στέλιου Βραχνή, μας προσκαλεί την Παρασκευή 13 Δεκεμβρίου στο Καφωδείο της Θεσσαλονίκης.

Ο ταλαντούχος ερμηνευτής και τραγουδοποιός με την δυναμική του μπάντα δημιουργεί ένα πολυδιάστατο μουσικό οδοιπορικό, φωτίζοντας με ευαισθησία τις πιο τρυφερές και απόκρυφες στιγμές του έρωτα, αλλά και την κοινωνική πραγματικότητα ενός νέου στον 21ο αιώνα. Με όχημα του τραγούδια από ένα πλούσιο ρεπερτόριο που χάραξαν το χρόνο, αλλά και από τη νέα του προσωπική δισκογραφική δουλειά, ο Αλέξανδρος Τζοβάνι τραγουδάει «όσα δεν είπαμε με λόγια» δίνοντας κίνηση, σώμα και ήχο στα ανείπωτα.

Ο σκηνοθέτης και ο ερμηνευτής δημιουργούν ένα σύγχρονο πολυμορφικό μουσικό γεγονός με έντονη εξομολογητική διάθεση, θεατρικότητα και λόγια «απ’ τη ψυχής μας τα υπόγεια». Οι θεατές γίνονται κοινωνοί και βιώνουν μαζί με τους καλλιτέχνες μια μουσική εμπειρία διαφορετική από τις άλλες, γεμάτη εσωτερικότητα αλλά και σαρκασμό, δυναμισμό, χιούμορ, εκρηκτικότητα μα και… «Σιωπή».

Η μουσική παράσταση του Αλέξανδρου Τζοβάνι δημιουργεί ένα πρωτότυπο μουσικό τοπίο με αναφορές από την παλιά μουσική παράσταση του 80’  «Λεωφόρος». 

Παίζουν οι μουσικοί Αστέρης Τσαλίκης (πλήκτρα), Άγγελος Βλαϊκούδης (κιθάρα),
Νικόλας Γέρσος (μπάσο), Μπάμπης Πετσίνης (κρουστά), Βασιέλα Σαμοΐλη (βιολί) και Σοφία Υφαντή (φωνητικά).

Λίγα λόγια για τον Αλέξανδρο Τζοβάνι

Ο Αλέξανδρος Τζοβάνι είναι μια πολυσχιδής καλλιτεχνική προσωπικότητα. Ερμηνευτής και τραγουδοποιός, ασχολείται με το ευρύ φάσμα του ελληνικού έντεχνου και εντεχνολαϊκού ρεπερτορίου καθώς και με πτυχές της ευρωπαϊκής μουσικής. Έχει κυκλοφορήσει την πρώτη του δισκογραφική δουλειά με τίτλο «33«, στην οποία έχει επιμεληθεί ο ίδιος τη μουσική και τους στίχους. Πρόσφατα κυκλοφόρησε τη «Σιωπή», το πρώτο single από το καινούργιο του album που θα κυκλοφορήσει σε λίγους μήνες.

Από το 2022 κάνει προσωπικές συναυλίες και με έδρα τη Θεσσαλονίκη έχει δημιουργήσει έναν πυρήνα κοινού που τον ακολουθεί. Ξεχωρίζει για τις δυνατές του ερμηνείες και την έντονη θεατρικότητα του επί σκηνής. Έχει εμφανιστεί ως σολίστ σε σημαντικές σκηνές της Ελλάδας, όπως το Βασιλικό Θέατρο Θεσσαλονίκης, το Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης, το Φεστιβάλ Επταπυργίου, την Αποθήκη του Μύλου, το Φεστιβάλ Παρά θιν’ αλός, τη Μονή Λαζαριστών, το θέατρο Αυλαία, αλλά και του εξωτερικού όπως το Μέγαρο Μουσικής της Στουτγκάρδης (Liederhalle Stuttgart), την Όπερα Μουσικής Δωματίου της Κολωνίας, την αίθουσα τελετών του Πανεπιστημίου της Βιέννης, την Ehrbar Saal, κ.α. ενώ έχει συμπράξει με ορχήστρες όπως η Orpheus Kammerorchester Wien, η Συμφωνική́ Ορχήστρα Δήμου Θεσσαλονίκης, κ.ά.

Έχει συμμετάσχει στον δίσκο «Πορτρέτο» του συνθέτη Μιχάλη Γούτη, καθώς και στο άλμπουμ «Ημερολόγιο Φανταστικών Γεγονότων» του δημιουργού Σταύρου Σταυρίδη. Σπούδασε τραγούδι στο Κονσερβατόριο Prayner της Βιέννης με τον τενόρο της Κρατικής Όπερας της Βιέννης Jörg Schneider, καθώς και μελοδραματική́ υπό τις οδηγίες της Margarita Kyriaki–Wagner και του μαέστρου Werner Lemberg. Επίσης έχει πτυχίο ελληνικών παραδοσιακών κρουστών.

info: 

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 13 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ

Καφωδείο Ελληνικό – Upstairs

Ελ. Βενιζέλου 45, Θεσσαλονίκη

Τηλ. κρατήσεων 6949150750

Ώρα Έναρξης 22.00

Είσοδος: 12euro (αφορά στην είσοδο στον χώρο)

Οι Underground Youth επιστρέφουν στην Θεσσαλονίκη!

Οι Underground Youth, η τετράδα από το Μάντσεστερ, που πλέον έχει βάση το Βερολίνο, δεν χρειάζονται συστάσεις, έχοντας ήδη χτίσει μία σχέση γεμάτη πάθος και αμοιβαία εκτίμηση με το ελληνικό κοινό.

Συνδυάζοντας τη σκοτεινή “κινηματογραφική” ψυχεδέλεια με ένα ωμό και πάντα γοητευτικό post-punk ήχο, που ποτέ δεν ξεχνά το garage rock και το shoegaze, επιστρέφουν στη χώρα μας για δύο μοναδικές συναυλίες και κατακτούν τη σκηνή του BLOCK 33, στη Θεσσαλονίκη, το Σάββατο 16 Νοεμβρίου 2024.

Οι The Underground Youth ξεκίνησαν το 2008 ως ένα καλλιτεχνικό project του Craig Dyer. Το συγκρότημα έχει κυκλοφορήσει 10 άλμπουμ και 4 EP, εξελίσσοντας με τα χρόνια τον μοναδικό ήχο τους, ο οποίος κυμαινόταν από κινηματογραφική lo-fi ψυχεδέλεια σε μια πιο «θορυβώδη», αν και ρομαντικά μελαγχολική, μορφή post-punk.

Έχοντας πάντα μια σκοτεινή αισθητική αλλά και εικόνες διαφόρων κινηματογραφικών κινημάτων, οι The Underground Youth έχουν δημιουργήσει μια αφοσιωμένη παγκόσμια βάση θαυμαστών, έχοντας περιοδεύσει αρκετές φορές σε Ευρώπη, Ασία και Βόρεια Αμερική.

Οι The Underground Youth αποτελούνται σήμερα από τους:

• Craig (φωνητικά/κιθάρα),
• Olya Dyer (Drums),
• Leonard Kaage (Κιθάρα/Παραγωγός) και
• Samira Zahidi (Μπάσο).

Το συγκρότημα μετακόμισε από το Μάντσεστερ στο Βερολίνο το 2016.

Opening Act: TBA

info:

Σάββατο 16 Νοεμβρίου 2024

21:00

Block 33, 26ης Οκτωβρίου 33, Σφαγεία, Θεσσαλονίκη

Εισιτήρια

Tιμή εισιτηρίων: από 21€ – 23€

Στο ταμείο, η τιμή θα είναι 26 ευρώ

Προπώληση: more.com, Public, Wind, Media Markt, Shell, BP, EKO, Metro, My Market