Η ιστορία του παλαιότερου, ίσως, ξηροκαρπάδικου στη Βόρεια Ελλάδα ξεκινά το μακρινό 1939 στη Θεσσαλονίκη, όταν ο Ηρακλής Καραφουλίδης αρχίζει να ασχολείται με την τέχνη των στραγαλιών. Η αγάπη του γι’ αυτό που έκανε τον ώθησε να ανοίξει το δικό του μαγαζί  στη στοά του κινηματογράφου «Αττικόν». Τα μπακιρένια καζάνια δεν έσβησαν ποτέ από τότε, αλλά ήταν μόνο η αρχή για όλα αυτά που θα ακολουθούσαν αργότερα. Ο Γαβριήλ Καραφουλίδης μιλώντας στο biscotto.gr διηγήθηκε την ιστορία της επιχείρησης από το ξεκίνημα της έως σήμερα.

Γράφει η Χριστίνα Μισιρλή

Φωτογραφίες: Νικηφόρος Ντέμπος 

Ο πάγκος με τα σπόρια, τα στραγάλια και τα φιστίκια «βόλταρε» σε κινηματογράφους, σε κεντρικούς δρόμους και τον Λευκό Πύργο. Μερικά χρόνια αργότερα και συγκεκριμένα το 1943 ο Ηρακλής Καραφουλίδης μετέφερε το μαγαζί του στην Εκκλησία Αχειροποιήτου, στην Αγίας Σοφίας κι έπειτα στο Διοικητήριο, απέναντι από το Μαρμάρινο Πάρκο.

Τελικός προορισμός ήταν η οδός Ολύμπου 59, όπου βρίσκεται μέχρι και σήμερα, αλλά τη σκυτάλη έχουν πάρει εδώ και πολλά χρόνια οι γιοι του Γιάννης, Γαβριήλ και Δημήτρης, οι οποίοι ακατάπαυστα συνεχίζουν με τον παραδοσιακό τρόπο την επεξεργασία ξηρών καρπών. Η φήμη του ξηροκαρπάδικου «Ηρακλής» έχει φτάσει παντού. Φυσικά, σε όλη την Ελλάδα κι έπειτα στο εξωτερικό όπως Αγγλία, Σκωτία, Ισπανία και… Αμερική. Οι λάτρεις των ξηρών καρπών έχουν βρει το «σπίτι» τους και δεν είναι άλλο από το ξηροκαρπάδικο της Ολύμπου. Πολλοί Θεσσαλονικείς από τις «καλές»γειτονιές της πόλης ψωνίζουν από εκεί και η προτίμηση τους μετρά πολλά χρόνια αφοσίωσης.

Από τα βασικά προϊόντα που πουλούσε τότε ο πατέρας τους (αμύγδαλα, σπόρια, φιστίκια, στραγάλια, φουντούκια, αμύγδαλα, καρύδια, σύκα, δαμάσκηνα Σκοπέλου και σταφίδες), πλέον έχουν επεκταθεί σε ποικιλίες και αυτή τη στιγμή στο μαγαζί τους υπάρχουν 160 διαφορικά είδη ξηρών καρπών, αποξηραμένων και ζαχαρωμένων φρούτων και άλλων γλυκισμάτων.

Ο κ. Καραφουλίδης εξήγησε πως όταν το μαγαζί ξεκίνησε να έχει ραγδαία φήμη, χτίσανε ένα   διώροφο εργαστήριο στο Κορδελιό πριν από 50 χρόνια, όπου εκεί μεγαλουργούν. Στο εργαστήριο υπάρχουν παραδοσιακοί φούρνοι και μπακιρένια καζάνια 300 κιλών όπου οι «ψητάδες», που γνωρίζουν την τέχνη των ξηρών καρπών, ψήνουν τα σπόρια και τα στραγάλια. Παράλληλα, οι φούρνοι αρτοποιίας ψήνουν καθημερινά αμύγδαλα και φιστίκια με παραδοσιακό τρόπο κι έτσι το προϊόν κρατιέται ολόφρεσκο και τραγανό. Στη συνέχεια, οι ξηροί καρποί καβουρδίζονται και αλατίζονται. Όλη αυτή η διαδικασία μπορεί να είναι χρονοβόρα και απαιτητική αλλά το αποτέλεσμα είναι 100% εγγυημένο, καθώς στο τέλος γίνεται και ο προβλεπόμενος ποιοτικός έλεγχος.

Παρόλο που όλα αυτά τα χρόνια έχουν γεννηθεί νέες και εύκολες μέθοδοι και τεχνικές, στους Ξηρούς Καρπούς «Ηρακλής» προτιμούν να μένουν παραδοσιακοί και αυθεντικοί. Άλλωστε, αυτοί είναι οι βασικοί λόγοι που ο κόσμος τους προτιμά όλες αυτές τις δεκαετίας. Στο μαγαζί υπάρχουν πληθώρα επιλογών από κάθε γωνιά της Ελλάδας και σίγουρα θα ικανοποιήσουν και την πιο απαιτητική προτίμηση των καταναλωτών.

Ο κ. Καραφουλίδης αναφερόμενος στα πρώτα χρόνια που ξεκίνησε να εργάζεται στην επιχείρηση είπε ότι «υπήρχε πάρα πολλή δουλειά. Η κατάσταση ήταν δύσκολη. Τη δεκαετία του ’80 ερχόταν πάρα πολύς κόσμος. Ανοίγαμε στις 9 το πρωί και γύρω στις 13:00 κατεβάζαμε τα κεπέγκια (σ.σ. ρολά) γιατί όλα τα δοχεία ήταν άδεια και θέλαμε χρόνο να τα ξαναγεμίσουμε και ανοίγαμε ξανά στις 6 το απόγευμα. Πέντε ώρες γεμίζαμε. Πολλές φορές πηγαίναμε να ανοίξουμε το πρωί και είχε ήδη 30 άτομα απ’ έξω. Περιμένανε με κλειστό το μαγαζί. Όταν ανοίγαμε απόγευμα, έμπαιναν μέσα 40 άτομα και έξω είχε ουρές. Είχαμε και πολλές παραγγελίες, παράλληλα».

Η στιγμή της βράβευσης

Τον Δεκέμβριο του 2022, ο «Γαστρονόμος» και η «Καθημερινή» πραγματοποιήσαν τα «15α Βραβεία Ποιότητας» με μια μεγάλη εκδήλωση στην Αγορά Μοδιάνο, βραβεύοντας παραγωγούς ποιοτικών προϊόντων απ’ όλη την Ελλάδα. Ένα από τα βραβεία απέσπασαν και οι Ξηροί Καρποί «Ηρακλής», στους οποίους απονεμήθηκε το «Βραβείο Καταστήματος» και όπως είπε ο κ. Καραφουλίδης εκείνη η στιγμή ήταν πολύ συγκινητική.

Στη διάρκεια όλων αυτών των χρόνων ο «Ηρακλής» έχει απασχολήσει ουκ ολίγες φορές τα ΜΜΕ. Από τη «Μακεδονία», την «Ελευθεροτυπία», τον «Αγγελιοφόρος», την «Καθημερινή», την ΕΡΤ3 έως το περιοδικό της Αegean και του Sani Resort.

«Είναι τιμή για εμάς», είπε για να καταλήξει ότι δε περίμενε να φτάσει έως εδώ όταν συνέχισε την παρακαταθήκη που άφησε ο πατέρας του, Ηρακλής.

Ξηροί Καρποί «Ηρακλής» 

Περιοχή
Ολύμπου 59
Τ. 2310 261412

Ωράριο
Δευτέρα 09:00 με 22:30
Τρίτη με Σάββατο 21:30
Κυριακή ΚΛΕΙΣΤΑ

Γνωριστήκαμε σε μία συνάντηση επιχειρηματικής δικτύωσης και η προσέγγιση της γύρω από τη μόδα, την αισθητική, τα χρώματα και το πως όλα αυτά θα μπορούσαν να συνδεθούν και με τη συναισθηματική ενδυνάμωση και ευρύτερη έκφραση των γυναικών έγιναν το αντικείμενο συζήτησής μας. Η εμπειρία της σε  αλλά και η έμπνευση από τα ταξίδια της έγιναν η βάση για τη Μαριαλένα Κωνσταντινίδου ώστε να δημιουργήσει το δικό της fashion brand με στόχο να ξεφύγει από την τυπική έννοια του όρου. Έτσι προέκυψε η «Chromatica by Marialena».

Επιμέλεια: Κώστας Γιάντσιος

Την ίδια στιγμή μιλώντας και για την τοξικότητα και την κακοποιητική πλευρά των σχέσεων μέσα από το προσωπικό της προφίλ στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης είδε μία μεγάλη ανταπόκριση και αλληλεπίδραση, κάτι που δεν είναι ασύνδετο και με το μήνυμα που θέλει να περάσει και μέσα από τη δουλειά της.

Η συζήτηση που ξεκινήσαμε συνεχίστηκε στο showroom της, στην Κατούνη 28 και σκέφτηκε ότι θα είχε ενδιαφέρον να μοιραστούμε ορισμένα σημεία της.

Το ξεκίνημα και η εμπειρία στον χώρο της μόδας

«Ξεκίνησα στον χώρο του retail fashion από την πώληση, σε άμεση επαφή με τον άνθρωπο και την εμπειρία του ρούχου στην καθημερινότητα. Σταδιακά πέρασα από όλες τις βαθμίδες της εταιρίας, μια διαδρομή που μου επέτρεψε να γνωρίσω τη μόδα από μέσα , όχι μόνο ως αισθητική, αλλά ως στρατηγική, λειτουργία και ανθρώπινη σύνδεση.

Με τα χρόνια εξελίχθηκα σε ηγετικούς ρόλους, φτάνοντας στην προϊοντική διοίκηση της Ελλάδας και της Κύπρου για τη μεγαλύτερη fast fashion πολυεθνική παγκοσμίως και μετακομίζοντας στην Ισπανία. Αργότερα, επέλεξα συνειδητά να κάνω μια στροφή στην καριέρα μου και ανέλαβα τη γενική διοίκηση χώρας σε ακόμη μία ισπανική πολυεθνική εταιρεία, διευρύνοντας την εμπειρία μου στη στρατηγική ανάπτυξη, την ηγεσία ομάδων και τη συνολική επιχειρηματική κατεύθυνση».

Η απόφαση για τη δημιουργία του προσωπικού fashion brand

«Για περίπου 15 χρόνια παρέμεινα στον χώρο των πολυεθνικών ως στέλεχος, αποκτώντας μια ολιστική ματιά πάνω στη βιομηχανία της μόδας. Παράλληλα ολοκλήρωσα το MBA μου στο Αμερικάνικο Κολέγιο της Θεσσαλονίκης και αργότερα σπούδασα fashion design, γιατί ένιωσα ότι είχε έρθει η στιγμή να περάσω από τη διαχείριση στη δημιουργία, κι έτσι γεννήθηκε η ανάγκη να χτίσω το δικό μου brand».

«Το κομβικό σημείο δεν ήταν μια στιγμιαία απόφαση, αλλά μια εσωτερική αλλαγή που ωρίμαζε με τα χρόνια. Έχοντας ήδη διανύσει μια απαιτητική επαγγελματική πορεία σε μεγάλες εταιρίες, βρέθηκα σε μια περίοδο προσωπικής ενδοσκόπησης, που με ανάγκασε να επαναπροσδιορίσω τι σημαίνει για μένα επιτυχία και δημιουργία».

«Εκεί συνειδητοποίησα ότι δεν ήθελα μόνο να διαχειρίζομαι brands ,αλλά ήθελα να δημιουργήσω κάτι που να έχει ψυχή και νόημα. Ένα brand που να συνδέει τη μόδα με την ψυχολογία, την αυτοέκφραση και τη συναισθηματική ενδυνάμωση. Έτσι γεννήθηκε η CHROMATICA: ως μια ανάγκη για φως, χρώμα και αυθεντικότητα, τόσο για εμένα όσο και για τις γυναίκες που θα τη φορέσουν».

Τα ταξίδια, τα χρώματα και η έμπνευση

«Τα ταξίδια είναι ίσως η μεγαλύτερη πηγή έμπνευσής μου. Έχω ταξιδέψει σε περισσότερες από 40 χώρες και ειδικά η Ασία, από την Ταϊλάνδη και το Βιετνάμ μέχρι τη Μαλαισία και τη Σιγκαπούρη. Αυτό άλλαξε εντελώς τον τρόπο που βλέπω το χρώμα. Εκεί το χρώμα δεν είναι απλώς αισθητική επιλογή, είναι πολιτισμός, ενέργεια και συναίσθημα. Οι ναοί, τα υφάσματα, οι αγορές και οι άνθρωποι χρησιμοποιούν το χρώμα σαν τρόπο έκφρασης ζωής.

Παράλληλα, πόλεις όπως η Νέα Υόρκη και το Τόκιο με επηρέασαν με διαφορετικό τρόπο, μέσα από την ένταση, την τόλμη και την ελευθερία της προσωπικής έκφρασης. Εκεί είδα πως η μόδα μπορεί να είναι statement, ταυτότητα και attitude.Όλες αυτές οι εμπειρίες ενώθηκαν στη CHROMATICA. Τα prints, οι όγκοι και οι έντονες χρωματικές αντιθέσεις είναι ένα μωσαϊκό εικόνων, πολιτισμών και συναισθημάτων που έχω συλλέξει μέσα από τα ταξίδια μου».

Η σημασία των χρωμάτων και η σχέση τους με τα συναισθήματα και την ενσυναίσθηση

«Για μένα το χρώμα δεν είναι απλώς αισθητική επιλογή, είναι η γλώσσα του συναισθήματος. Κάθε χρώμα κουβαλά ενέργεια, μνήμη και ψυχολογική επίδραση, επηρεάζοντας το πώς νιώθουμε αλλά και το πώς παρουσιαζόμαστε στον κόσμο. Αυτό που φοράμε μπορεί να λειτουργήσει σαν εσωτερικός διάλογος: άλλοτε μας προστατεύει, άλλοτε μας δυναμώνει, άλλοτε μας επιτρέπει να εκφράσουμε κομμάτια του εαυτού μας που ίσως δεν λέγονται με λόγια.
Η σχέση του χρώματος με την ενσυναίσθηση βρίσκεται ακριβώς εκεί — στο ότι αναγνωρίζουμε πως κάθε άνθρωπος έχει διαφορετικές ανάγκες έκφρασης και συναισθηματικές αποχρώσεις. Στη CHROMATICA το χρώμα γίνεται εργαλείο ενδυνάμωσης: ένας τρόπος να δώσεις χώρο στον εαυτό σου να φανεί, να νιώσει και να υπάρξει αυθεντικά».

Η απόφαση να μιλήσει για την τοξικότητα και την κακοποιητική διάσταση των σχέσεων και το μήνυμα μέσα από τη μόδα;

«Αποφάσισα να μιλήσω για την τοξικότητα και τις κακοποιητικές δυναμικές στις σχέσεις γιατί είναι μια πραγματικότητα που πολλές γυναίκες βιώνουν, αλλά συχνά δυσκολεύονται να αναγνωρίσουν ή να ονομάσουν. Μέσα από προσωπική εμπειρία και βαθιά εσωτερική δουλειά, κατάλαβα πόσο εύκολα μπορούμε να χάσουμε τα όριά μας όταν δεν έχουμε μάθει να ακούμε τη δική μας φωνή».

«Δεν βλέπω τη δουλειά μου μόνο ως fashion brand, αλλά ως μια πλατφόρμα έκφρασης και συνειδητοποίησης. Μέσα από το περιεχόμενο που δημιουργώ, προσπαθώ να ανοίγω συζητήσεις, να βοηθώ τις γυναίκες να αναγνωρίζουν μοτίβα συμπεριφοράς και να ενισχύουν την αυτοεκτίμηση και την προσωπική τους δύναμη. Πρόκειται για μια υπενθύμιση ότι οι υγιείς σχέσεις ξεκινούν από την αυτογνωσία, τον σεβασμό και τα ξεκάθαρα όρια».

Οι συχνές αναφορές στα θέματα αυτά μέσα από το προσωπικό προφίλ στα social media, η μεγάλη απήχηση και η συνέχεια

Δεν ήταν εξαρχής στρατηγικός στόχος αλλά ξεκίνησε ως μια αυθεντική ανάγκη να μιλήσω για κοινωνικά ζητήματα που βλέπω να επηρεάζουν καθημερινά τις γυναίκες, ωστόσο συχνά παραμένουν αόρατα ή παρεξηγημένα. Όταν άρχισα να μοιράζομαι σκέψεις γύρω από τις σχέσεις, τα όρια, την αυτοεκτίμηση και τις τοξικές δυναμικές, κατάλαβα ότι υπάρχει μεγάλη ανάγκη για ειλικρινή, άμεσο λόγο χωρίς ωραιοποίηση.

Η μεγάλη απήχηση δεν ήταν αυτοσκοπός, αλλά αποτέλεσμα της ταύτισης. Σήμερα βλέπω τα social media ως έναν χώρο κοινωνικού διαλόγου και όχι απλώς προσωπικής προβολής. Σκοπός μου είναι να εξελίξω αυτή την πλευρά δημιουργώντας ακόμη πιο ουσιαστικές συζητήσεις, που βοηθούν τις γυναίκες να αναγνωρίζουν μοτίβα, να ενδυναμώνουν τη φωνή τους και να διεκδικούν υγιείς σχέσεις, πρώτα με τον εαυτό τους και έπειτα με τους άλλους».

Info
Website – Shop
Chromatica by Marialena  

Showroom
Κατούνη 28, Θεσσαλονίκη

Instagram
Chromatica.limited

Tik Tok
Chromatica.limited

Είναι Δευτέρα πρωί, κάθεσαι στο γραφείο προσπαθώντας να προετοιμαστείς για άλλη μια έντονη μέρα εργασίας. Οι υποχρεώσεις συσσωρεύονται και δεν έχεις το κίνητρο για να ασχοληθείς. Μοιάζει σαν ο νους να έβαλε φρένο στο να ανταποκριθείς σε όλες αυτές τις υποχρεώσεις. Δεν ξέρεις αν είσαι αγχωμένος ή αν νιώθεις να βυθίζεσαι στη θλίψη. Αυτό που αντιλαμβάνεσαι είναι ότι κάτι δεν πάει καλά.

Αυτό που νιώθω είναι άγχος ή burn out-επαγγελματική εξουθένωση;

Υπάρχει διαφορά ανάμεσα στο άγχος και στο burn out-επαγγελματική εξουθένωση. Το άγχος
συνδέεται με υπερενασχόληση ενώ το burn out-επαγγελματική εξουθένωση με απομάκρυνση από τις υποχρεώσεις. Στο burn out-επαγγελματική εξουθένωση επικρατεί η αίσθηση ότι κανείς δεν έχει κάτι άλλο να προσφέρει. Στο άγχος τα πράγματα αλλάζουν όταν η πηγή του στρες έχει απαλειφθεί.

Τα σημάδια του burn out-επαγγελματικής εξουθένωσης

Σύμφωνα με τους ψυχολόγους Freudenburger και North υπάρχουν 12 σημάδια τα οποία είναι τα
εξής:
1. Υπέρμετρη φιλοδοξία: Οι στόχοι μοιάζουν μη ρεαλιστικοί
2. Υπερβολικός φόρτος εργασίας: Πίεση να καταφέρει κανείς όλο και περισσότερα
3. Παραμέληση του εαυτού: Παραμέληση των προσωπικών αναγκών
4. Θυματοποίηση: Απόδοση ευθυνών σε άλλους ή στις καταστάσεις
5. Έλλειψη χρόνου: Όλος ο χρόνος αφιερώνεται στην εργασία
6. Άρνηση: Μη αποδοχή της δυσκολίας, του burn out και συνέχιση απόδοσης ευθύνης στις
καταστάσεις
7. Απόσυρση: Έλλειψη νοήματος και απομάκρυνσης από τους γύρω
8. Αλλαγές συμπεριφοράς: επιθετικότητα, εστίαση σε δυσάρεστα συναισθήματα
9. Αποπραγματοποίηση: Αποσύνδεση από τον εαυτό, το περιβάλλον, σαν να παρατηρεί κανείς
τον εαυτό του από απόσταση
10. Απόγνωση: Αίσθημα κενότητας
11. Κατάθλιψη: Χωρίς ελπίδα
12. Σωματική ή συναισθηματική εξάντληση: έντονη σωματική κούραση ή πόνος

Επειδή το burn out-επαγγελματική εξουθένωση εκδηλώνεται σταδιακά, μπορεί να μην παρατηρήσουμε τα συμπτώματα τα οποία είναι τα εξής:

-Σωματική ή συναισθηματική εξάντληση
-ανυπομονησία, ευερεθιστότητα, ματαίωση
-Δυσκολία συγκέντρωσης
-έλλειψη κινήτρου στην υλοποίηση στόχων
-έλλειψη νοήματος
-ανάγκη αποφυγής της πραγματικότητας
-ανάγκη απόσυρσης από τους γύρω
-δυσκολίες στον ύπνο
-χρήση ουσιών, αλκοόλ
-δυσκολίες στις σχέσεις
-Ευαισθησία σε πιθανές ασθένειες

Ποιοι μπορεί να εμφανίσουν burn out-επαγγελματική εξουθένωση;

Συνήθως το burn out-επαγγελματική εξουθένωση εμφανίζεται στο χώρο της εργασίας, σε
περιβάλλοντα φροντίδας άλλων ανθρώπων. Επίσης οι ακαδημαϊκές υποχρεώσεις, οι σχέσεις, τα οικογενειακά θέματα, οι κοινωνικές πιέσεις, οι δυσκολίες στον ύπνο, η έλλειψη ισορροπίας ανάμεσα στην επαγγελματική και στην προσωπική ζωή, οι υψηλές προσδοκίες, άλλες ψυχολογικές δυσκολίες, τα δυσλειτουργικά εργασιακά περιβάλλοντα, η απαίτηση συνεχούς απόδοσης υπό πίεση, τα εξαντλητικά ωράρια εργασίας αποτελούν παράγοντες κινδύνου.

Επιπλέον κάποια ιδιαίτερα χαρακτηριστικά ατόμων αποτελούν παράγοντες κινδύνου για την
εμφάνιση του burn out-επαγγελματική εξουθένωση όπως: εργασιομανείς, τελειομανείς,
απαισιόδοξοι, με έλλειψη υποστηρικτικού δικτύου, όσοι θέλουν να ευχαριστούν πάντα τους
άλλους.

Αντιμετώπιση του burn out-επαγγελματική εξουθένωση

-Συζητώ για αυτές τις δυσκολίες με άτομα που εμπιστεύομαι π.χ. από την οικογένεια, τους
φίλους, συνεργάτες ή με ένα ειδικό ψυχικής υγείας. Εάν δεν υπάρχει διαθεσιμότητα από τα
παραπάνω άτομα τότε είναι βοηθητική η καταγραφή των σκέψεων, συναισθημάτων σε ένα
φύλλο χαρτί για να αποτυπώσω όσα βιώνω.
-Φροντίζω να κοιμάμαι αρκετά για να γεμίζω ενέργεια. Επίσης χρειάζεται να τηρώ ένα
σταθερό ωράριο ύπνου και να έχω μια ρουτίνα ήπιων ρυθμών πριν τον ύπνο.
-Υιοθετώ καλή διατροφή η οποία ενισχύει τη διάθεση και την ενέργεια π.χ. Η βιταμίνη β12
λειτουργεί καθοριστικά στο μεταβολισμό της σεροτονίνης η οποία βοηθά στη ρύθμιση της
διάθεσης.
-Ασκούμαι τακτικά για να μειώσω το άγχος, να ενισχύσω την πεσμένη διάθεση, να τονώσω
την αυτοπεποίθηση και τις γνωστικές λειτουργίες.
-Εξοικονομώ χρόνο για τον εαυτό μου κάνοντας πράγματα που με ευχαριστούν.
-Θέτω όρια, λέγοντας “όχι” όπου χρειάζεται.
-Ζητώ βοήθεια καθώς δε χρειάζεται να τα κάνουμε όλα μόνοι μας.

Χρειάζεται να τονίσω ότι είναι σημαντικό να λειτουργούμε συμπονετικά προς τον εαυτό μας όταν βιώνουμε δύσκολες καταστάσεις. Είναι απαραίτητο να υπενθυμίζουμε στον εαυτό μας πώς το να βιώνουμε burn out-επαγγελματική εξουθένωση δε σημαίνει ότι είμαστε ανίκανοι να διαχειριστούμε τις προκλήσεις της ζωής αλλά ότι έχουμε ανάγκη να υιοθετήσουμε μια νέα στρατηγική που θα μας οδηγήσει σε υγιείς ισορροπίες.

Φωστηρία Αμανατίδου
Ψυχολόγος, Ειδικός στη Γνωστική-Συμπεριφορική Θεραπεία-NLP Master Coach
www.amanatidou.com

Ένα φεστιβάλ που φέρνει την παράδοση κοντά στο σήμερα. Ένα πανηγύρι, ένα γλέντι, μια γιορτή. Ένα φεστιβάλ σαν αυτά που είχαμε και στο χωριό μας. Το Φεστιβάλ Μας.

Οι άνθρωποι που «κρύβονται» πίσω από αυτό το μοναδικό concept και διοργανώνουν το ΡΙΖΕΣ ΦΕΣΤ, μοιράστηκαν μαζί μας τις λεπτομέρειες για το συγκεκριμένο φεστιβάλ, καθώς και για την ιστορία, τους σκοπούς, πώς δημιουργήθηκε η ιδέα, αλλά και για τη φετινή ξεχωριστή διοργάνωση πλάι στο κύμα.

Συνέντευξη – Επιμέλεια: Ασημίνα Τούνα

Ξεκίνησε τον Σεπτέμβριο του 2022 και μέσα σε 2 χρόνια και 7 διοργανώσεις, μετράει πάνω από 25.000 επισκέπτες, 80 καλλιτέχνες, 11 μπάντες και εκατομμύρια μοιρασμένες αναμνήσεις. Το ΡΙΖΕΣ ΦΕΣΤ δημιουργήθηκε από την ομάδα @rizesmas στο Instagram,μια κοινότητα που από το 2020 προβάλλει την άυλη πολιτιστική κληρονομιά και τις παραδόσεις μας μέσα από τις κοινές μας αναμνήσεις. Το concept πίσω από τις Ρίζες δεν είναι η επιστροφή στο παρελθόν. Είναι η δημιουργία αυτών των αναμνήσεων. Φέρνουν μέσα στην γκρίζα πόλη μας την πλατεία του χωριού, τις μουσικές στα στενοσόκακα των νησιών, το ατέλειωτο στροβίλισμα του ικαριώτικου.

«Θέλαμε να φέρουμε το χωριό στην πόλη και το φέραμε. Θέλαμε να ανοίγουμε και να κλείνουμε το καλοκαίρι με τα ΡΙΖΕΣ ΦΕΣΤ μας και το κάνουμε. Θέλαμε να δούμε αν μια ονλάιν κοινότητα μπορεί να υπάρξει και έξω από τα σόσιαλ και είδαμε ότι μπορεί. Αυτή την κοινότητα, θέλουμε να τη διαφυλάξουμε. Να μεγαλώσουμε τους κύκλους μας. Να τραγουδήσουμε κι άλλο. Να απλώσουμε ρίζες στο παρόν. Και οι ρίζες μας να είναι δυνατές σαν αναμνήσεις.»

Φέτος, το ΡΙΖΕΣ ΦΕΣΤ θα διεξαχθεί στη Θεσσαλονίκη, την Κυριακή 1η Ιουνίου στην πλαζ Αρετσούς. Η εκδήλωση θα περιλαμβάνει μουσικές και χορούς από διάφορες περιοχές, όπως τα παράλια της Μικράς Ασίας με τις Μπαγιανλάρ, τη Θράκη, τη Μακεδονία, τη Θεσσαλία και τη Χαλκιδική με τα Μουχαμπέτια, καθώς και τραγούδια με τις Κανβινήτισσες. Το πρόγραμμα θα ολοκληρωθεί με το γλέντι του Νίκου Οικονομίδη και της Κυριακής Σπανού.

Πότε και πώς προέκυψε η ιδέα για τη διοργάνωση του πρώτου φεστιβάλ;

Η ιδέα υπήρχε από πολύ νωρίς. Ο λογαριασμός @rizesmas δημιουργήθηκε μέσα στην πρώτη καραντίνα, τότε που όλα ήταν απαγορευμένα. Τα χωριά μας, τα ταξίδια, τα πανηγύρια, όλα. Οπότε είχαμε αρχίσει κι εμείς τις υποσχέσεις ότι όταν ανοίξουν τα πράγματα θα βρεθούμε στα πανηγύρια. Και κάπως έτσι σκεφτήκαμε: και γιατί όχι στο δικό μας πανηγύρι;

Το πρώτο ΡΙΖΕΣ ΦΕΣΤ έγινε τον Σεπτέμβριο του 2022 στην Θεσσαλονίκη με το “σύνθημα”, ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΔΕΝ ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ ΑΝ ΔΕΝ ΓΙΝΕΙ ΤΟ ΡΙΖΕΣ ΦΕΣΤ. Είχαμε μόλις 20 μέρες μπροστά μας από την απόφαση μέχρι την υλοποίηση. Η προσέλευση ήταν συγκινητική και μάλιστα σε έναν χώρο πολύ μακριά από το κέντρο. Εκεί πάρθηκε η απόφαση, το ΡΙΖΕΣ ΦΕΣΤ να γίνει θεσμός και έτσι βάλαμε πλώρη για το 2023 και το πρώτο μας ΦΕΣΤ στην Τεχνόπολη.

Ποιες οι εντυπώσεις του κόσμου; Αγκάλιασαν το εγχείρημα από την πρώτη στιγμή;

Πραγματικά από την πρώτη κιόλας ανακοίνωση. Ο κόσμος έρχεται ξανά και ξανά. Είμαστε συχνά sold out. Υπάρχουν παρέες που έχουν και το δικό τους “σποτ” χορού. Ξέρουν ότι θα βρεθούν “κάτω από τη σκηνή δεξιά”.

Πώς θα περιγράφατε εσείς τις Ρίζες και το Ριζες ΦΕΣΤ;

Καλή ερώτηση! Όλο ξεκίνησε από μια τρέλα της στιγμής. Το άνοιγμα ενός account και το μοίρασμα. Μετά αυτό έγινε φεστιβάλ και μάλιστα το μεγαλύτερο αυτή στη στιγμή στην Ελλάδα με παραδοσιακή μουσική και χορό από θέμα προσέλευσης. Επίσης είμαστε στο top 4 των μεγάλων ελληνικών φεστιβάλ από θέμα απήχησης στο Instagram. Εμείς αυτό το περιγράφουμε ως “επιτέλους, κοινότητα”.

Πώς προέκυψε η επιλογή της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης ως πόλεις που θα φιλοξενήσουν το φεστιβάλ; Εκτός από τη Θεσσαλονίκη και την Αθήνα, θα θέλατε οι Ρίζες να ταξιδέψουν και σε άλλες πόλεις;

Η Θεσσαλονίκη προέκυψε πρώτα γιατί είμαστε Θεσσαλονικείς. Η Αθήνα προέκυψε στην πορεία καθώς εκεί είναι η πλειοψηφία του κοινού μας ως πρωτεύουσα. Στόχος μας είναι όντως να πάμε και σε άλλες πόλεις (ίσως και πολύ σύντομα!). Από την αρχή, αυτό που θέλαμε, είναι να φέρουμε το χωριό στην πόλη και όχι το αντίθετο, οπότε αναμείνατε στο ακουστικό σας για ανακοινώσεις.

Γιατί κατά τη γνώμη σας, έχουν τόση επιτυχία τα τελευταία χρόνια τα αστικά πανηγύρια;

Είναι ένα είδος διασκέδασης με αρκετή σωματική επαφή και θεωρούμε ότι στις πόλεις το έχουμε ανάγκη. Είμαστε όλη μέρα στο κινητό μας, σε κάποιο μέσο, πίσω από μία οθόνη. Το να πιάνουμε για λίγες ώρες με τα χέρια μας άλλους ανθρώπους, έχει πάρει άλλες διαστάσεις απόλαυσης. Επιζητόυμε το “μαζί” αν και ίσως ντρεπόμαστε να το πούμε στα ίσια.

Συνήθεις δυσκολίες που αντιμετωπίσατε στην αρχή, ή και ακόμα, στην διοργάνωσή του; Είναι η διοργάνωση του φεστιβάλ μία full time απασχόληση για εσάς;

Δυσκολίες έχουν όλα τα εγχειρήματα που έχουν συντονισμό και εξαρτώνται από καιρικές συνθήκες, απρόοπτα και συμπεριλαμβάνουν ανθρώπους. Οπότε ναι έχουμε μπόλικα από αυτά, τα οποία τα αντιμετωπίζουμε με ένα ιδιαίτερο μιξ, επαγγελματισμού, ρομαντισμού και γερής δόσης από ένα αστείρευτο μεράκι. Είναι full time και full mind.

Πώς νιώθετε όταν όλοι γίνονται μία παρέα που χορεύει, περνάει καλά και χρόνο με το χρόνο περισσότερος κόσμος στηρίζει το φεστιβάλ και ξέρετε πως όλο αυτό το έχετε φτιάξει εσείς;

Σοκ και δέος είναι δυο καλές λέξεις για να περιγράψουν πώς νιώθουμε. Είναι τόσο ωραίο η δουλειά σου να καταλήγει σε γιορτή. Σε ξεφάντωμα. Βασικά εμείς ακόμα δεν το έχουμε συνειδητοποιήσει και κοντεύουμε τώρα τις 10 διοργανώσεις.

Με ποια κριτήρια επιλέγονται οι καλλιτέχνες κάθε χρόνο και πώς έγινε η επιλογή των φετινών καλλιτεχνών;

Τα κριτήρια είναι: πραδοσιακή μουσική, νέα παιδιά και μιξ από όλη την Ελλάδα. Κάθε φορά προσπαθούμε να συγκεράσουμε μουσικές από πολλούς τόπους. Η επιλογή γίνεται από τον Ανδρέα της ομάδας μας – που είναι και ο άνθρωπος πίσω από τη μουσική σελίδα Κασετόφωνο. Οπότε, είναι ο πλέον κατάλληλος.

Όσο για φέτος, η επιλογή έγινε και λίγο βάσει σημείου. Πρώτη φορά θα είμαστε δίπλα στη θάλασσα, οπότε θα παίξουμε αρκετά νησιώτικα αλλά όχι μόνο. Θα πάμε γιαλό-γιαλό με τις Μπαγιανλάρ από τα παράλια της Μικράς Ασίας και τα καφέ αμάν της Πόλης μέχρι τα νησιά. Θα πιάσουμε λίγη στεριά με τα Μουχαμπέτια, από Θράκη μέχρι Μακεδονία κι από Θεσσαλία μέχρι Χαλκιδική, που σαν αυτή δεν έχει. Με τις Κανβινήτισσες θα τραγουδήσουμε για τριανταφυλλιές και συμπεθέρες. Ε και στο τέλος μάτια μας, ελπίζουμε να αντέξετε με το γλέντι του Νίκου Οικονομίδη και της Κυριακής Σπανού.

Νιώθετε να έχουμε την ανάγκη να επιστρέψουμε στις ρίζες μας μέσα από τέτοια φεστιβάλ και ανάλογες εκδηλώσεις, είναι αυτό που αποζητούμε;

Εδώ είναι που εμείς διαφωνούμε κάθετα και όλοι μας κοιτάνε με απορία. Καμία επιστροφή στις ρίζες δεν αποζητούμε. Η λέξη επιστροφή δεν μας εκφράζει καθόλου. Τις ρίζες μας στο τώρα ψάχνουμε. Τι είναι αυτό που θα μας κρατήσει όρθιους στο σήμερα. Το παρελθόν το κρατάμε στο dna. Για εκείνη τη στιγμή που θα σκιρτήσει η καρδούλα μας όταν ακούσουμε το κλαρίνο, τη λίρα, το βιολί. Αλλά εμάς μας ενδιαφέρει η ανάμνηση που θα δημιουργήσουμε σήμερα.

Το κοινό και η αναγνώριση του φεστιβάλ μεγαλώνει ραγδαία χρόνο με τον χρόνο. Πού απευθυνόταν οι Ρίζες στο ξεκίνημά τους, και πού απευθύνονται σήμερα;

Δεν έχουμε αλλάξει απεύθυνση αν και βλέπουμε όντως το κοινό μας να μεγαλώνει κυρίως ηλικιακά. Ενώ ξεκινήσαμε με ένα κοινό 24-35, πλέον στα ΦΕΣΤ μας έρχονται φοιτητές, μαθητές, γιαγιάδες και παππούδες με εγγόνια. Για εμάς αυτό είναι κατάκτηση. Ένα διαγενεακό φεστιβάλ.

Έχετε εκπληρώσει τους αρχικούς σας στόχους φτιάχνοντας το Ρίζες ΦΕΣΤ ή υπάρχουν σχέδια και στόχοι που ακόμα επιδιώκετε;

Εδώ είναι που η ομάδα μας χαμογελάει, γιατί το μυστικό μας είναι ότι δεν έχουμε ποτέ ορισμένους στόχους. Το πάμε λίγο με το φίλινγκ. Με το τι αισθανόμαστε ότι μας λείπει εμάς και άρα και στον κόσμο μας. Ποτέ δεν φανταζόμασταν ότι θα κάνουμε απανωτά sold out. Ποτέ δεν φανταζόμασταν ότι ο κόσμος θα περιμένει πώς και πώς το ΡΙΖΕΣ ΦΕΣΤ. Κι εμείς το περιμένουμε πώς και πώς και περνάμε όμορφα με αυτό. Μέχρι εκεί. Τα υπόλοιπα είναι μια έμπνευση που έρχεται και αν υλοποιείται κιόλας, τότε τέλεια!

Αν κρατούσατε μία και μόνο στιγμή από τη μέχρι τώρα πορεία του φεστιβάλ, ποια θα ήταν αυτή;

Ήταν μια στιγμή όπου 4-5 χιλιάδες κόσμου τραγουδούσαν ακαπέλα το Καίγομαι και Σιγολιώνω.

Για ποιο πράγμα είστε περισσότερο περήφανοι για τη φετινή διοργάνωση;

Το 2025 έχει μπει δυναμικά με πολλές πρωτιές: πρώτο ΓΟΥΙΝΤΕΡ ΦΕΣΤ στην Τεχνόπολη τον Γενάρη, πρώτο ΡΙΖΕΣ ΣΤΟΡΙΖ (ένα νέο πολυθεματικό φεστιβάλ που πραγματοποιήσαμε για την ιστορία του εργοστασίου φωταερίου τον Μάρτιο), πρώτο διήμερο στην Αθήνα, πρώτη φορά δίπλα στο κύμα στη Θεσσαλονίκη και πρώτη φορά σε άλλη πόλη που ακόμα δε λέμε. Ε, δεν είναι και λίγα για ένα χρόνο!

Πώς οραματίζεστε την συνέχιση και εξέλιξη του φεστιβάλ;

Ελπίζουμε να κρατήσει αυτή η αγάπη του κόσμου και να συνεχίσει να μας εμπνέει για να εξελίσσουμε κι εμείς τη διοργάνωση.

ΡΙΖΕΣ ΦΕΣΤ Κυριακή 1 Ιουνίου στην Πλαζ Αρετσούς, από τις 18:00.

ΤΙΜΕΣ

Early Bird : 10€
Προπώληση : 12€

ticketmaster.gr

Ακολούθησε τις ΡΙΖΕΣ :

Ινσταγκραμ

Φέισμπουκ

Ακολούθησε το ΡΙΖΕΣ ΦΕΣΤ

Ίνσταγκραμ

Το μεγαλύτερο Πανεπιστήμιο της χώρας διοργανώνει την Κυριακή 18 Μαΐου 2025 το main event του TEDx στα Παλαιά Σφαγεία Θεσσαλονίκης. Μία ανάσα πριν τη διοργάνωσή του, συναντήσαμε την Νάντια Χατζηαδαμίδου, Communication Manager του φετινού TEDxAUTH, προκειμένου να μας μιλήσει σχετικά με την φετινή διοργάνωση, τις απαιτήσεις και τις προκλήσεις με τις οποίες βρέθηκαν αντιμέτωποι, για το όραμα των διοργανωτών και των εθελοντών του, την ανταπόκριση της Θεσσαλονίκης στo νεανικό αυτό εγχείρημα, καθώς και για τα μελλοντικά τους σχέδια σχετικά με τον θεσμό του TEDxAUTH.

Συνέντευξη στην Ασημίνα Τούνα

Είναι πια θεσμός και… ανυπομονούμε για το Main-event που επιστρέφει δυναμικά στην πόλη και φιλοξενεί ομιλητές από ποικίλους κλάδους, οι οποίοι θα μοιραστούν μαζί μας τις ιστορίες, τις ιδέες και τις εμπειρίες τους. Στην καρδιά της Θεσσαλονίκης, στο μεγαλύτερο Πανεπιστημιακό Ίδρυμα της χώρας, εκεί όπου οι ιδέες μεταμορφώνονται, το φετινό TEDxAUTH επιστρέφει πιο συναρπαστικό από ποτέ και με θέμα την «ΕΝΤΕΛΕΧΕΙΑ».

Η Νάντια Χατζηαδαμίδου, είναι απόφοιτη του Τμήματος Πολιτικών Επιστημών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και φέτος έχει την τιμή να συμμετέχει ως Communication Manager στη διοργάνωση του TEDxAUTH.

Από μικρή παρακολουθούσε TEDx ομιλίες και πάντοτε την γοήτευε η δύναμη που έχει μια ιδέα να αγγίξει, να συγκινήσει και να αλλάξει τον τρόπο που βλέπουμε τον κόσμο. «Κάθε ομιλία είναι ένα μικρό ταξίδι, μια διαδρομή γεμάτη νόημα και αυθεντικότητα. Μέσα από αυτές έμαθα πως στη ζωή δεν έχει σημασία να κρατάς καλά χαρτιά, αλλά να μπορείς να παίξεις σωστά ένα άσχημο φύλλο» μας λέει.

Αυτή η σκέψη αγγίζει βαθιά το φετινό θέμα της διοργάνωσης, την Εντελέχεια. Μια έννοια με φιλοσοφικές ρίζες που, όμως, παραμένει διαχρονικά επίκαιρη.

 

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

 

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη TEDxAUTH (@tedxauth)

«Για εμάς, η Εντελέχεια δεν είναι απλώς η ολοκλήρωση του ανθρώπου, αλλά ένα εσωτερικό ταξίδι με τρεις βασικούς σταθμούς. Στο “εν”, ο άνθρωπος ονειρεύεται και βάζει στόχους. Στο “τέλος”, προσπαθεί να τους κατακτήσει, να κάνει πράξη όσα έχει φανταστεί. Και στο “έχειν”, έρχεται η στιγμή του απολογισμού, του τι τελικά κρατάει και ποιος έχει γίνει μέσα από αυτό το ταξίδι. Μέσα από το TEDxAUTH, αναδεικνύουμε ακριβώς αυτό το ταξίδι. Ιστορίες ανθρώπων που ξεκίνησαν από διαφορετικές αφετηρίες, αλλά μοιράζονται την ίδια ανάγκη για εξέλιξη, για δημιουργία, για ουσιαστική πορεία προς τον εαυτό. Για εμένα, η Εντελέχεια είναι η ίδια η ζωή. Είναι η αέναη προσπάθεια να γίνουμε λίγο καλύτεροι, λίγο πιο γεμάτοι, λίγο πιο αληθινοί.» επισημαίνει.

Την Κυριακή 18 Μαΐου 2025 θα πραγματοποιηθεί το Main Event του TEDxAUTH 2025 στα Παλαιά Σφαγεία Θεσσαλονίκης και είναι μία καλή ευκαιρία να μάθουμε λίγα περισσότερα για τη φετινή διοργάνωση από την καθ΄όλα αρμόδια να μας διαφωτίσει, την Νάντια που είναι Communication Manager.

Το TEDxAUTH αποτελεί γιορτή έμπνευσης και μοιράσματος και διοργανώνεται για ακόμη μία χρονιά, ενώ αναμένεται και φέτος να έχει μεγάλη επιτυχία. Πώς νιώθετε για αυτό;

Το TEDxAUTH δεν είναι ένα απλό event αλλά μια ζωντανή κοινότητα ανθρώπων με όραμα, ιδέες και πάθος για δημιουργία. Κάθε χρονιά κουβαλάει τη δική της μοναδική ενέργεια, και το να βλέπεις τόσα άτομα να εμπνέονται, να μοιράζονται και να εξελίσσονται μέσα από αυτό, είναι πραγματικά συγκινητικό. Για 8η συνεχόμενη χρονιά, είναι τιμή μας που ο κόσμος αγκαλιάζει το TEDxAUTH, και αυτή η στήριξη μας δίνει δύναμη να συνεχίσουμε με ακόμη μεγαλύτερη αφοσίωση και δημιουργικότητα.

Ποιοι είναι οι στόχοι σας φέτος;

Φέτος, στόχος της ομάδας είναι να δημιουργήσει μια εμπειρία που τιμά τόσο το πνεύμα του TEDx όσο και την ιδιαίτερη συγκυρία των 100 χρόνων του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Με οδηγό μας την εντελέχεια, το φετινό θέμα, θέλουμε να δώσουμε χώρο σε ιδέες, πρόσωπα και εμπειρίες που ενσαρκώνουν το ταξίδι προς την ολοκλήρωση, προς την ουσιαστική εξέλιξη του ανθρώπου και της κοινωνίας. Θέλουμε το TEDxAUTH 2025 να λειτουργήσει ως γέφυρα ανάμεσα στην παράδοση και το μέλλον, αναδεικνύοντας τη δυναμική των ιδεών, τη σημασία του διαλόγου και τη δημιουργική ενέργεια της νέας γενιάς. Είναι μια χρονιά-ορόσημο και νιώθουμε την ευθύνη αλλά και τον ενθουσιασμό να συνεισφέρουμε με τον δικό μας τρόπο σε αυτό το επετειακό έτος, με ένα event που θα εμπνέει, θα προβληματίζει και θα ενώνει.

Σε τι ηλικίες απευθύνεται το TEDxAUTH και ποιο είναι το προφίλ όσων συμμετέχουν σε αυτό, είτε ως διοργανωτές/εθελοντές, είτε ως κοινό;

Το TEDxAUTH διοργανώνεται κυρίως από φοιτητές και νέους απόφοιτους, που επιθυμούν να δημιουργήσουν έναν χώρο έμπνευσης και καινοτομίας. Ωστόσο, το κοινό του TEDxAUTH είναι πολύ πιο ευρύ και περιλαμβάνει ανθρώπους από όλες τις ηλικίες και κοινωνικά υπόβαθρα, που μοιράζονται το ενδιαφέρον για νέες ιδέες και ουσιαστικό διάλογο. Πρόκειται για μια ζωντανή κοινότητα που συνδυάζει την φοιτητική δημιουργικότητα με την πολυμορφία του ευρύτερου κοινού, δημιουργώντας έτσι μια εμπειρία ανοιχτή και προσβάσιμη σε όλους.

Τι σχόλια λάβατε από τον κόσμο μετά το πέρας των προηγούμενων TEDx events;

Τα σχόλια που έχουμε λάβει από το κοινό των προηγούμενων TEDxAUTH events ήταν εξαιρετικά θετικά και ενθαρρυντικά. Οι συμμετέχοντες αναδεικνύουν συχνά την υψηλή ποιότητα των ομιλιών, την αυθεντικότητα των ομιλητών και τη ζωντανή ατμόσφαιρα που δημιουργείται. Πολλοί μοιράζονται πόσο τους εμπνέει το περιεχόμενο και πως τους δίνει κίνητρο για προσωπική και επαγγελματική εξέλιξη. Παράλληλα, εκφράζουν την εκτίμησή τους για το φιλικό και οργανωμένο περιβάλλον, καθώς και για τις ευκαιρίες δικτύωσης που προσφέρει το TEDxAUTH. Αυτά τα θετικά σχόλια μας δίνουν δύναμη να συνεχίσουμε με πάθος και να σχεδιάζουμε κάθε χρόνο ακόμα πιο δυναμικές εμπειρίες.

Γιατί θα προτείνατε σε μικρούς και μεγάλους να το επισκεφτούν;

Είναι μια μοναδική εμπειρία που προσφέρει έμπνευση και νέες προοπτικές σε ανθρώπους κάθε ηλικίας. Για τους νέους, αποτελεί ευκαιρία να γνωρίσουν και να συνδεθούν με άτομα που τολμούν να καινοτομήσουν και να μοιραστούν ιδέες που μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο. Για τους μεγαλύτερους, προσφέρει την ευκαιρία να διευρύνουν τους ορίζοντές τους, να ανανεώσουν την οπτική τους και να έρθουν σε επαφή με φρέσκες ιδέες και δημιουργικές φωνές. Συνολικά, συνδυάζει γνώση, δημιουργικότητα και κοινότητα, καθιστώντας το ένα γεγονός που αξίζει να ζήσει κανείς, ανεξαρτήτως ηλικίας.

Πόσο καιρό προετοιμάζεται ένα τέτοιο event σαν το TEDxAUTH;

Ένα event σαν το TEDxAUTH απαιτεί πολλούς μήνες προετοιμασίας, συνήθως γύρω στους 6 με 9 μήνες. Καθ’ όλη αυτή την περίοδο, η ομάδα εργάζεται συντονισμένα για να επιλέξει με προσοχή τους ομιλητές που θα εμπνεύσουν το κοινό, να διαμορφώσει τη θεματολογία που θα αγγίξει ουσιαστικά θέματα, και να σχεδιάσει κάθε λεπτομέρεια της εκδήλωσης. Παράλληλα, γίνεται εντατική δουλειά στον τομέα της τεχνικής υποστήριξης, της παραγωγής, της επικοινωνίας και της προβολής, ώστε να εξασφαλιστεί μια άρτια και ολοκληρωμένη εμπειρία για όλους τους συμμετέχοντες. Πρόκειται για μια απαιτητική, αλλά και εξαιρετικά ανταποδοτική διαδικασία, όπου το αποτέλεσμα αντανακλά το μεράκι και την αφοσίωση ολόκληρης της ομάδας.

Υπάρχει ανταπόκριση για τέτοια events τόσο από επιχειρήσεις για χορηγίες, όσο και από τον κόσμο;

Ναι, υπάρχει σημαντική ανταπόκριση και από τις επιχειρήσεις αλλά και από το κοινό. Οι επιχειρήσεις αναγνωρίζουν την αξία και το κύρος ενός τέτοιου event, καθώς τους δίνεται η ευκαιρία να στηρίξουν μια πλατφόρμα έμπνευσης και καινοτομίας, ενώ παράλληλα προβάλλουν το όνομά τους σε ένα δυναμικό και απαιτητικό κοινό. Από την άλλη, το κοινό δείχνει μεγάλο ενδιαφέρον και συμμετοχή, καθώς αναζητά εμπειρίες που τονώνουν τη δημιουργικότητα, προσφέρουν γνώσεις και προωθούν το διάλογο γύρω από σημαντικά ζητήματα. Η θετική αυτή ανταπόκριση δημιουργεί μια αμοιβαία ώθηση που κάνει κάθε διοργάνωση πιο δυνατή και επιτυχημένη.

Για μία ακόμα φορά οι δράσεις σας περιλαμβάνουν μια τεράστια ποικιλία από ομιλίες, workshops, parties και παράλληλες δράσεις. Τι διαφορετικό θα δούμε φέτος; Υπάρχει κάποια καινοτομία που φιλοδοξείτε να εντάξετε στην φετινή διοργάνωση;

Φέτος, το μεγάλο στοιχείο που κάνει τη διοργάνωσή μας ξεχωριστή είναι ο χώρος που επιλέξαμε: τα Παλιά Σφαγεία της Θεσσαλονίκης. Πρόκειται για ένα μοναδικό, ιστορικό venue με βιομηχανική αισθητική, που δημιουργεί μια ιδιαίτερη ατμόσφαιρα και προσφέρει έναν καινοτόμο καμβά για όλες τις δράσεις μας. Η επιλογή αυτού του χώρου όχι μόνο αναδεικνύει την τοπική ταυτότητα και την ιστορία της πόλης, αλλά δίνει και τη δυνατότητα να εξελιχθούν τα events μας μέσα σε ένα πρωτότυπο περιβάλλον, διαφορετικό από ό,τι έχουμε συνηθίσει. Αυτή η φρέσκια προσέγγιση στο venue αποτελεί την καινοτομία που φέρνουμε φέτος, προσφέροντας στους συμμετέχοντες μια ολοκαίνουργια εμπειρία.

 

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

 

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη TEDxAUTH (@tedxauth)

Τι αποκομίζει ένας εθελοντής από την συμμετοχή του στη διοργάνωση ενός TEDx;

Η συμμετοχή ως εθελοντής σε ένα TEDx είναι μια μοναδική ευκαιρία να ζήσεις από κοντά όλη τη μαγεία της διοργάνωσης. Μαθαίνεις να δουλεύεις σε ομάδα, αναπτύσσεις νέες δεξιότητες και γνωρίζεις ανθρώπους με όρεξη και όραμα. Είναι μια εμπειρία που σε εμπνέει, σε εξελίσσει και σου δίνει την ικανοποίηση ότι βοηθάς να έρθουν στο φως ιδέες που πραγματικά μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο.

Ο κόσμος της Θεσσαλονίκης είναι πρόθυμος να στηρίξει και να συμμετάσχει σε τέτοιες πρωτοβουλίες;

Ο κόσμος της Θεσσαλονίκης δείχνει μεγάλο ενδιαφέρον και προθυμία να στηρίξει και να συμμετάσχει σε τέτοιες πρωτοβουλίες. Η πόλη έχει μια ζωντανή, δημιουργική κοινότητα που αναζητά ευκαιρίες για μάθηση, έμπνευση και συνεργασία. Οι Θεσσαλονικείς είναι ανοιχτοί σε νέες ιδέες και εκδηλώσεις που προάγουν τη γνώση και την καινοτομία, και αυτό φαίνεται μέσα από τη δυναμική συμμετοχή τους σε events όπως το TEDx. Η αγάπη για την πόλη και η επιθυμία να συμβάλλουν στην ανάπτυξή της κάνουν τον κόσμο εδώ να αγκαλιάζει τέτοιες πρωτοβουλίες με ζεστασιά και ενθουσιασμό.

Ποια είναι τα κριτήρια εκείνα που θα αποτελέσουν την αφορμή για να προσκαλέσετε κάποιον ομιλητή σε ένα TEDx; Μιλήστε μας για τους ομιλητές που θα δούμε φέτος.

Η επιλογή των ομιλητών μας βασίζεται στο πώς οι προσωπικές τους διαδρομές και οι ιδέες τους συνδέονται με το φετινό μας θέμα, την Εντελέχεια. Η εντελέχεια, με βάση τον ορισμό της, είναι η ολοκλήρωση του ανθρώπου, ενώ για εμάς αποτελεί μια διαδρομή με τρεις κύριους σταθμούς, τα συνθετικά της λέξης: το έν, το τέλος και το έχειν. Στο «έν» ο άνθρωπος ονειρεύεται και θέτει στόχους, στο «τέλος» επιχειρεί να τους πετύχει, και στο «έχειν» έρχεται ο απολογισμός αυτού του ταξιδιού και το τι τελικά αποκόμισε.

Έτσι, αναζητούμε ομιλητές που μπορούν να μας αφηγηθούν την προσωπική τους πορεία μέσα από αυτές τις τρεις φάσεις, είτε μιλώντας για την έμπνευση και την ενδοσκόπηση, είτε για τις επιτυχίες και τις αποτυχίες, είτε για την αξία και τις δυσκολίες της διαδρομής αυτής. Η ποικιλία αυτή, με ομιλητές από διαφορετικά υπόβαθρα και τομείς, δημιουργεί μια πλούσια και ολοκληρωμένη εικόνα της εντελέχειας.

Φέτος οι ομιλητές μας θα ανοίξουν διαλόγους, θα προβληματίσουν και ίσως συγκινήσουν, προσφέροντας μοναδικές ιστορίες που αν και φαινομενικά ασύνδετες, θα κουμπώσουν αρμονικά στη σκηνή ολοκληρώνοντας έτσι το δικό μας κοινό ταξίδι, τη δική μας Εντελέχεια!

Ποιος θεωρείτε ότι είναι ο αντίκτυπος του TEDxAUTH και ποιο είναι το αποτύπωμα που θα θέλατε να αφήσει; Γενικότερα, αλλά και ειδικότερα στην πόλη της Θεσσαλονίκης και τον κόσμο του Πανεπιστημίου.

Το TEDxAUTH έχει έναν σημαντικό αντίκτυπο καθώς λειτουργεί ως μια πλατφόρμα που φέρνει κοντά ιδέες, ανθρώπους και κοινότητες με σκοπό την έμπνευση, τη γνώση και τη δημιουργία διαλόγου. Στόχος μας είναι να δώσουμε φωνή σε καινοτόμες σκέψεις και ιστορίες που αξίζει να ακουστούν, ενισχύοντας έτσι το πνεύμα της δημιουργικότητας και της εξέλιξης.

Ιδιαίτερα για την πόλη της Θεσσαλονίκης και το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο, επιδιώκουμε να αποτελέσουμε έναν ζωντανό κόμβο πολιτισμού και διανόησης που συνδέει την ακαδημαϊκή κοινότητα με την κοινωνία ευρύτερα. Θέλουμε το αποτύπωμά μας να είναι η ενδυνάμωση της τοπικής ταυτότητας μέσα από την προβολή του πνεύματος, της ιστορίας και της δυναμικής της πόλης, ενώ παράλληλα να ανοίγουμε δρόμους συνεργασίας και καινοτομίας.

Με άλλα λόγια, επιθυμούμε το TEDxAUTH να γίνει ένας θεσμός που όχι μόνο εμπνέει το κοινό του αλλά και συμβάλλει ουσιαστικά στην πολιτιστική και πνευματική ανάπτυξη της Θεσσαλονίκης και της πανεπιστημιακής κοινότητας, αφήνοντας ένα διαχρονικό σημάδι που θα συνεχίσει να εξελίσσεται.

Τι ρόλο μπορεί να διαδραματίσει στις μέρες μας το TEDxCommunity; Πως μπορούν να αλληλεπιδράσουν τα TEDxevents στην Ελλάδα;

Το TEDxCommunity σήμερα μπορεί να λειτουργήσει ως ένας δυναμικός χώρος σύνδεσης και συνεργασίας μεταξύ ανθρώπων με διαφορετικές ιδέες, εμπειρίες και γνώσεις, ενισχύοντας το αίσθημα κοινότητας και αλληλεγγύης. Μέσα από αυτή την κοινότητα, δημιουργείται ένα δίκτυο που υποστηρίζει τη διάδοση καινοτόμων ιδεών και την ενθάρρυνση της δημιουργικότητας σε τοπικό αλλά και εθνικό επίπεδο.

Στην Ελλάδα, τα TEDxevents μπορούν να αλληλεπιδράσουν μεταξύ τους μέσω ανταλλαγής εμπειριών, συνεργασιών σε κοινές δράσεις και διαμοιρασμού περιεχομένου, δημιουργώντας έτσι μια ενιαία αλλά πολύχρωμη πλατφόρμα ιδεών που αγκαλιάζει όλη τη χώρα. Μέσα από αυτή την αλληλεπίδραση, τα events ενισχύουν τη φωνή τους, προσελκύουν ευρύτερο κοινό και συμβάλλουν στην καλλιέργεια μιας κουλτούρας καινοτομίας και ανοιχτού διαλόγου σε κάθε γωνιά της Ελλάδας.

Ποια τα μελλοντικά σας σχέδια για τη διοργάνωση του TEDxAUTH; Στοχεύετε στο να καθιερωθεί και τελικά να γίνει θεσμός στα δρώμενα της πόλης και του πανεπιστημίου;

Το TEDxAUTH είναι ήδη μια μεγάλη και καθιερωμένη διοργάνωση που έχει κερδίσει τη θέση της στην καρδιά της πόλης και του πανεπιστημίου. Παρόλα αυτά, τα μελλοντικά μας όνειρα είναι να το δούμε να εξελίσσεται ακόμη περισσότερο, να γίνεται ακόμα πιο ζωντανό και δυναμικό, ένας θεσμός που όχι μόνο παρουσιάζει σπουδαίες ιδέες αλλά εμπνέει και ενώνει όλο και περισσότερους ανθρώπους.

Επιδιώκουμε να δημιουργήσουμε μια κοινότητα που μεγαλώνει μαζί με τη Θεσσαλονίκη, μια κοινότητα που αφήνει ένα ζεστό και διαχρονικό αποτύπωμα, και που αποτελεί γέφυρα ανάμεσα στο παρόν και στο μέλλον, γεμάτη ελπίδα, δημιουργία και όραμα για έναν καλύτερο κόσμο.

 

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

 

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη TEDxAUTH (@tedxauth)

Εσύ μπορείς να αγγίξεις την Εντελέχεια σου; Ήρθε η ώρα να το ανακαλύψεις!

Βρες το δικό σου εισιτήριο σε αυτό το link και γίνε μέρος της εμπειρίας ενός TEDxevent!

Εισιτήρια: 

ticketplus.gr 

Γνωρίστε την ΕΝΤΕΛΕΧΕΙΑ μέσα από την ιστοσελίδα www.tedxauth.com ή ακολουθήστε το TEDxAUTH στα social media!

Instagram (@tedxauth)
TikTok (@tedxauth)
LinkedIn (@TEDx AUTH)
YouTube (@TEDx AUTH)

Ποια ήταν η πρώτη σου σκέψη όταν διάβασες το έργο; Τι είναι αυτό που σου κέντρισε το ενδιαφέρον και αποφασίσατε μαζί με την Έφη Μπίρμπα να το ανεβάσετε στη σκηνή;

Το έργο ξεκινάει με την υποκειμενική ματιά ενός αδέσποτου σκύλου. Τον τρόπο ζωής του, την καθημερινότητά του, τις επιθυμίες του. Πώς βλέπει τους ανθρώπους, τι θα ήθελε από αυτούς, πώς του συμπεριφέρονται. Και εξελίσσεται εντελώς απροσδόκητα και αρκετά ανατρεπτικά, ακόμη και με τα σημερινά δεδομένα. Μια καυστική σάτιρα, μια νουβέλα επιστημονικής φαντασίας του 1925, η οποία περιγράφει τόσο αριστοτεχνικά την πραγματικότητα της σημερινής εποχής – που αναρωτιέται κανείς, πώς αυτό το έργο που γράφτηκε πριν 100 χρόνια είναι τόσο μα τόσο επίκαιρο. Ίσως, διότι τότε η θεματική του άγγιζε την επιστημονική φαντασία και σήμερα έχει γίνει μια πραγματικότητα.

Πες μας με λίγα λόγια, τι θα ήθελες να αποκομίσει κάποιος φεύγοντας από αυτή; Ποιοι λόγοι κατά τη γνώμη σου, καθιστούν το έργο αυτό τόσο “δυνατό”, αλλά και επίκαιρο;

Το έργο παρουσιάζει ένα επιστημονικό πείραμα, μια απόπειρα να δημιουργηθεί ένα νέο πλάσμα. Ο άνθρωπος επεμβαίνει παρεμβατικά και εκβιάζει τα πράγματα για να εξελίξει το ανθρώπινο είδος, όπως ο ίδιος πιστεύει πως είναι το ιδανικό. Έχει την πεποίθηση πως θα εξαλείψει το λάθος, το γήρας, τον θάνατο. Θα δημιουργήσει τον νέο άνθρωπο, θα γίνει ο ίδιος Θεός στην θέση του Θεού. Θα κατασκευάσει ένα πλάσμα που θα χειραγωγείται, θα κατευθύνεται, δεν θα αντιδρά και θα παράγει. Το ιδανικό, δηλαδή, πλάσμα για την κοινωνία που ονειρεύεται κάθε ολοκληρωτικό καθεστώς. Αυτό το συναντάμε σε πολλές περιόδους μέσα στην ανθρώπινη ιστορία, αλλά και στις μέρες μας. Η νοοτροπία δείχνει να είναι παρόμοια, ο τρόπος αλλάζει και τα μέσα.

Για τον Μπουλγκάκοφ φως δεν υπάρχει πουθενά. Ωστόσο, ο γιατρός συνειδητοποιεί κάποια στιγμή το λάθος του και αναλαμβάνει την ευθύνη του. Τι σημασία έχει για εσένα το να αναλαμβάνεις την ευθύνη;

Νομίζω πως φως υπάρχει στον Μπουλγκάκοφ, ακριβώς διότι αποδομεί τους πάντες μέσα στο έργο του και οδηγεί τον επιστήμονα στην συνειδητοποίηση της κατάστασής του. Η αναγνώριση της προσωπικής ευθύνης που έχουμε μέσα σε ένα σύνολο, η υποχρέωση που ωφείλουμε να έχουμε απέναντι στον άλλον, αλλά και στον εαυτό μας είναι ζωτικής σημασίας αξίες τόσο για την καλλιέργεια και εξέλιξη της προσωπικότητας, όσο και για το σύνολο της ανθρώπινης κοινωνίας.

Έχω την αίσθηση πως εάν είχε ο άνθρωπος ανεπτυγμένη την αίσθηση της ευθύνης που φέρει, όταν υπάρχει ζει και συνυπάρχει με τον άλλον, τότε η κοινωνία δεν θα είχε την τάση να διεκδικεί δικαιώματα. Τα πράγματα θα ήταν αυτονόητα και ο ένας θα σέβονταν τον άλλον και θα νοιαζόταν για την εξέλιξή του και την προκοπή του. Θα αισθανόταν υπεύθυνος, όχι μόνο για τον εαυτό του, αλλά και για τον άλλον, για το σύνολο της κοινωνίας. Η αίσθηση ευθύνης και ο αγώνας να την διατηρείς, να την καλλιεργείς και να την εφαρμόζεις πολλές φορές σε ξεβολεύει. Σε βγάζει από το Εγώ και σε οδηγεί στο Εσύ.

Υπάρχουν κάποιες προκλήσεις με τις οποίες να βρέθηκες αντιμέτωπος σε αυτή την παράσταση; 

Όλο το έργο ήταν μια πρόκληση. Παράδειγμα, πώς κάνεις έναν σκύλο; Πώς αυτός μιλάει; Πώς βλέπει τον κόσμο γύρω του; Πώς είναι ένα νέο πλάσμα που δεν προσαρμόζεται σε κανόνες; Ποιοί είναι αυτοί οι κανόνες που αποδομεί; Πώς κινείται; Πώς συμπεριφέρεται; Χιλιάδες ερωτήσεις. Κάποιες προσπαθήσαμε να τις απαντήσουμε, κάποιες άλλες μας συνοδεύουν και θα μας συντροφεύουν και μετά την πραγμάτωση του έργου αναπάντητες, που ίσως βρεθεί μια απάντηση αρκετά μετά.

Πώς είναι να υποδύεσαι έναν σκύλο, τον Σάρικ, που μεταμορφώνεται στον Σαρίκοφ, ένα τέρας; Και τελικά, τι συμβολίζει η καρδιά του σκύλου;

Η καρδιά του σκύλου είναι κατασκευασμένη για να αφοσιώνεται στον άνθρωπο. Να τον συντροφεύει, να τον εμπιστεύεται, να τον ακολουθεί όποιος κι αν είναι αυτός, όπως και να του συμπεριφέρεται, να υπομένει, να ανέχεται, να αγαπά, να πιστεύει και να εμπιστεύεται, να απορροφά, να χαίρεται για αυτόν όποιος κι αν είναι, να τον φυλάει και να τον φιλά, να βρίσκεται στο πλάι του απέναντί του, να τον κοιτά, να τον αφουγκράζεται, να τον ψάχνει, να τον ζητά, να τον ακούει και να τον μυρίζει, να τον υπακούει και να τον ξεκουράζει.

Η καρδιά του σκύλου είναι μια καρδιά που χτυπά για τον άνθρωπο, μια καρδιά που χωρίς λόγια αποδεικνύει με πράξεις την αγάπη της για αυτόν. Το να υποδύομαι τον Σάρικ έχει μια αγαπητική διάθεση, που στην μεταμόρφωση σε Σάρικοφ αποκτά μια κτηνώδη εγωιστική χροιά.

Πόσο εύκολα ή δύσκολα μπορείς να απεμπλακείς από τη ψυχοσύνθεση των χαρακτήρων που υποδύεσαι και τι είναι αυτό που σε “επαναφέρει” στη δική σου πραγματικότητα;

Δεν ταυτίζομαι με τον χαρακτήρα που υποδύομαι συναισθηματικά ή ψυχολογικά. Η προσπάθεια και ο αγώνας είναι να βγω από τον εαυτό μου. Να εκτεθώ να συντριβώ. Να μην υπάρχω, να μην υπάρχει Εγώ. Δύσκολα πράγματα, που όταν σε στιγμές συμβούν, αισθάνεσαι πραγματική ελευθερία.

Στην Καρδιά του Σκύλου, η επιστήμη δείχνει να εξυπηρετεί τον εαυτό της. Αυτό είναι κάτι που απασχολεί τις σκέψεις σου;

Η ιδιοτέλεια είναι κάτι που μας χαρακτηρίζει. Η ανιδιοτέλεια είναι μεγάλη αρετή. Η θυσιαστική ματιά, η θυσιαστική διάθεση στις σχέσεις, στην έρευνα, στην μελέτη ή στην εργασία, απαιτούν πνευματικό υπόβαθρο, πνευματική καλλιέργεια και ωριμότητα. Η επιστήμη, η πολιτική, η τέχνη, η τεχνολογία και οι εκπρόσωποί τους θα πρέπει να υπηρετούν θυσιαστικά τον άνθρωπο και όχι τον εαυτό τους.

Όλα τα έργα που διαλέγετε με την Έφη Μπίρμπα έχουν έναν κοινό άξονα, είναι ανθρωποκεντρικά. Εσύ πώς αισθάνεσαι μέσα σε όλη αυτή τη ζοφερή πραγματικότητα;

Αισθάνομαι πως ο αγώνας είναι προσωπικός. Πάντοτε ήταν και πάντοτε θα είναι. Η ανακαίνιση γίνεται πρώτα εντός λένε κάποιοι φωτισμένοι άνθρωποι, μετά εκτός. Να φωτιστεί ο ζόφος που υπάρχει μέσα. Το σκοτάδι ουσιαστικά δεν υπάρχει, είναι η απουσία του φωτός. Μόνο το φως υπάρχει. Ό,τι όμως αυτό δεν φωτίζει, επικρατεί το σκότος, ο σκοτωμός.

Πώς κρίνεις τα αντανακλαστικά μας ως πολίτες, αλλά και τη στάση όσων εμπλέκονται με την τέχνη και τον πολιτισμό απέναντι στα ζητήματα της επικαιρότητας;

Ό,τι μπορούμε κάνουμε. Η αμεσότητα στα πράγματα έχει γίνει πιο σπάνια και πιο δύσκολη. Η εμμεσότητα και η διπλωματία έχει την τιμητική της σήμερα.

Ποια είναι εκείνα τα κοινά γνωρίσματα ανάμεσα σε εσένα και το χαρακτήρα που ενσαρκώνεις;

Έχω μια ιδιαίτερη αδυναμία στα σκυλιά και γενικότερα στα ζώα. Έχω συμμετάσχει στην ταινία «Το όνειρο του Σκύλου», στο «Ιβάν και τα σκυλιά», στην «Μήδεια» του Παπαϊωάννου κάνοντας τον σκύλο, τώρα στην καρδιά του σκύλου κάνοντας τον Σάρικ. Έχω δύο σκύλους. Από 18 χρονών έχω σκύλους, επομένως το γάβγισμα και η σκυλίσια οπτική είναι μια περιοχή που βρίσκεται αρκετά κοντά.

Ποιες ήταν οι πρώτες σου καλλιτεχνικές επιρροές;

Χορός DV8, videodance υλικό που βλέπαμε την δεκαετία του 90, Pinabausch και Μπάστερ Κίτον.

Υπάρχει κάποια στιγμή ή μία συνεργασία στην διαδρομή σου έως τώρα που να ξεχωρίζεις;

Όλες είναι ιδιαίτερες και ξεχωριστές, επίπονες και εποικοδομητικές.

Υπάρχει κάτι που σε “φοβίζει” σήμερα στην ελληνική κοινωνία; Μία κρίση (κοινωνική, οικονομική κ.τ.λ.) μπορεί να λειτουργήσει, τελικά, ως “ευκαιρία” για έναν καλλιτέχνη και να μετατραπεί σε μία δημιουργική περίοδο;

Η έννοια της μεταποίησης είναι απαραίτητη στην τέχνη, αλλά και στην τέχνη της ζωής γενικότερα. Πώς μια δύσκολη συνθήκη δίνει την αφορμή να σε οδηγήσει κάπου ξεχωριστά και να σου αποκαλύψει την αλήθεια, είναι πραγματικά εντυπωσιακό. Όλα είναι προς όφελος, αρκεί να μην σε καταπιεί η απογοήτευση. Η υψικάμινος σε μεγάλη θερμοκρασία δίνει μορφή στο σίδερο.

Πώς είναι να ζεις – όντας ηθοποιός και εν γένει δημιουργός – στην Ελλάδα του σήμερα; Από τη δική σου εμπειρία, τι θα προέτρεπες ένα νέο παιδί;

Ηθοποιός σημαίνει κάθε 3 μήνες – άντε 6 μήνες – να αναζητάς εργασία. Να μελετάς, να ασκείσαι, να εργάζεσαι παράλληλα για να συμπληρώνεις το εισόδημά σου. Το πτυχίο σου να μην αναγνωρίζεται. Να καταπιάνεσαι με μεγάλους συγγραφείς και αξιόλογους ενίοτε δημιουργούς, να παλεύεις να βγεις από τον εαυτό σου, αλλά να βλέπεις πως στην πράξη κάνεις το αντίθετο, οχυρώνεσαι. Παλεύεις με τον ναρκισσισμό σου και το Εγώ σου. Κάποιες στιγμές αισθάνεσαι την διαστολή του χρόνου, άλλες ερημώνεις μέσα σε μια αδιαχείριστη αναμονή. Άλλες φορές τρέχεις και δεν φτάνεις και αναρωτιέσαι γιατί και πώς. Μετά δεν κάνεις τίποτα και λες, μα γιατί εγώ; Μετά το χειροκρότημα έρχεται η υπόκλιση, μετά περπάτημα, λίγο φαγητό. Κουβέντες για την τέχνη, για την ζωή, ερωτήματα, προβληματισμοί, όλα ένα κουβάρι, ένας κόμπος που σφίγγει, αλλά και σε ζεσταίνει. Στο τέλος αναρωτιέσαι τι έχει αξία, πώς την διαχειρίζεσαι και πώς στέκεσαι απέναντί της. Έχεις ευθύνη, αισθάνεσαι. Αισθάνομαι.

Ποια είναι τα μελλοντικά σου σχέδια;

«Να συνεχίζω να αποτυγχάνω καλύτερα», όπως έλεγε και ένας ταλαντούχος συγγραφέας, ο Σάμιουελ Μπέκετ.

info:

Μετά από μεγάλη ζήτηση η “Καρδιά του Σκύλου” της Έφης Μπίρμπα και του Άρη Σερβετάλη θα συνεχίσει να χτυπάει δυνατά μέχρι την Κυριακή 18 Μαΐου στο Αριστοτέλειον Θέατρο και θα μεταδίδει τον παλμό της σε όλη τη Θεσσαλονίκη.

Στην «Καρδιά του Σκύλου» η Έφη Μπίρμπα πραγματοποιεί μία νέα πυρηνική εικονοκλαστική ανάγνωση του εμβληματικού έργου του Ρώσου συγγραφέα Μιχαήλ Μπουλγκάκοφ και μας προσκαλεί να κοιτάξουμε γύρω μας με άλλα “μάτια”, να σκεφτούμε κριτικά και να αναρωτηθούμε για τον κόσμο που θέλουμε να ζούμε.

Σε αυτήν τη σκοτεινή περιπέτεια που ξεδιπλώνεται στα λημέρια της επιστημονικής φαντασίας, της σάτιρας και της κοινωνικής κριτικής πρωταγωνιστούν ο Άρης Σερβετάλης και ο Αργύρης Πανταζάρας.

Μαζί τους η Ηλέκτρα Νικολούζου, ο Μιχάλης Θεοφάνους, η Χαρά-Μάτα Γιαννάτου, η Αλεξάνδρα Καζάζου και ο Σπύρος Δέτσικας.

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ

ΘΕΑΤΡΟ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΕΙΟΝ – Εθνικής Αμύνης 2, Θεσσαλονίκη 546 21

Τηλέφωνο: 231 026 2051

Μέρες και ώρες παραστάσεων:

Πέμπτη 8/5 21:00

Παρασκευή 9/5 & 16/5 21:00

Σάββατο 10/5 & 17/5 18:00 και 21:00

Κυριακή 11/5 & 18/5 20:00

Εισιτήρια:

Α Ζώνη: 25€

Β Ζώνη 20€

Β Ζώνη 18€ φοιτητικό, ΑΜΕΑ, ανέργων, άνω 65 ετών

Προπώληση: more.com

Ποιος είπε πως τα κρεοπωλεία δεν μπορούν να περάσουν στη νέα εποχή, διατηρώντας πάντα την ποιότητά τους σε υψηλά στάνταρ; Το Κρεοτεχνείον Λασκαρέλλη στην Καλαμαριά, αποτελεί την απόδειξη πως το κρέας είναι μια πολύ πιο ενδιαφέρουσα περίπτωση από ό,τι φανταζόσουν!

Γράφει η Ασημίνα Τούνα

H νέα δημιουργικότητα και το ψαγμένο φαγητό από τις αρχές του νέου αιώνα καλπάζουν, κάτι που αντιλήφθηκε από νωρίς ο παγκοσμίου φήμης και βραβευμένος κρεοτέχνης, Νίκος Λασκαρέλλης κι έτσι δημιούργησε το δικό του σύγχρονο κρεοπωλείο που μπορεί να καλύψει κάθε ανάγκη του καταναλωτικού κοινού με γνώμονα την ειλικρινή πώληση και τις σύγχρονες τάσεις σε συνδυασμό με την παράδοση, την εκπαίδευση του κόσμου, καθώς και τη σχέση εμπιστοσύνης ανάμεσα στον καταναλωτή και τον κρεοπώλη.

Πρόκειται για μία «φρέσκια» επιχείρηση που λειτουργεί από τον Οκτώβριο του 2024 και έφερε νέο αέρα σε ό,τι αφορά την κρεατοφαγία όπως την είχαμε συνηθίσει. Ένα εγχείρημα που αποτελεί τη συνέχεια των αρκετών προηγούμενων χρόνων εμπειρίας του Νίκου στον κλάδο και η αναμενόμενη εξέλιξη για αυτόν.

Με εγγύηση την πολύχρονη εμπειρία του, τις γνώσεις και τις διακρίσεις του σε παγκόσμιο επίπεδο μάλιστα, ο Νίκος Λασκαρέλλης μάς δίνει ραντεβού στο νέο, σύγχρονης αισθητικής κρεοπωλείο του.

Το κατάστημα, άρτιο αρχιτεκτονικά και άκρως λειτουργικό, πεντακάθαρο, με μίνιμαλ design και open χώρους όπου το κρέας κόβεται κατά τη στιγμή της παραγγελίας, έχει καταφέρει σε έναν μόλις χρόνο λειτουργίας, να αποκτήσει φανατικό κοινό εντός και εκτός των συνόρων της Καλαμαριάς, χτίζοντας καθημερινά σχέσεις εμπιστοσύνης με τους πελάτες!

Εδώ, γνωρίζουν τα πάντα για το καλό κρέας

Το Κρεοτεχνείον δημιουργήθηκε από τον ίδιο τον Νίκο, τον οποίο συναντάς καθημερινά στο κατάστημα μαζί με τη σύζυγό και τον πατέρα του. Ο ίδιος δεν θα μπορούσε να ασχοληθεί με κάτι άλλο. Τρίτης γενιάς κρεοπώλης, μεγαλωμένος στην οικογενειακή επιχείρηση (κρεοπωλείο – χοιροτροφική μονάδα) και απόφοιτος της Αμερικανικής Γεωργικής Σχολής του τμήματος Ζωικής Παραγωγής, γνώριζε από νωρίς ποιος είναι ο δρόμος του.

Φέρνει την παγκόσμια κτηνοτροφία στην πόρτα σου με εκλεκτά κρέατα από όλο τον κόσμο: Ισπανία, Ιαπωνία, Αυστραλία, Αμερική, ειδικής εκτροφής σε όλες τις σύγχρονες κοπές, Rib eye, Porterhouse, Τomahawk, Τ-bone, για αξέχαστα σπιτικά barbeque που θα γράψουν ιστορία.

Τον εμπιστεύεται κόσμος από ολόκληρη την πόλη και ήταν από τους πρώτους που έμαθε στους Θεσσαλονικείς τι είναι οι γαλλικές κοπές και πώς μπορούν να τις διαχειριστούν στο σπίτι. Αφού, είναι ένας εκ των δέκα Bovillage Ambassador στην Ελλάδα με εξειδίκευση στις γαλλικές κοπές από τη Σχολή Κρεοπωλών της Γαλλίας.

Τη γνώση και την εμπειρία που προσφέρουν τόσο οι μεγαλύτερες κρεαταγορές της χώρας, όσο κι η οικογενειακή παράδοση τριών γενιών, πήρε σαν εφόδια ο Νίκος και μέσα από την ακονισμένη του ματιά, δημιούργησε ένα σύγχρονο κρεοπωλείο που κερδίζει τις εντυπώσεις.

Οι ίδιος είναι φοβερός γνώστης του κρέατος και δη της ελληνικής παραγωγής και πάντα παρών. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός, πως έχει διακριθεί σε παγκόσμιο επίπεδο και είναι κάτοχος της 4ης θέσης στον Παγκόσμιο Διαγωνισμό Κρεοπωλών που πραγματοποιήθηκε τον Ιούνιο του 2024 στο Ascot της Αγγλίας.

Διαθέτει πολυετή εμπειρία σε όλα τα στάδια του κλάδου (λιανική, χονδρική πώληση, σφαγεία κ.ο.κ), είναι εισηγητής στη Σχολή Κρεοπωλών, Συνιδρυτής και Γραμματέας της Λέσχης Ελλήνων Κρεοτεχνών. Δεν σταματά να εξελίσσεται και να «ψάχνεται» στο αντικείμενο, συμμετέχοντας σε πληθώρα σεμιναρίων. Συνεργασίες με συναδέλφους τόσο από την Ελλάδα, όσο και από το εξωτερικό, συμμετοχές σε εκθέσεις, επιδείξεις και βραβεύσεις, ολοκληρώνουν το – πραγματικά – πλούσιο βιογραφικό του.

Δεν είναι ένα απλό κρεοπωλείο. Είναι ένας μικρός παράδεισος για όποιον αγαπάει το σωστό και ποιοτικό κρέας.

Aς μη γελιόμαστε: η μαγεία σ’ ένα κρεοπωλείο είναι η σχέση που αναπτύσσεις με το άτομο που σε περιποιείται – τον κρεοπώλη σου – του οποίου η επιλογή είναι μια πολύ προσωπική υπόθεση.

Η εμπειρία του Νίκου Λασκαρέλλη, οι γνώσεις και το πάθος του για την δουλειά είναι αυτά που κάνουν τόσο τον ίδιο, όσο και το κρεοπωλείο του να ξεχωρίζουν. Σε συνδυασμό, μάλιστα, με την απίστευτη εξυπηρέτηση και τη φιλική διάθεση με την οποία σε υποδέχονται τόσο ο ίδιος, όσο και η Σταυρούλα η σύζυγός του, είναι η απόδειξη ότι η σκληρή δουλειά, η έμπνευση και η εφαρμοσμένη δημιουργικότητα θα έχουν πάντα μια θέση στο τραπέζι μας και στις προτιμήσεις μας.

Από τους πλέον καταξιωμένους επαγγελματίες της γενιάς του, κατάφερε να πάει το ελληνικό χασάπικο που ήταν πίσω από την εποχή του, πολλά βήματα παραπέρα και να το ανάγει σε τέχνη.

Αφήνοντας πίσω καταϊδρωμένο τον χασάπη της γειτονιάς που δεν χαμπαριάζει κι επιμένει να σου κόβει με το κιλό τα τρία – τέσσερα κλασικά μπριζολοειδή, το μέχρι πρότινος χασάπικο έδωσε τη θέση του στο Κρεοτεχνείον. Αυτό, που με αγάπη, μεράκι και φανατική προσοχή στην λεπτομέρεια και την ποιότητα, έγινε talk of the town για τους απανταχού λάτρεις και θιασώτες του καλού κρέατος.

«Κρεοτεχνείον, γιατί είναι ο όρος που αντιπροσωπεύει την εξέλιξη ενός κρεοπωλείου. Ένα κρεοπωλείο έχει πολλές επιμέρους παραμέτρους, όπως η πώληση, η καθαριότητα, η διαχείριση, η γνώση, αλλά κυρίως η τέχνη. Η τέχνη που αφορά στην αποστέωση, τον τεμαχισμό, τον διαχωρισμό ενός σφάγειου, το τελικό αποτέλεσμα, τα παρασκευάσματα, τη μαγειρική αξιοποίηση, το συνδυασμό των γεύσεων και πολλά ακόμη. Όλα τα παραπάνω προκύπτουν από τη συνεχή εξάσκηση, μάθηση, αναζήτηση και τελικά τη γνώση. Ένας κρεοπώλης που γνωρίζει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο όλα τα παραπάνω και τα εφαρμόζει καθημερινά στο κρεοπωλείο του, ναι, λέγεται κρεοτέχνης. Εξ’ ου και το Κρεοτεχνείον.«, μας εξηγεί ο Νίκος Λασκαρέλλης.

Και να μην έχεις όρεξη για μαγείρεμα, εδώ θα σου ανοίξει!

Στο κατάστημα μπορείς να βρεις τα πάντα. Καθημερινά φροντίζουν, ώστε το κρέας στο τραπέζι σου να είναι αρίστης ποιότητας, ολόφρεσκο, διατηρώντας όλα του τα θρεπτικά συστατικά.

Μια ματιά στο ψυγείο και τίποτα εδώ δεν σου θυμίζει χασάπικο, αλλά γκουρμέ ζαχαροπλαστείο. Πάνω από 25 καθημερινές έτοιμες λύσεις – παρασκευάσματα, που επιμελούνται οι ίδιοι και προσαρμόζονται πάντοτε σε αναλογία με την εποχή.

Προϊόντα αξιόλογων συνεργατών, όπως βουβάλι Κερκίνης από τη Φάρμα Παπαδόπουλος, αλλαντικά της εταιρείας ΑΣΠΙΚ, μαύρο χοίρο της Φάρμας Φωτιάδη. Πολύχρωμες μεριδούλες έτοιμες να μπουν στον φούρνο ή την κατσαρόλα, το κρέας όπως το έχεις δει στα καλύτερα μαγαζιά της Ευρώπης, κομμένο σαν πολύτιμο μπιζού, σε συνταγές πρωτότυπες με άποψη και φαντασία, που πάνε πολύ πιο μπροστά από ένα ρολό κοτόπουλο!

Παραλαμβάνουν ελληνικά κρέατα με όλες τις απαιτούμενες προδιαγραφές, καθώς και ολόκληρα σφάγεια – γεγονός που απαιτεί και μεγάλη προσοχή στις επιλογές, ώστε να έχουν τη δυνατότητα να καλύψουν όλες τις ανάγκες σε επιμέρους μικροτεμάχια. Επίσης, ο κάθε πελάτης – ανάλογα με το τι θα ζητήσει και πώς πρόκειται να το μαγειρέψει – ενημερώνεται για τις επιλογές που έχει, προκειμένου να κάνε την καλύτερη δυνατή επιλογή.

Όλα αυτά τα χρόνια, δημιουργούν σταθερές συνεργασίες με εμπόρους και κτηνοτρόφους. Σχέσεις εμπιστοσύνης που εγγυόνται την καλύτερη ποιότητα στο κρέας που φτάνει στο πιάτο του καταναλωτή.

Βρίσκεις όλο το χρόνο αμνοερίφια, κοτόπουλα ειδικής εκτροφής, βιολογικά κρητικά και πολλά πολλά ακόμη καλούδια. Ξεχωρίζουν το πρόβειο burger, το μπιφτέκι κοτόπουλο, το κρασάτο μοσχαράκι, η γεμιστή πανσέτα, αλλά και οι ειδικές κοπές – στις οποίες και οφείλει να γίνει ειδική μνεία.

Στο Κρεοτεχνείον, άπαξ και είσαι καλοφαγάς και προτιμάς κατιτίς πιο ιδιαίτερο, αξίζει να δώσεις έμφαση στις premium κοπές. Αφού, εδώ διαθέτουν πληθώρα από όλο τον κόσμο (από Ιαπωνία, Αμερική, Αυστραλία κτλ.), συμβαδίζοντας με τις τάσεις της εποχής και τις προτιμήσεις ακόμη και των πιο απαιτητικών κρεατοφάγων.

Ε, πως να μην αξίζουν τα χιλιόμετρα για να φτάσω ως την Καλαμαριά, όταν θα βρω αυτήν την ποιότητα;

Μέχρι πρότινος, το μπιφτέκι ή μια μοσχαρίσια μπριζόλα ήταν υπόθεση του κλασικού κρεοπωλείου της γωνίας, οι νέες τάσεις στις κοπές, το βιολογικό κρέας και τα συνοδευτικά delicatessen προϊόντα έχουν, όμως, δημιουργήσει ένα άτυπο χάσμα μεταξύ των σύγχρονων και των «old school». Οι αλλαγές είναι πολλές και ο κλάδος συνεχώς εξελίσσεται, γεγονός που επιβεβαιώνει και ο Νίκος.

«Με την πάροδο των χρόνων, το επάγγελμα εξελίσσεται και αυτό μόνο θετικό μπορεί να είναι. Οι αλλαγές είναι πολλές και αφορούν είτε πρακτικά ζητήματα της καθημερινής ζωής ενός κρεοπωλείου (νομοθεσίες, κανονισμοί, έλεγχοι που διασφαλίζουν την ορθή λειτουργία το), είτε αλλαγές που αφορούν στην εμφάνιση των χώρων των καταστημάτων, αλλά και των ίδιων των κρεοπωλών. Έχω ζήσει αρκετές αλλαγές έως τώρα, όμως θα τις χαρακτήριζα ως θετικές. Ας μην ξεχνάμε, άλλωστε, πως ταυτόχρονα αλλάζει και το καταναλωτικό κοινό. Ενημερώνεται, δοκιμάζει, αποκτά γνώση και τελικά, επιλέγει. Οι απαιτήσεις αυξάνονται και κατά συνέπεια επέρχονται γρηγορότερα και οι αλλαγές. Θεωρώ, πως στο μέλλον, οι επαγγελματίες που θα αντιληφθούν τις αλλαγές και αλληλεπιδράσουν με τον κόσμο και τις ανάγκες του, θα είναι και εκείνοι που θα διαπρέψουν.»

Όλα τα επαγγέλματα έχουν δυσκολίες. Τίποτα δε γίνεται εύκολα ή γρήγορα. Αν, όμως, αυτό που κάνεις το αγαπάς πραγματικά, τότε ναι. Μπορεί να γίνει ευκολότερα. Ο Νίκος αγάπησε αυτή τη δουλειά από παιδί και μεγαλώνοντας, διαπίστωσε ότι είναι ένα επάγγελμα που σου δίνει τρομερές δυνατότητες. Υπάρχει μια συνεχής αναζήτηση για το επόμενο βήμα, μια διαρκής εξέλιξη και μια μάθηση διαχρονική, στοιχεία που κάνουν το επάγγελμα του κρεοπώλη τρομερά ενδιαφέρον.

«Οι κρεοπώλες δεν είμαστε πια, ένα παραδοσιακό επάγγελμα ανάγκης. Είμαστε οι επαγγελματίες που μπαίνουμε καθημερινά στο σπίτι και στο τραπέζι του κόσμου. Και αυτό από μόνο του είναι μία πρόκληση.» αναφέρει, ενώ συνεχίζει λέγοντας:

«Είναι ένα επάγγελμα που το χαρακτηρίζει η επαγγελματική αποκατάσταση, όμως το θέμα είναι μέχρι πού θέλεις να φτάσεις. Για παράδειγμα, εγώ ξεκίνησα θέλοντας να μάθω και συνεχίζω μέχρι και σήμερα να μαθαίνω και να επιδιώκω συνεχώς, αυτό να συμβαίνει. Νομίζω, πως αυτό είναι το «κλειδί». Υπάρχουν τρομερές δυνατότητες και άνθρωποι του κλάδου που πραγματικά στηρίζουν τους νεότερους συναδέλφους. Η ικανοποίηση και η χαρά της δουλειάς έρχεται καθημερινά από τον κόσμο που σε προτιμά, από τα σχόλια τους για το πόσο νόστιμο μπορεί να ήταν αυτό που τους προμήθευσες και εν τέλει, για την ίδια τη σχέση που δημιουργείται μεταξύ μας. Μια σχέση εμπιστοσύνης.»

Τα τελευταία χρόνια το ελληνικό χασάπικο δειλά – δειλά έχει αποφασίσει να γυρίσει σελίδα, φτιάχνει το ντιζάιν του, αποκτά ωριμαντήριο και γνώση για τη σωστή κοπή. Πλάι στο κρέας – όπως – είναι εμφανίζεται μια φρέσκια, ωμή μαγειρική που συντελείται back stage, αυτή που αγαπά ο φοιτητής, αυτός που δεν είναι και εξπέρ της κουζίνας, αλλά κι εσύ που έχεις τραπέζι και δεν θες να σκάσεις ακριβώς με το τύλιγμα ενός ρολού. Ψωνίζεις το σχεδόν έτοιμο μαζί με τα μυστικά για το σωστό ψήσιμο και ξενοιάζεις γενικότερα, αφού από δω μπορείς να πάρεις το κρασί, τη σάλτσα, το ζυμαρικό, ενίοτε και το μαχαίρι που αρμόζει σε μια ψηλομύτα – σπαλομίτα.

«Ο χώρος του κρέατος έχει πάψει να θεωρείται «παρεξηγημένος» ή να μένει πίσω. Αυτό, ίσως να συνέβαινε πριν χρόνια, αλλά όχι πια. Ένας νέος επαγγελματίας μπορεί να προσφέρει πολλά. Πέρα από την όρεξη και τη διάθεση, μπορεί να διαθέτει μεγαλύτερη τεχνογνωσία ή μόρφωση, να δώσει μια νέα ματιά σε έναν κλάδο που συνεχώς εξελίσσεται, να φέρει νέες ιδέες, να διαθέτει ενδεχομένως καλύτερη αντίληψη της εποχής και των τάσεων που αυτή φέρνει μαζί της.» επισημαίνει ο Νίκος.

Όλες οι επιλογές που θα βρεις στο Κρεοτεχνείον παρασκευάζονται από τους ίδιους καθημερινά. Αυτό, φυσικά, και τους δίνει τη δυνατότητα να μπορούν να εγγυηθούν για την ποιότητα και τη νοστιμιά τους. Ταυτόχρονα, μπορούν να τα προσαρμόζουν ανάλογα με την εποχή, αλλά και τις απαιτήσεις των πελατών. Βασική τους επιδίωξη μελλοντικά, είναι η ανάπτυξη του Κρεοτεχνείου, η δημιουργία νέων συνεργασιών, η πραγματοποίηση διαφόρων event γευστικών δοκιμών και φυσικά, νέες συνταγές και προσθήκες.

«Το κρέας είναι αναπόσπαστο κομμάτι της διατροφής μας είτε από ανάγκη, από παράδοση ή από επιλογή. Δεν αποτελεί «τάση» από μόνο του, αλλά είναι εκείνο που δημιουργεί τάσεις, τις οποίες και συναντάμε στα κρεοπωλεία και τα εστιατόρια. Οι Θεσσαλονικείς είμαστε γνωστοί καλοφαγάδες, επομένως και απαιτητικοί καταναλωτές. Το ευχάριστο είναι πως τα τελευταία χρόνια, όλο και περισσότεροι ενδιαφέρονται να μάθουν περισσότερα για αυτό που επιλέγουν. Οι προτιμήσεις τους εναλλάσσονται αναλόγως της εποχή, αλλά και την εκάστοτε αφορμή. Νομίζω, πως υπάρχει μία προτίμηση στις έτοιμες προς μαγείρεμα λύσεις – παρασκευάσματα, αλλά αυτό οφείλεται συχνά στους απαιτητικούς ρυθμούς της ζωής μας σε συνδυασμό με την πληθώρα των επιλογών που βρίσκει κανείς στις βιτρίνες των κρεοπωλείων. Σημαντικό είναι να εμπιστευόμαστε τον κρεοπώλη μας και να τον ρωτάμε.»

Οι προτάσεις για το πασχαλινό τραπέζι

Δεν υπάρχουν πιο γιορτινά τραπέζια από αυτά του Πάσχα, με τα περισσότερα πιάτα να είναι ύμνος στην κρεατοφαγία. Βέβαια, τώρα γινόμαστε και πιο απαιτητικοί με το ποιο κρέας ή ποιο κομμάτι θα επιλέξουμε. Και στο Κρεοτεχνείον Λασκαρέλλη έχουν ετοιμάσει πολλές επιλογές για κάθε γούστο.

«Το Πάσχα στην Ελλάδα χαρακτηρίζεται από την παράδοση, τα ήθη και τα έθιμα μας, οπότε κι εμείς κάπως έτσι κινούμαστε. Αμνοερίφια Ελλήνων παραγωγών, κοντοσούβλια, κοκορέτσι, μαγειρίτσα και όλων των ειδών οι επιλογές για ψησταριά και φούρνο.»

info:

Διεύθυνση: Καυκάσου 61, Καλαμαριά 

Τ: 231 002 9171

Facebook | Instagram

Μετά τα διαδοχικά sold out και τις αποθεωτικές κριτικές, «Το πιο όμορφο σώμα που έχει βρεθεί ποτέ σε αυτό το μέρος» με πρωταγωνιστή τον Αργύρη Ξάφη, συνεχίζει την πορεία του με νέες παραστάσεις στη Θεσσαλονίκη από την Πέμπτη 3 Απριλίου 2025 στο Θέατρο Αυλαία.

Ο ηθοποιός μιλάει στο biscotto.gr για το νέο έργο του Ζουζέπ Μαρία Μιρό, τις μεταμορφώσεις του πρωταγωνιστή, τις επιρροές του, για το πόσο ωραίο είναι να ανακαλύπτεις νέα έργα που κάνουν τη διαφορά, σχολιάζει την σκληρή επικαιρότητα, τις σύγχρονες κοινωνικές παθογένειες και τα αντανακλαστικά των ανθρώπων του πολιτισμού, ενώ μας αφήνει να τον γνωρίσουμε λίγο καλύτερα.

Συνέντευξη – Επιμέλεια: Ασημίνα Τούνα

Όσο κι αν οι ερμηνείες του τον κρατούν στην πρώτη γραμμή της θεατρικής επικαιρότητας, είναι ο δημόσιος λόγος του για την καλλιτεχνική, κοινωνική και πολιτική ζωή που τον έχουν τοποθετήσει σ’ ένα πιο μεγάλο κάδρο αυτής.

Ιδρυτικό μέλος του αδέσμευτου δικτύου Support Art Workers στην πιο κρίσιμη μεταπολεμικά περίοδο για την ελληνική (και όχι μόνο) πολιτιστική κοινότητα, ένας από τους ελάχιστους ηθοποιούς που κατέθεσε το αδιέξοδο του θεατρικού κλάδου ενώπιος ενωπίω με τον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσoτάκη (όταν αυτός επισκέφθηκε το Εθνικό θέατρο) – και που για τον ίδιο λόγο βρέθηκε στο στόχαστρο πολλών συναδέλφων του – πρωτεργάτης της ιδέας για on line τέχνη στη διάρκεια του εγχώριου lockdown, φορέας κριτικής για τα κακώς κείμενα της ελληνικής πολιτιστικής και όχι μόνο πραγματικότητας, ο Αργύρης Ξάφης μοιάζει να έχει σπάσει το προστατευτικό κουκούλι του καλλιτέχνη και να λειτουργεί ως ενεργός πολίτης με δημόσιο βήμα, αναλαμβάνοντας το όποιο τίμημα.

Ο ίδιος, ωστόσο, επιμένει πως αν κάτι ορίζει τον πυρήνα του είναι ο ηθοποιός – και πως αυτή η ιδιότητα τρέφει την πολιτική του σκέψη. Ως τέτοιος επανέρχεται, ερμηνεύοντας κι αποκαλύπτοντας όλους τους εμπλεκόμενους χαρακτήρες γεγονότων που κόβουν την ανάσα στο συγκλονιστικό έργο του βραβευμένου Καταλανού συγγραφέα Ζουζέπ Μαρία Μιρό «Το πιο όμορφο σώμα που έχει βρεθεί ποτέ σε αυτό το μέρος».

Ένα ακόμα άξιο δείγμα της καταλανικής εργογραφίας έφτασε στην ελληνική σκηνή. Ποιος έσφαξε τον νεαρό Αλμπέρτ; Πώς βρέθηκε αιμόφυρτος, με τα γεννητικά του όργανα κομμένα, στη μέση του χωραφιού; Ένα ομοφοβικό έγκλημα με πολλαπλούς ενόχους θα αποκαλυφθεί σταδιακά μέσα από τους μονολόγους πέντε ηρώων που αγάπησαν, ο καθένας με τον δικό του τρόπο, το έφηβο αγόρι.

Δεν είναι μόνο ένα δυνατό σύγχρονο κείμενο επικαιρότητας – εφόσον εξετάζει ζητήματα ετερότητας, θρησκευτικού συντηρητισμού, σεξουαλικής ταυτότητας και κακοποίησης. Είναι κι ένα κείμενο μεγάλης πνοής. Ο μονόλογος του Ζουζέπ Μαρία Μιρό, ένα μίγμα του θεάτρου του σύγχρονου πολιτικού ρεαλισμού και του θεάτρου του συμβόλου – δηλαδή της αλήθειας και της άρρητης υπόστασης της – ευτυχεί. Αφενός χάρη στην κεντημένη, πολυεπίπεδη ερμηνεία του Αργύρη Ξάφη και αφετέρου στη σκηνοθετική διαύγεια της Ζωής Ξανθοπούλου να το αναδείξει μέσα από τις πρώτες θεατρικές ύλες σε συνδυασμό με την μουσική σύνθεση και επιμέλεια του Φώτη Σιώτα.

Ο Αργύρης Ξάφης ερμηνεύει μόνος του πάνω στη σκηνή εφτά χαρακτήρες που διεκδικούν τη δική τους – ξεχωριστά ο καθένας – βαθιά ανάσα. Αλλάζει βλέμμα, έκφραση και σωματική κατάσταση με απόλυτη πειθώ. Από διαφορετική κάθε φορά οπτική γωνία και κάτω από εναλλασσόμενους ψυχικούς φωτισμούς, αποκαλύπτοντας τους εμπλεκόμενους χαρακτήρες γύρω από το νεκρό σώμα ενός έφηβου αγοριού. Χαρακτήρες που παλεύουν με τις δικές τους επιθυμίες, αλλά και εκείνες που τους επιβάλλονται από τις καταπιεστικές κοινωνικές δομές μίας φαινομενικά δεμένης κοινότητας.

Ειλικρινής, μεστός, με πολιτική κουλτούρα και σε διαρκή δημιουργική κίνηση, μας άφησε να τον γνωρίσουμε λίγο καλύτερα. Αυτός είναι ο Αργύρης Ξάφης. 

Τι είναι αυτό που σου κέντρισε το ενδιαφέρον στην παράσταση και αποφάσισες να συμμετάσχεις; Ποια ήταν η πρώτη σου σκέψη όταν διάβασες το έργο;

Η πρώτη μου σκέψη μόλις διάβασα «Το πιο όμορφο σώμα που έχει βρεθεί σε αυτό το μέρος» ήταν ότι πρέπει να ξεπεράσω την «ιδεοληψία» που είχα τόσα χρόνια, πως «δεν θέλω να κάνω μονόλογο, γιατί το θέατρο είναι ομαδικό άθλημα και έτσι μου αρέσει» και να πέσω με τα μούτρα στη δουλειά. Γιατί, έπρεπε οπωσδήποτε να παίξω αυτό το έργο. Έπρεπε οπωσδήποτε να πω αυτή την ιστορία. Και αυτή η πίστη και η επιμονή ήταν που τελικά έκανε και την παράσταση πραγματικότητα, παρά τις αντίξοες συνθήκες που δημιουργήθηκαν όταν δεν βρίσκαμε παραγωγό για την παράσταση ή θεωρούσαν ότι αφορά πολύ ειδικό κοινό. «Αφορά τους πάντες» λέγαμε. «Πως δεν το βλέπουν;» Και τελικά, αποδείχτηκε ότι είχαμε δίκιο.

Πες μας με λίγα λόγια, τι θα ήθελες να αποκομίσει κάποιος φεύγοντας από αυτή; Ποιοι λόγοι κατά τη γνώμη σου, καθιστούν το έργο αυτό τόσο «δυνατό» και συνάμα επίκαιρο;

Για μένα αυτό το σκεπτικό – η περίληψη δηλαδή του «διδάγματος» – είναι μία από τις καταστροφές της τέχνης. Συνολικά. Η τέχνη – και φυσικά μέσα σε αυτήν και οι παραστατικές τέχνες ακόμα περισσότερο – είναι εμπειρία. Δεν είναι θεωρητικά κείμενα με σκέψεις και διδάγματα. Και όπως σε κάθε εμπειρία, αυτό που ο καθένας αποκομίζει είναι προσωπικό. Το ίδιο συμβάν δεν το εισπράττουν όλοι με τον ίδιο τρόπο. Και είναι κάτι βαθύ και πολύπλοκο, που – ιδανικά – ακουμπάει περιοχές που τα λόγια δεν θα αρκούσαν για να τις φωτίσουν.

Το ίδιο συμβαίνει και με την «επικαιρότητα». Κάθε καλλιτέχνης που ειλικρινά ασχολείται με κάτι, το θεωρεί μέσα του επίκαιρο. Είναι αυτό, που τον απασχολεί αυτή τη στιγμή. Και μόνο αν ήμασταν – που δεν είμαστε – ξεκομμένοι απολύτως από τη ζωή, θα έπρεπε να βρίσκουμε τρόπους θεωρητικής σύνδεσής της με την τρέχουσα επικαιρότητα.

Αυτό που έχουν τα σπουδαία έργα, είναι ότι ασχολούνται με τον άνθρωπο. Με την τραγωδία – ή την τραγική κωμωδία – τού να είσαι άνθρωπος. Οι συνθήκες μπορεί να αλλάζουν, αλλά όχι και τόσο τελικά και μάλλον σε μια σπιράλ λογική, αλλά ο άνθρωπος όχι. Αυτά δεν είναι θεωρητικά ζητήματα για μένα. Είναι αληθινά και τρέχοντα. Μια παράσταση δεν είναι «επίκαιρη», όταν δεν είναι καλή. Και δεν έχει τόσο σχέση με το έργο, όσο με τον καλλιτέχνη και την δική του ύπαρξη μέσα από την οποία δημιουργεί.

Με ποιες προκλήσεις βρέθηκες αντιμέτωπος σε αυτή την παράσταση; Πόσο «εκτεθειμένος» βρίσκεται κανείς, όταν ερμηνεύει ένα μονόλογο και κυρίως, πώς καταφέρνεις να μεταβαίνεις από ρόλο σε ρόλο;

Χρειάζεται κάποιου είδους εξάσκηση στον μοναχισμό, όταν βρίσκεσαι μιάμιση ώρα μόνος σου πάνω στη σκηνή. Με την έννοια της συγκέντρωσης, στοχοπροσήλωσης, ακρίβειας, ταπεινότητας, γενναιοδωρίας και ανοίγματος ταυτόχρονα προς τα έξω. Προς ένα κοινό – μια μικρή κοινωνία δηλαδή – η οποία σου έχει δώσει τον χρόνο της να το διαπραγματευτείς. Δεν είναι μικρή αποστολή. Κάθε φορά, δεν ξέρεις αν είσαι ικανός να τα καταφέρεις. Γιατί ξέρεις πού πρέπει να πας, τί πρέπει να συμβεί, δεν ξέρεις αν μπορείς. Και η λύση δεν είναι σε σένα, είναι στο κοινό. Πώς θα εισπράξεις και θα νιώσεις αυτό που υπάρχει, ώστε να βρεθεί ο δρόμος που θα οδηγήσει εκεί που πρέπει. Για μένα αυτό, αυτή η πραγματικότητα της παράστασης, είναι το πιο δύσκολο μέρος της. Γιατί δεν μπορείς να χρησιμοποιήσεις πολλά δεδομένα, αν θες να είσαι «ωραίος» – με την έννοια του «στην ώρα σου», σε «αυτή την συγκεκριμένη και μοναδικά σωστή στιγμή».

Και ο τρόπος που μπορείς να εκτεθείς; Δεν είναι το να μην είμαι καλός στην παράσταση, όχι δεν φοβάμαι αυτό. Φοβάμαι ότι μπορεί να μείνει κανείς, στο αν έχω ή όχι δυνατότητες και ταλέντο κτλ. και να μην περάσει στην εμπειρία του. Θα εκτεθεί ο «ηθοποιός» δηλαδή, που στην συγκεκριμένη παράσταση – αλλά αυτή είναι και η φάση μου σαν καλλιτέχνης αυτό το διάστημα – προσπαθώ να τον βάλω πίσω, να τον εξαφανίσω. Ώστε, να μείνει όσο περισσότερη αλήθεια γίνεται. Και όλα αυτά, πέρα από τις τεχνικές δυσκολίες που μπορεί να αντιμετωπίσει κανείς και καταλήγουν ανέκδοτα για να θυμάσαι την κάθε παράσταση ή για να κάνεις μια ελαφριά κουβέντα μετά.

Οι μεταβάσεις στο συγκεκριμένο έργο γίνονται κάθετα. Χωρίς χρόνο ή σκηνικές αλλαγές, χωρίς ενδιάμεσα σκοτάδια ή μουσικές ή κάποιο άλλου είδους βοήθημα στο πέρασμα. Φεύγει μέσα μου ο ένας ή καλύτερα, ο επόμενος διώχνει τον προηγούμενο από μέσα μου και συνεχίζει αυτός. Μέχρι τον επόμενο.

Πόσο εύκολα ή δύσκολα μπορείς να απεμπλακείς από τη ψυχοσύνθεση των χαρακτήρων που υποδύεσαι και τι είναι αυτό που σε «επαναφέρει» στη δική σου πραγματικότητα; Αποτελεί παγίδα για έναν ηθοποιό να ταυτιστεί με ένα χαρακτήρα, ειδικά όταν αυτός είναι φορτισμένος συγκινησιακά;

Ως Αργύρης, δεν πιστεύω σε αυτά. Δεν πιστεύω δηλαδή, ότι ένας ηθοποιός χάνεται σε έναν ρόλο με τρόπο που δεν μπορεί να επανέλθει. Μου φαίνεται επικίνδυνο και ψυχοπαθές. Το όλο ενδιαφέρον για μένα είναι, ότι μπορείς να το κάνεις, να δοκιμάζεις ψυχοσυνθέσεις, έχοντας εσύ τον έλεγχο του πού και πώς οδηγούνται. Και φυσικά, να βγαίνεις από αυτές αυτο – στιγμή, όταν το θες. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν σου αφήνουν σημάδια. Αυτά τα σημάδια είναι και ένας λόγος που κάνεις αυτή τη δουλειά. Αυτή η συμπυκνωμένη εμπειρία που έχεις αποκομίσει βγαίνοντας.

Στη συγκεκριμένη παράσταση πχ. όταν τελειώνει, εγώ ο Αργύρης, εξαιτίας της εμπειρίας της παράστασης, αισθάνομαι πιο πλήρης, με μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση. Πιο θαρραλέος. Πιο τρυφερός. Πιο ανθρώπινος. Παρόλο που η παλέτα των ανθρώπων που υποδύομαι δεν έχουν όλοι, αυτά τα χαρακτηριστικά. Ίσα ίσα, κάποιοι μπορεί να είναι και πολύ αρνητικοί χαρακτήρες. Αλλά ο χώρος που τους έδωσα μέσα μου, ο χρόνος που πέρασα παίζοντας μαζί τους αυτά τα σημάδια, αυτά τα θετικά σημάδια μου άφησε.

Ο συγγραφέας δεν επιβάλλει καμία συγκεκριμένη σύμβαση για το φύλο, την ηλικία ή τη σωματική διάπλαση του πρωταγωνιστή. Αποστολή του είναι να ενσωματώσει ενδεικτικές φιγούρες της πόλης, να συμπυκνώσει το σώμα των πολιτών, να χωρέσει ταυτότητες, φύλα, συναισθήματα και πάθη, ενεργοποιημένα από «το πιο όμορφο σώμα». Το αφηγηματικό αυτό τέχνασμα, μπορεί να λειτουργήσει απελευθερωτικά για σένα που ερμηνεύεις κάθε ρόλο; Και τι αποτέλεσμα φέρει ως προς τον τρόπο που εκλαμβάνεται από το κοινό;

Στο πρώτο μέρος της ερώτησης απάντησα άθελά μου προηγουμένως. Τώρα, όσον αφορά το κοινό, δεν μπορώ να μιλήσω για όλους, αλλά αυτό που εισπράττω μετά το τέλος της παράστασης είναι μια ανάγκη για τρυφερότητα. Οι περισσότεροι μου ζητάνε μια αγκαλιά, αντί για λόγια και αυτό για μένα είναι τεράστιο. Τεράστια χαρά. Γιατί καταλαβαίνω, ότι έχουμε πάει σε περιοχές που δεν αρκούν τα λόγια. Και αυτό είναι εμπειρία.

Για εσένα, ποιο είναι εκείνο το μέρος του συλλογικού σώματος που αιμορραγεί περισσότερο στη συγκυρία που βρισκόμαστε; Το βίαιο τέλος της ομορφιάς, μπορεί να αποκαλύπτει την τρομακτική ασχήμια των όσων συμβαίνουν γύρω μας; Και τελικά, πόσο συνένοχοι είμαστε όταν μένουμε απλοί θεατές μπροστά στην ανθρωποφαγία;

Ο εγκέφαλος αιμορραγεί. Έχοντας δε, δώσει και σήμα στο υπόλοιπο σώμα να αυτοκαταστραφεί. Εισπνοή. Εκπνοή. Κλείνω τα μάτια και προσπαθώ να συμφιλιώσω το μυαλό με την καρδιά αυτού του συλλογικού σώματος. Μπας και καταλάβουν την αλληλο-εξάρτησή τους. Και όσο κι αν μοιάζει ότι τα θέματα του μυαλού ή της καρδιάς δεν αφορούν τη φτέρνα ή το γόνατο, νομίζω ότι σιωπώντας δεν θα τους βγει σε καλό. Δεν τους βγαίνει σε καλό. Τόσο συνένοχοι είμαστε.

Πώς κρίνεις τα αντανακλαστικά μας ως πολίτες, αλλά και τη στάση όσων εμπλέκονται συγκεκριμένα με την τέχνη και τον πολιτισμό, σε σχέση με τη θέση ή όχι που παίρνουν απέναντι στα ζητήματα της επικαιρότητας;

Θεωρώ πως οι καλλιτέχνες έχουν αρκετά γρήγορα αντανακλαστικά σε αυτά που συμβαίνουν. Πολλές φορές, τόσο γρήγορα που χάνεται η μεγαλύτερη εικόνα τρέχοντας πίσω από τα δεκάδες μικρότερα. Ελπίζω στους πολίτες. Ελπίζω ότι θα καταλάβουν πόσο τους αφορούν όσα συμβαίνουν όχι μόνο σε πολιτικό ή γενικά κοινωνικό, αλλά σε προσωπικό εν τέλει επίπεδο. Και θα απαιτήσουν κάτι περισσότερο από το σκατό που μας προσφέρεται σε όλα τα επίπεδα: δικαίου, οικονομίας, κοινωνίας, παιδείας, υγείας, εργασίας.

Ποιες ομοιότητες βρίσκεις ανάμεσα στην ιστορία και τις παθογένειες της καταλανικής κοινωνίας στην οποία αναφέρεται το έργο, με την ελληνική κοινωνία;

Δεν βρίσκω διαφορές. Το έργο δεν ασχολείται βέβαια με τα έθιμα της περιοχής – που θα ήταν διαφορετικά κάπως – αλλά με τους ανθρώπους. Ίδιες ψυχές. Τους αναγνωρίζω. Τους γνωρίζω.

Ποιες ήταν οι πρώτες σου καλλιτεχνικές επιρροές;

Ο κινηματογράφος. Γεννήθηκα στο Περιστέρι σε απόσταση 150 μέτρων από 5 κινηματογράφους. Οι πρώτες εικόνες που πήρα από εκεί με διαμόρφωσαν για πάντα. Ταινίες και πάλι ταινίες. Και μετά με το βίντεο, ακόμα περισσότερες ταινίες. Ταινίες όλων των ειδών. Σαν να έδιναν νερό σε μόνιμα διψασμένο, ήμουν.

Πώς προέκυψε η «μεταπήδηση» σου από την τεχνολογία και τον ψηφιακό κόσμο, στον κόσμο της υποκριτικής και τη σκηνοθεσίας; Είναι μια απόφαση η οποία, τελικά, σε αντάμειψε και σε γεμίζει;

Δεν έφυγα ποτέ από την τεχνολογία. Δεν σπούδασα εν τέλει κάτι σχετικό με αυτήν, αλλά στη ζωή μου κρατάει μεγάλο κομμάτι. Με γειώνει και με βοηθάει στο να κρατήσω ένα κομμάτι λογικής και οργάνωσης που χρειάζομαι για να είμαι ολόκληρος.

Υπάρχει κάποια στιγμή ή μία συνεργασία στην διαδρομή σου έως τώρα που να ξεχωρίζεις;

Ναι, αλλά αυτές οι στιγμές – που είμαι τυχερός που είναι αρκετές – είναι προσωπικές. Ακουμπάνε, αυτό που λέγαμε και πριν, άρρητες περιοχές του είναι μου και ίσως φοβάμαι πως αν τις αναλύσω θα χάσουν – το κάνουν τα λόγια αυτό – τη σημασία τους.

Υπάρχει κάτι που σε «φοβίζει» σήμερα στην ελληνική κοινωνία; Μία κρίση μπορεί να λειτουργήσει, τελικά, ως «ευκαιρία» για έναν καλλιτέχνη και να μετατραπεί σε μία δημιουργική περίοδο;

Πάντα ήταν και θα είναι πηγή για έναν καλλιτέχνη η ζωή. Βρίσκει τρόπους να ανθίζει και μέσα στο τίποτα. Όταν δεν συμβαίνει κάτι φοβερό. Αλλά, πάντα συμβαίνει κάτι μέσα μας. Ακόμα και όταν κοιμόμαστε. Όσον αφορά αυτό που με φοβίζει ως πολίτη σήμερα, είναι η ένταση της μισαλλοδοξίας. Αισθάνομαι σαν να κυλάμε προς μια βαθιά κρίση ιδεών και σκέψης, προς έναν καινούριο μεσαίωνα. Αυτό με φοβίζει, γιατί μου δείχνει ξεκάθαρα πια ότι έχουμε καταστρέψει την εκπαίδευση, την κριτική σκέψη και άρα είμαστε πιο εύκολα έρμαια συμφερόντων και ιδεολογιών που έχουν ξεπεραστεί ή τουλάχιστον θα έπρεπε να έχουν.

Πώς είναι να ζεις όντας ηθοποιός και εν γένει δημιουργός στην Ελλάδα του σήμερα; Από τη δική σου εμπειρία, τι θα προέτρεπες ένα νεότερο παιδί;

Είσαι μόνος σου σε σχέση με οποιαδήποτε δομή ή ευκολία ενός λειτουργικού συστήματος, που θα βοηθούσε τη δημιουργία. Ταυτόχρονα – και ευτυχώς – βρίσκεσαι μέσα σε μια ιδιότυπη, αλλά τρυφερή κοινότητα ανθρώπων που βοηθάνε ο ένας τον άλλον και νοιάζονται για την κοινωνία, τους αγώνες και τις αδικίες που συμβαίνουν. Τα νέα παιδιά δεν χρειάζονται τη συμβουλή μου. Το μόνο που θα πω είναι, ότι «είναι ωραία να είσαι μαζί με άλλους και όχι μόνος σου» κι ας το κάνουν ό,τι θέλουν.

Ως καλλιτέχνης, από πού αντλείς έμπνευση; Υπάρχει κάτι που να σου δημιουργεί αισιοδοξία, προκειμένου να συνεχίζεις να κάνεις αυτό που αγαπάς;

Κάθε φορά είναι κάτι άλλο. Πολύ συχνά, είναι άλλοι άνθρωποι. Οι εμμονές και οι σκέψεις τους. Ακόμα και η ασχήμια με έχει εμπνεύσει. Γιατί ξέρω, ότι θα ήθελε να ήταν ομορφιά.

Ποια είναι τα μελλοντικά σου σχέδια;

Πέρα από τις παραστάσεις στην Θεσσαλονίκη που πρέπει να ξανάρθω και ψάχνω επιπλέον ημερομηνίες μιας και έχουν σχεδόν εξαντληθεί τα εισιτήρια για 3 με 6 Απριλίου, το πιο άμεσο είναι η Ανδρομάχη που θα κάνουμε με την Μαρία Πρωτόπαππα στην σκηνοθεσία, στην Επίδαυρο το καλοκαίρι, 8 και 9 Αυγούστου. Συνεργαζόμαστε τόσο ωραία με την Μαρία και περιμένω σαν παιδί έξω από μαγαζί με καραμέλες να ξεκινήσουμε. Και την περιοδεία που μας περιμένει μετά. Ταυτόχρονα, υπάρχει πάντα η καλλιτεχνική διεύθυνση του θεάτρου Θησείον, ΕΝΑ ΘΕΑΤΡΟ ΓΙΑ ΤΙΣ ΤΕΧΝΕΣ, ο προγραμματισμός και οι συνεργασίες της επόμενης χρονιάς. Και ελπίζω του χρόνου το φθινόπωρο να βρω χρόνο και να ξανα-ξεκινήσω τα μαθήματα στη δραματική σχολή, που τόσο έχω επιθυμήσει.

ΙNFO:

Το πιο Όμορφο Σώμα που Έχει Βρεθεί ποτέ σε Αυτό το Μέρος – ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Ο Αργύρης Ξάφης παρουσιάζει την θεατρική παράσταση-μονόλογο  Το πιο Όμορφο Σώμα που Έχει Βρεθεί ποτέ σε Αυτό το Μέρος, στη Θεσσαλονίκη, στο θέατρο Αυλαία για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων.

Σκηνοθετεί η Ζωή Ξανθοπούλου.

Παιδεραστία, ομοφοβία, ένοχα μυστικά, καταπιεσμένες ζωές κι ένα τραγούδι που ξυπνά τις πιο εφιαλτικές αναμνήσεις.

«Δεν υπάρχει τίποτα πιο προκλητικό κι επαναστατικό από την ομορφιά.»

Συντελεστές:

• Συγγραφέας: Ζουζέπ Μαρία Μιρό
• Μετάφραση: Μαρία Χατζηεμμανουήλ
• Σκηνοθεσία: Ζωή Ξανθοπούλου
• Σκηνογραφία – Ενδυματολογία: Βασίλης Αποστολάτος
• Μουσική: Φώτης Σιώτας
• Βίντεο: Νατάσσα Ε. Ιωάννου
• Φωτογραφίες: Κική Παπαδοπούλου

Μακριά από τα λουλούδια, μακριά από τα μαγαζιά που διοργανώνουν βραδιές για γυναίκες, μακριά από τους απονευρωμένους εθιμοτυπικούς λόγους των πολιτικών αξιωματούχων, μακριά από τη ροζ εμπορευματοποίηση, την υποκρισία και την καπήλευση, η 8η Μάρτη ήταν και παραμένει μια ημέρα διεκδίκησης των γυναικών, ένα ημερολογιακό σημείο που συγχωνεύεται η ιστορική μνήμη των αγώνων με τη σημερινή επιτακτικότητα για την εξάλειψη των διακρίσεων, της ανισότητας, των στερεοτύπων, της καταπίεσης και της βίας.

Γράφει η Ασημίνα Τούνα

8 Μαρτίου και 8 γυναίκες που μας εμπνέουν για σήμερα και κάθε μέρα, μιλούν για την σημασία της ημέρας και την πραγματικότητα που βιώνουν, για τις γυναίκες που θαυμάζουν, τους αποκλεισμούς και τις ανισότητες στην εργασία, για τον συστημικό σεξισμό, τη βία κατά των γυναικών και το πώς θα χτιστεί ένας κόσμος ισότητας και δικαιοσύνης.

Γυναίκες με άποψη, που – ειλικρινά – αξίζει να γνωρίσετε, επειδή είναι στ’ αλήθεια εκεί και δεν διστάζουν να τοποθετηθούν ανοιχτά υπέρ του φεμινισμού, υπέρ της προόδου και των ριζικών αλλαγών που πρέπει να επέλθουν στην Ελλάδα, τόσο σε ότι, αφορά την κουλτούρα μας, αλλά και το θεσμικό πλαίσιο, τη νομοθεσία και τις πολιτικές που εφαρμόζονται. 

Οι βάσεις για την Παγκόσμια Ημέρα Γυναίκας τέθηκαν από το εργατικό κίνημα το 1908, όταν 15.000 γυναίκες διαδήλωσαν στη Νέα Υόρκη διεκδικώντας μικρότερο ωράριο εργασίας, καλύτερες αμοιβές αλλά και δικαίωμα ψήφου. Ένα χρόνο αργότερα, το Σοσιαλιστικό Κόμμα της Αμερικής κήρυξε την πρώτη Παγκόσμια Ημέρα Γυναίκας. Η ιδέα, όμως, ώστε αυτή η μέρα να γίνει κάτι περισσότερο, ένα διεθνές γεγονός, προήλθε από την Κλάρα Ζέτκιν, κομμουνίστρια, ακτιβίστρια και υπέρμαχο των δικαιωμάτων των γυναικών.

Η 8η Μαρτίου δεν είναι μια «χαρούμενη γιορτή της γυναίκας!», ούτε ένας φόρος τιμής στη γυναικεία ομορφιά που επιβραβεύεται με ένα μπουκέτο κόκκινα τριαντάφυλλα. Πρόκειται για μια ημέρα δράσης, ευαισθητοποίησης και κινητοποίησης αφιερωμένη στον αγώνα για τα δικαιώματα της γυναίκας. Μία ημέρα καταγγελίας των ανισοτήτων και των αδικιών που υφίστανται οι γυναίκες και οι οποίες διαιωνίζονται, λόγω των έμφυλων στερεοτύπων και επιταγών.

Η φετινή 8η Μάρτη βρίσκει εκατομμύρια γυναίκες σε όλο τον κόσμο αντιμέτωπες με τις πολλαπλές επιπτώσεις της συστημικής παραβίασης των δικαιωμάτων τους, της υγειονομικής κρίσης, της μακροχρόνιας οικονομικής κρίσης και των πολεμικών συρράξεων. Τα γυναικεία δικαιώματα συχνά βρίσκονται στο στόχαστρο, οι βία κατά των γυναικών και ο αριθμός των γυναικοκτονιών εκτοξεύονται και κρίσιμες κατακτήσεις του φεμινιστικού κινήματος τίθενται σε διακινδύνευση.

Η Ελλάδα, είναι πρωταθλήτρια χώρα ανάμεσα στις χώρες της Ε.Ε. σε ό,τι αφορά την γυναικεία κακοποίηση και τις γυναικοκτονίες. Σχεδόν 10.000 καταγεγραμμένες κακοποιήσεις (σύμφωνα με τα επίσημα αρχεία της ΕΛ.ΑΣ.) περίπου το χρόνο και μόνο το 2024, 16 καταγεγραμμένες γυναικοκτονίες. Η χώρα μας, δυστυχώς, θα εξακολουθήσει να κρατά τα σκήπτρα σε αυτό το διαρκές έγκλημα που συντελείται και δεν φαίνεται κανείς από αυτούς που ασκούν, εν προκειμένω, εξουσία να είναι πρόθυμος να το λύσει, δεν ενδιαφέρεται να εκπαιδεύσει, ούτε να ευαισθητοποιήσει.

Αν ανοίξουμε λίγο την εικόνα, ξεφεύγοντας από τη «σωστή διαπαιδαγώγηση» και το «ρόλο του σχολείου » και δούμε την συνολική εικόνα της κοινωνίας μέσα στην οποία ζούμε, θα συμφωνήσουμε σε μια παρατήρηση: Η κοινωνία μας είναι μια ζούγκλα που προωθεί τον λυσσαλέο ανταγωνισμό, το υπερτροφικό «εγώ» έναντι του «εμείς», το «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα». Μια κοινωνία ανθρωποφαγίας που θα τσακίσει τον αδύναμο. Εδώ τις γυναίκες.

Τα περιστατικά σεξισμού στον δημόσιο διάλογο τείνουν να γίνουν κανονικότητα. Με επίκαιρο παράδειγμα, το πρόσφατο σχόλιο του βουλευτή της Νέας Δημοκρατίας Δημήτρη Κυριαζίδη προς τη Ζωή Κωνσταντοπούλου – «κάνε κανένα παιδί» – ένα ακόμη τρανταχτό παράδειγμα αυτής της νοοτροπίας. Για κάθε Κυριαζίδη, όμως, εκεί έξω σας έχουμε νέα: Οι γυναίκες δεν γεννήθηκαν για να κάνουν παιδιά. Η αξία τους δεν καθορίζεται από τη μητρότητα, αλλά από τις ικανότητές τους, τις γνώσεις τους, τη συνεισφορά τους στην κοινωνία. Κι αν είναι στα όνειρά τους, θα κάνουν κι από αυτά.

Ταυτόχρονα, η παρελθοντολαγνεία φοριέται ολοένα και περισσότερο, όλο και πιο άκριτα και επικίνδυνα. Δηλώσεις από ανθυποcelebrities που αμφισβητούν και αντιτίθενται στο δικαίωμα της άμβλωσης, αναπαράγονται αφειδώς και φέρνουν και πάλι στη μόδα το σκοτάδι – το οποίο δεν μοιάζει στ’ αλήθεια να είναι καθόλου μακριά, χρονικά. 

Η κατάσταση δεν θα αλλάξει από τη μία στιγμή στην άλλη, χρειάζεται μεγάλος αγώνας. Γι’ αυτό και με αφορμή την 8η Μάρτη, είναι καθήκον όλων μας να μην ρομαντικοποιούμε την κατάσταση που βιώνουν οι γυναίκες, αλλά να διεκδικούμε. Να αναδεικνύουμε και να «φωτίζουμε» κάθε περιστατικό βίας, να μη σιωπούμε και να στηρίζουμε όσες έχουν το θάρρος να καταγγείλουν ό,τι τους συνέβη. Να απαντήσουμε, να ανατρέψουμε την έμφυλη βία, να προστατεύσουμε τις ζωές και τα σώματά μας.

Παράλληλα, όμως, να δίνουμε μάχες ενάντια στο σύστημα που τρέφεται από τις ανισότητες, να το αμφισβητούμε και να προτάσσουμε μια άλλη κοινωνία που δεν θα χωρίζει τους ανθρώπους σε τάξεις, φύλα και φυλές. Μία κοινωνία όπου δεν θα δικαιολογείται η χρήση της βίας ως μέσο ελέγχου και χειραγώγησης. Μία κοινωνία όπου το όχι σημαίνει όχι!

Η θέση της γυναίκας είναι στον αγώνα, γιατί «όταν σταματάμε, σταματάει ο κόσμος». Μέχρι να πάρουμε πίσω τις μέρες και τις νύχτες μας, τους δρόμους και τα σπίτια μας, μέχρι να περπατάμε ελεύθερες και να ζούμε σε έναν κόσμο δίκαιο. Σε έναν κόσμο ειρηνικό.

Πόσο κοντά μας είναι η ενδοοικογενειακή βία; Απολαμβάνουν όλες οι γυναίκες την ίδια ελευθερία και τις ίδιες ευκαιρίες; Προστατεύονται τα δικαιώματά μας; Απολαμβάνουμε το ίδιο; Διεκδικούμε; Ερωτευόμαστε; Εξασφαλίζουμε αξιοπρεπή διαβίωση; Ακούγονται το ίδιο δυνατά οι ιστορίες όλων μας; Πώς κουβαλάμε στα σώματα, στις λέξεις και τις ψυχές μας τα τραύματα του πατριαρχικού καπιταλιστικού συστήματος, του male gaze και του σεξισμού;

Στα παραπάνω ερωτήματα απαντούν γυναίκες ως μέρος μιας αλυσίδας αλληλεγγύης, η οποία οραματιζόμαστε ότι θα φέρει ημέρες ελευθερίας και ισότητας για όλες.

Δήμητρα Κογκίδου

Ομότιμη καθηγήτρια στο ΑΠΘ, Συντονίστρια του Δικτύου των Επιτροπών Ισότητας των Φύλων και Καταπολέμησης των Διακρίσεων (ΕΙΦΚΔ) των ΑΕΙ.

Η 8η Μάρτη – Διεθνής Ημέρα για τα Δικαιώματα των Γυναικών – είναι ημέρα απόδοσης τιμής και μνήμης σε όλες τις γυναίκες και τους αγώνες τους στο παρελθόν, είναι ημέρα προβληματισμού, αποτίμησης και αναστοχασμού σχετικά με την πρόοδο που έχει επιτευχθεί, αλλά και δέσμευσης για συλλογική δράση για τη διεκδίκηση και διασφάλιση των δικαιωμάτων ΟΛΩΝ των γυναικών.

Μπορεί να μην αφορά τη δράση για την ισότητα των φύλων αλλά νοιώθω την ανάγκη να αποδώσω φόρο τιμής σε δύο γυναίκες σύμβολα δύο διαφορετικών αγώνων, στη Μάγδα Φύσσα και στη Μαρία Καρυστιανού. Η συνεισφορά τους ήταν καταλυτική στην «επιτάχυνση της δράσης» και μας έδωσαν ελπίδα ότι κάτι μπορεί να αλλάξει.

Παρά τα βήματα προόδου που έχουν γίνει προς την έμφυλη ισότητα διεθνώς, εξακολουθούν να παραμένουν σημαντικές έμφυλες ανισότητες τις οποίες πρέπει να υπερβούμε. Επιπλέον, η προσπάθεια αυτή απαιτεί και διαρκή επαγρύπνηση καθώς η άνοδος της ακροδεξιάς σε πολλές χώρες στην Ευρώπη και η επιστροφή συντηρητικών πολιτικών, όπως αυτές που βλέπουμε πρόσφατα με την Προεδρία του Τραμπ στις ΗΠΑ, δημιουργούν νέες προκλήσεις. Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι οι κατακτήσεις στον τομέα της ισότητας των φύλων μπορεί να είναι αναστρέψιμες και εύθραυστες, καθώς υπάρχουν νεοφιλελεύθερες, ακροδεξιές και συντηρητικές επιθέσεις.

Ειδικά στην Ελλάδα, έχουμε ακόμη μεγαλύτερη πορεία να διανύσουμε για την επίτευξη της ουσιαστικής ισότητας των φύλων, όπως δείχνουν τα επιστημονικά δεδομένα. Η Ελλάδα εξακολουθεί να είναι στις τελευταίες θέσεις στην κατάταξη σε επίπεδο ΕΕ με βάση το Δείκτη Ισότητας των Φύλων EIGE INDEX 2023 με 58 μονάδες στα 100 και απέχει 12 μονάδες από τον μέσο όρο σε επίπεδο ΕΕ – αν και φέτος από την τελευταία θέση (27η) που ήταν ανέβηκε στην 24η.

Μπορεί να έχουν γίνει στην Ελλάδα πολλά βήματα σε νομικό – θεσμικό επίπεδο για την προώθηση της ισότητας των φύλων και να συγκαταλέγεται στις χώρες που είναι αρκετά ψηλά στη νομική ισότητα, ωστόσο αυτή η τυπική διάσταση από μόνη της δεν είναι επαρκής συνθήκη για την προαγωγή της ισότητας των φύλων στην πράξη. Στην καθημερινότητα, οι γυναίκες υφίστανται ακόμη διακρίσεις και ζουν με άνισους όρους και εδώ ας μη ξεχνάμε ότι αυτό δεν ισχύει στον ίδιο βαθμό για όλες τις γυναίκες, καθώς πέρα από την έμφυλη ταυτότητα και άλλες διαστάσεις αποτελούν, επίσης, βάση για ανισότητες και πολλαπλές διακρίσεις.

Στην οπισθοδρόμηση απαντάμε με δράση, σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο και δέσμευση να συμβάλλουμε ουσιαστικά στη διαμόρφωση πολιτικών που προωθούν την ισότητα των φύλων με όραμα μια κοινωνία ισότητας, αλληλεγγύης, δικαιοσύνης, μια κοινωνία συμπεριληπτική, χωρίς εξουσιαστικές έμφυλες σχέσεις, έμφυλη βία και διακρίσεις.

Χρειάζεται, όμως, να επιταχύνουμε τις προσπάθειές μας για την κατάκτηση της ουσιαστικής ισότητας των φύλων, να προωθήσουμε ενεργά τις πολιτικές ισότητας των φύλων για την εξάλειψη των διακρίσεων. Αυτό είναι και το κεντρικό θέμα της Διεθνούς Ημέρας για τα Δικαιώματα των Γυναικών για το 2025: #Accelerate Action#, (Επιτάχυνση της Δράσης). Αυτό το μήνυμα καλεί σε δράση για την εξασφάλιση ίσων δικαιωμάτων, επιρροής, ευκαιριών, υπογραμμίζει τον επείγοντα χαρακτήρα και τη σημασία της επιτάχυνσης των προσπαθειών για προώθηση της ουσιαστικής ισότητας των φύλων, την ενδυνάμωση του ρόλου των γυναικών και την επιτάχυνση της προόδου για τη δημιουργία ενός κόσμου χωρίς αποκλεισμούς. Όπως αναφέρεται στην ανακοίνωση των Ηνωμένων Εθνών: «Στην καρδιά αυτού του οράματος βρίσκεται η ενδυνάμωση της νέας γενιάς — ιδιαίτερα των νέων γυναικών και των εφήβων κοριτσιών — ως καταλύτες αλλαγής. Για ΟΛΕΣ τις γυναίκες και τα κορίτσια: Δικαιώματα. Ισότητα. Ενδυνάμωση.»

Υπάρχουν πολλοί τομείς όπου χρειάζεται «Επιτάχυνση της δράσης» για να καλυφθεί το έμφυλο χάσμα, όπως η γεφύρωση του μισθολογικού χάσματος και η διασφάλιση ίσων ευκαιριών για τις γυναίκες στον εργασιακό χώρο, η αύξηση της εκπροσώπησης των γυναικών σε θέσεις ηγεσίας και στις διαδικασίες λήψης αποφάσεων, η διασφάλιση της πρόσβασης στην υγειονομική περίθαλψη, στην εκπαίδευση και στους οικονομικούς πόρους, η καταπολέμηση της έμφυλης βίας, η υπέρβαση των διακρίσεων που διαιωνίζουν την έμφυλη ανισότητα και η διασφάλιση της προόδου προς όφελος όλων των γυναικών, ιδιαίτερα όσων βρίσκονται σε μειονεκτικότερη θέση.

Συνοψίζοντας, η Διεθνής Ημέρα για τα Δικαιώματα των Γυναικών 2025 εστιάζει στην επιτάχυνση της δράσης στον τομέα της έμφυλης ισότητας, στην ενδυνάμωση της νέας γενιάς — ιδιαίτερα των νέων γυναικών και των έφηβων κοριτσιών — για να δράσουν ως καταλύτες αλλαγής. Ας δεσμευτούμε στο κάλεσμα αυτό, ατομικά και συλλογικά, για να οικοδομήσουμε μια κοινωνία με ισότητα, συμπερίληψη, αλληλεγγύη, ισονομία, μια κοινωνία χωρίς εξουσιαστικές έμφυλες σχέσεις, χωρίς έμφυλη βία και διακρίσεις. Τέλος, πρέπει να επισημάνουμε την ευθύνη των φορέων της Πολιτείας να εκπληρώσουν τις δεσμεύσεις τους, επιταχύνοντας τη δράση τους.

Ντίνα Δασκαλοπούλου

Δημοσιογράφος

«Πήγαινε κάνε κανένα παιδί» – θα μπορούσε να το έχει ακούσει η καθεμιά μας οδηγώντας ή πάνω σε οποιοδήποτε καυγά, ωστόσο η… αντρίκια εντολή ακούστηκε μέσα στην Βουλή από βουλευτή της Νέας Δημοκρατίας προς αρχηγό κόμματος.

Θα είχε πλάκα να διαβάζαμε συγκριτικά το βιογραφικό του Δημήτρη Κυριαζίδη με εκείνο της Ζωής Κωνσταντοπούλου, ωστόσο ο απόστρατος αστυνομικός εθνοπατέρας, αλλά – φευ – πατέρας τεσσάρων γιων δεν την εγκάλεσε ούτε για τις επιστημονικές περγαμηνές της, ούτε για την ξεχωριστή πορεία της στην μαχόμενη δικηγορία ή το ιδιαίτερο στίγμα της στην πολιτική ζωή. Κατά τον Κυριαζίδη (ο οποίος επίσης «δεν ήξερε» αν πρέπει να προσφωνήσει τον κ. Κασσελάκη με αρσενική ή θηλυκή αόριστη αντωνυμία), η αρχηγός της Πλεύσης Ελευθερίας δεν έχει επιτελέσει το βασικό καθήκον της προς το φύλο, την πατρίδα και τη «φύση της»: δεν έχει κάνει παιδιά.

Και παρά τον – ενθαρρυντικό είναι αλήθεια – σάλο που προκλήθηκε στο κοινοβούλιο, είμαι σίγουρη πως καμπόσοι… πάρα πολύ άντρες στον έξω κόσμο, μάλλον, εξακολουθούν να ταυτίζονται με την «λεβέντικη οργή» του, ακόμα κι αν θόλωσε από την καθόλου «παντελονάτη» μισή συγγνώμη που σύρθηκε να ζητήσει και παρά τη διαγραφή του από την κοινοβουλευτική ομάδα της Ν.Δ..

Διότι, αν δεν έχεις κάνει παιδιά, πού πας μαντάμ; Κι αν έχεις κάνει, πόσο καλή μανούλα είσαι; Κι αν φτιάχνεις καθημερινώς τοστ αβοκάντο, ενώ τρέχεις ξελιγωμένη από μαθήματα μπαλέτου σε αγώνες μπάσκετ, γιατί άργησες στο μιτινγκ; Κι αν το πρόλαβες κι αυτό, γιατί έχει πνιγεί στην σκόνη το σαλόνι; Κι αν λάμπει και το σπιτικό σου, έχεις αφήσει τον εαυτό σου χρυσή μου, έχει φτάσει η ρίζα στο αυτί. Κι αν η ανταύγεια είναι άψογη, όπως και τα παιδιά, το σπίτι κι η δουλειά σου, γιατί δεν κάνει σεξ μαζί σου ο Γιωργάκης – δεν τον ανάβεις προφανώς εσύ, γιατί «γέρασες». Εν ολίγοις, πάντα φταις και καλό θα ήταν να το πάρεις απόφαση.

Αν υπάρχει ένα ειλικρινές μήνυμα που η αυτή η χώρα εκπέμπει σε όλες μας είναι το εξής ένα, παρόλα τα φανφαρόνικα που και φέτος θα ακουστούν για τη «μέρα που γιορτάζει το άλλο μισό του ουρανού»:

Σκάσε και κολύμπα. Κάνε μακροβούτι από το νηπιαγωγείο μέχρι τον τάφο και βγάλτα πέρα μόνη σου σε ένα κράτος που, ενώ σου ζητά να επιτελείς ταυτόχρονα πολλούς και διαφορετικούς ρόλους, δεν σε στηρίζει θεσμικά και έμπρακτα σε κανέναν. Κι αν βρεθείς στην ανάγκη του, θα σου πετάξει κι ένα «το περιπολικό δεν είναι ταξί» – κι αυτά θα είναι κυριολεκτικά τα τελευταία λόγια που θα ακούσεις στη ζωή σου.

Σε αυτό το σημείο (για να είναι το κείμενο «ισορροπημένο» κι «αντικειμενικό» και – προς Θεού – να μην βγάζει καθόλου ψυχή, γιατί δεν είμαστε δα και τίποτα γυναικούλες που παρασύρονται από το συναίσθημά τους) θα έπρεπε να βάλω ολίγη σάλτσα από τις «θεσμικές κατακτήσεις» και τα «αργά, αλλά σταθερά βήματα προόδου» προς την εμπέδωση της ισότητας. Κι ίσως μερικά παραδείγματα εξαιρετικά πετυχημένων γυναικών, οι οποίες σε πείσμα της αντίξοης πραγματικότητας τα κατάφεραν και έτσι όλες εμείς οι υπόλοιπες μάλλον δεν είμαστε αρκετές, μάλλον κάτι δεν κάνουμε αρκετά και να κοιτάξουμε να γίνουμε σαν κι αυτές τις σούπερ πετυχημένες που «μας εμπνέουν». Ανυπερθέτως δε μια αναφορά στην «ηρωίδα της διπλανής πόρτας», που με έναν μισθό που φτάνει μέχρι τις 19 του μήνα ζει μια ολόκληρη οικογένεια για 30 μέρες. Δεν θα το κάνω, γιατί δεν μας αξίζει να το κάνω.

Δεν μας αξίζουν πια μονάχα παυσίπονα, ενώ είμαστε όλες πολυτραυματισμένες. Οι γυναίκες ήμασταν εκείνες που τσακιστήκαμε περισσότερο από τα μνημόνια. Οι γυναίκες, συνήθως, σηκώνουμε το βάρος ενός κοινωνικού κράτους που καταρρέει. Οι γυναίκες σχεδόν πάντα πληρώνουμε την ισοπέδωση του δημόσιου σχολείου ή του δημόσιου συστήματος υγείας. Και γυναίκες ήταν όλες εκείνες που βρέθηκαν πυροβολημένες, στραγγαλισμένες, χτυπημένες έως θανάτου απλώς γιατί… ήταν γυναίκες – κι εμείς καλούμαστε απλώς να θρηνούμε, ενώ η Κυβέρνηση αρνείται πεισματικά να αναγνωρίσει νομικά πως υπάρχει γυναικοκτονία. Έτσι, λοιπόν, ας είναι «συναισθηματικό» αυτό το κείμενο κι ας ονοματίσουμε το συναίσθημα.

Όχι απλώς δικαιούμαστε να είμαστε θυμωμένες, αλλά είναι και υγιέστατο να μην καταπίνουμε πια τον θυμό μας. Είναι ακριβώς αυτός που υπερασπίζεται ό,τι βάλλεται βάναυσα σε αυτή τη χώρα που κομπορρημονεί πως κάποτε έγινε το λίκνο της Δημοκρατίας: ισότητα, Δικαιοσύνη, κράτος δικαίου, την ζωή την ίδια.

Είναι ο θυμός μας που άλλοτε παίρνει τη μορφή των γυναικών στις Σκουριές κι άλλοτε το πρόσωπο της μητέρας του άγρια δολοφονημένου ακτιβιστή και καλλιτέχνη Ζακ Κωστόπουλου ή της Μάγδας Φύσσα, που μετά την δολοφονία του Παύλου μπήκε μπροστάρισα στον αντιφασιστικό αγώνα. Σήμερα, ο θυμός μας «μιλά» μέσα από την Μαρία Καρυστιανού, που μαζί με όλους τους γονείς αγωνίζεται για να αποδοθεί Δικαιοσύνη στο έγκλημα των Τεμπών: «η οργή μας αρχίζει να παίρνει το μέγεθος που αρμόζει στην κατάσταση. Ο πόνος φούντωσε και έγινε ορμή».

Αυτές οι σπουδαίες γυναίκες, που βρέθηκαν αντιμέτωπες με την μεγαλύτερη απώλεια, μας δείχνουν έναν δρόμο υπαρξιακό, αλλά και βαθύτατα πολιτικό: Πως η οδύνη γίνεται δύναμη και ο θρήνος αγώνας για μια ζωή στο μπόι του Ανθρώπου, στο μπόι της καθεμιάς και του καθενός μας.

«Δεν φτιαχτήκαμε για να είμαστε ασήμαντα πλασματάκια με απαλά μαλλάκια, ανήμπορες για χοροπηδητά, ανίκανες για κυνήγια, για γέννες, για δημιουργία», μας θυμίζει η ψυχαναλύτρια και ακριβίστρια Κλαρίσα Πίνκολα Εστές (Γυναίκες που τρέχουν με τους λύκους, εκδ. Κέλευθος, 2021). Με την ορμή μας – δηλαδή με την ελεύθερη, διεκδικητική κι αδάμαστη γυναίκα εντός μας – μάς ξανασυστήνει η συναρπαστική cantadora και σπουδαία επιστημόνισσα, που μας συνδέει με τα δισεκατομμύρια των γυναικών που ήρθαν στη γη πριν από εμάς, αλλά και με όλες εκείνες που εμείς θα γεννήσουμε.

«Επιστρέφουμε, τώρα, γυναίκες άγριες, που αλυχτάμε, γελάμε, τραγουδάμε τη Μία που μας αγαπάει τόσο. Έτσι είναι. Χωρίς εμάς η Άγρια Γυναίκα πεθαίνει. Χωρίς την Άγρια Γυναίκα πεθαίνουμε εμείς. Για την αληθινή ζωή, para Vida, πρέπει κι οι δύο να ζήσουμε».

Καλούς αγώνες λύκαινες!

Φωτεινή Σιάνου

Ακτιβίστρια για την Ειρήνη, τα Ανθρώπινα Δικαιώματα και την Ισότητα των Φύλων τα τελευταία 40 χρόνια, συντονίστρια της «Πρωτοβουλίας κατά των Γυναικοκτονιών», τ. Πρόεδρος της Επιτροπής Γυναικών της Συνομοσπονδίας των Ευρωπαϊκών Συνδικάτων και Πρόεδρος του Κέντρου Έρευνας και Δράσης για την Ειρήνη (ΚΕΔΕ) 

Να έχουμε ετοιμότητα, δύναμη και ενότητα. Αυτό είναι το μήνυμα για την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας. Τα δικαιώματα των γυναικών θέλουν πάντα επαγρύπνηση και ισχυρό φεμινιστικό κίνημα. Έχουμε καταφέρει ρωγμές στην πατριαρχία, να τις διατηρήσουμε και να τις διευρύνουμε. Και αυτό θα είναι καλό για γυναίκες και άντρες. Θα είναι προς όφελος της ανθρωπότητας.

Θαυμάζω τις γυναίκες που βρίσκουν την δύναμη και το κουράγιο να μαζέψουν το είναι τους και τα παιδιά τους. Να φύγουν, να δώσουν μάχη με χίλιες μύριες αντιξοότητες και να βαδίσουν, τελικά, προς το Φως και την απελευθέρωσή τους.

Είναι ανάγκη να είμαστε ενεργές και ενωμένες. Αυτός είναι ο δρόμος. Της ενότητας του κινήματος, που φωνάζει με όλη του την δύναμη και καλεί τον κόσμο σε αφύπνιση. Έχουμε 8000 χρόνια πατριαρχίας, δεν θα ξεμπερδεύαμε μαζί της με 200 χρόνια αγώνα. Και τώρα που τα μαύρα σύννεφα έχουν σκεπάσει και την Ευρώπη, χρειάζεται νους και καρδιά, αγώνας και θα νικήσουμε.

Είναι άλλο πράγμα να ακούς για την έκρηξη της έμφυλης βίας και άλλο να την βλέπεις με τα μάτια σου κάθε μέρα. Βία κατά των Γυναικών και των Κοριτσιών υπήρχε πάντα. Βία και στην ακραία της μορφή, την γυναικοκτονία. Όμως, συνέβαινε στα κρυφά και σιωπηλά και είχε και σύμμαχο, συνένοχο την κοινωνία που «κοίταζε την δουλίτσα της». Κρυβόταν πίσω από το «την σκότωσε γιατί την αγαπούσε», και ερωτήματα του τύπου «τι του έκανε;».

Μετά από χρόνια πάλης και συνθήματα ισχυρά «σπάστε την σιωπή», «δεν είμαι του πατρός μου δεν είμαι του ανδρός μου, θέλω να είμαι ο εαυτός μου», έχει ξεκινήσει αργά και βασανιστικά η συνειδητοποίηση των γυναικών και της κοινωνίας για το φαινόμενο. Όταν ακούμε φωνές, όταν ακούμε κλάματα, όταν καταλαβαίνουμε ότι κάποιος κακοποιεί μία γυναίκα, ένα παιδάκι, παίρνουμε θέση και αυτή είναι πρόοδος. Η ευαισθητοποίηση της κοινωνίας κάτω από την πίεση και την πάλη του φεμινιστικού κινήματος τα έχει φέρει στο φως.

Στην τελευταία έκθεση του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ γράφεται ότι χρειαζόμαστε 134 χρόνια ακόμα για την επίτευξη της ισότητας των φύλων. Στην χώρα μας, με τους αγώνες του φεμινιστικού κινήματος καταφέραμε να έχουμε ένα νομοθετικό πλαίσιο ικανοποιητικό από την δεκαετία του ’80 και η πρόοδος αυτή και τα επιτεύγματα υπήρξαν σημαντικά. Πάντα με μειωμένους πόρους και με την ουσιαστική συμβολή ευρωπαϊκών προγραμμάτων για την ισότητα των φύλων.

Τα τελευταία χρόνια έχουμε οπισθοδρόμηση σοβαρή στα θέματα του οικογενειακού δικαίου και της συνεπιμέλειας των παιδιών, με πολύ σοβαρές επιπτώσεις. Καταφέραμε να δημιουργήσουμε με την πάλη μας συμβουλευτικά κέντρα, ξενώνες φιλοξενίας, γραμμές SOS, ωστόσο από το νομοθετικό μέχρι την εφαρμοσμένη πολιτική η απόσταση είναι πολύ μεγάλη.

Δεν φτάνει το σύνθημα «σπάστε την σιωπή» που σωστά το φτιάξαμε και σωστά το διακηρύξαμε. Οι γυναίκες που έχουν μπλέξει στον κύκλο της ενδοοικογενειακής βίας και με παιδάκια, είναι όμηροι και χρειάζονται πραγματική υποστήριξη που ξεκινάει από την ενδυνάμωση, την εξεύρεση εργασίας που είναι πυλώνας για την χειραφέτησή της γυναίκας. Αυτό είναι ένα μεγάλο τμήμα του αγώνα μας. Η διεκδίκηση μας, η γυναικοκτονία να περάσει στον Ποινικό Κώδικα είναι επίσης ένας πολύ σοβαρός στόχος για να γίνουν οι δολοφονίες των γυναικών ορατές, που αποτελούν στις περισσότερες των περιπτώσεων συνέχεια της βίας κατά των γυναικών. Στο θέμα της συμμετοχής των γυναικών στα κέντρα λήψης αποφάσεων υστερούμε, επίσης.

Χρειαζόμαστε, λοιπόν, μέτρα και πολιτικές σε κάθε επίπεδο. Και στο νομοθετικό και στο κοινωνικό πεδίο. Η ισότητα και η απελευθέρωση του μισού πληθυσμού της Ελλάδας δεν αφορά μόνο τις γυναίκες, αφορά γυναίκες και άντρες και θα λειτουργήσει προς όφελος της κοινωνίας. Μακρύς ο δρόμος και θα είμαστε παρούσες να αγωνιζόμαστε και να διεκδικούμε.

Ιωάννα Κωσταρέλλα

Αναπληρώτρια Καθηγήτρια του Τμήματος Δημοσιογραφίας και ΜΜΕ του ΑΠΘ

«Κάνε και κανένα παιδί». Μια φράση που ακούστηκε εν έτει 2025 στο ελληνικό Κοινοβούλιο και λέει πολλά για τον τρόπο που πολλοί βλέπουν ακόμα και σήμερα το ρόλο της γυναίκας. Ε, λοιπόν, όχι. Θα κάνω παιδί όταν και αν θέλω, θα φορέσω ό,τι θέλω, θα μιλήσω με όποιον θέλω και δεν θα περιμένω τις δήθεν με ενδιαφέρον παραινέσεις και πολύ περισσότερο τις υποδείξεις και απαγορεύσεις για ό,τι έχει να κάνει με μένα και το σώμα μου. 

Θαυμάζω τις γυναίκες που δεν ζητούν τριαντάφυλλα για την ημέρα της Γυναίκας, αλλά ξέρουν ότι τριαντάφυλλα είναι οι πράξεις. Εκείνες που στέκονται αγέρωχες και διατηρούν το ήθος και την αξιοπρέπειά τους, ακόμα και τις πιο δύσκολες στιγμές. Θαύμασα σήμερα τα κορίτσια του Τμήματος Δημοσιογραφίας και ΜΜΕ που έκαναν ένα πολύ ωραίο βίντεο για την ημέρα αυτή.

Είναι ανάγκη να προσπαθούμε διαρκώς γι’ αυτό που μας αξίζει και να μην συμβιβαζόμαστε με λιγότερα. Η «γυάλινη οροφή» είναι ακόμα και σήμερα μια πραγματικότητα, την οποία θα πρέπει να παλέψουμε για να σπάσουμε. Πώς; Πατώντας γερά στα πόδια μας και διατηρώντας την ανεξαρτησία μας σε κάθε επίπεδο.

Η βία κατά των γυναικών συνεχίζει να είναι παρούσα και ο μόνος τρόπος να αντιμετωπιστεί είναι να σπάσουν τα στερεότυπα, πολλά από τα οποία διατηρεί ακόμα και σήμερα η ελληνική οικογένεια. 

Δυστυχώς, στη χώρα μας η υπόθεση της έμφυλης ισότητας προχωρά με αργά βήματα, παρότι αναλαμβάνονται πρωτοβουλίες σε νομικό και θεσμικό επίπεδο. Ας σκεφτούμε για παράδειγμα τι συμβαίνει με την ποσόστωση στη γυναικεία συμμετοχής στα όργανα λήψης αποφάσεων. Μετά από πολλά χρόνια εφαρμογής, τα ποσοστά συμμετοχής δυστυχώς δεν αυξήθηκαν.

Μίνα Καούνη

Ιδρύτρια και Chairwoman of the Management Committee της δικηγορικής εταιρίας «Mina Kaouni and associates law firm» που συμπεριλαμβάνεται στις πιο επιδραστικές εταιρίες στην Ελλάδα (Δεκέμβριος 2024), Άριστη γνώστις τόσο του εθνικού όσο και του Ευρωπαϊκού Δικαίου με πολυάριθμες προσφυγές στο ΕΔΔΑ, έχει παραστεί στην διάρκεια των 39 ετών μάχιμης δικηγορίας, σε σημαντικές ποινικές υποθέσεις ως συνήγορος υπεράσπισης, αλλά και υπεράσπισης της κατηγορίας 

Η 8η Μαρτίου δεν αποτελεί ημέρα γιορτής για τις γυναίκες. Η ημέρα αυτή έχει άρρητα αναγορευθεί σε Διεθνή ημέρα Πατροναρίσματος των Γυναικών. Αντίθετα με τις ρίζες της ημέρας σε επαναστατική και αντικαπιταλιστική σκέψη, η 8η Μάρτη, τις τελευταίες δεκαετίες, είναι μία ημέρα που ο κόσμος πατρονάρει εντόνως τις γυναίκες δίνοντάς τους λουλουδάκια ή κάρτες, δηλαδή είναι η μέρα που οι άνδρες επιλέγουν το είδος της γυναίκας που βολεύει τους ίδιους και μας το πλασάρουν ως πρότυπο. Η γυναίκα, όπως την παρουσιάζουν, εξισώνεται με τη σύζυγο, τη μητέρα, τη γιαγιά, γιατί δεν υπάρχει ως αυτόνομο υποκείμενο, αλλά μόνο σε σχέση με όσα προσφέρει στους άλλους .

Η πλέον άνευρη, πλήρως απολιτίκ αυτή «γιορτή» επικεντρώνεται στη στερεοτυπική νόρμα και γιορτάζει την πατριαρχικά χτισμένη εικόνα της γυναίκας. Η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας, όμως, δεν είναι μια απλή γιορτή, είναι μια υπενθύμιση του αγώνα για ισότητα, δικαιώματα και ασφάλεια. Είναι η ημέρα που τιμούμε τις γυναίκες που άνοιξαν δρόμους, αναγνωρίζουμε τα εμπόδια που εξακολουθούν να υπάρχουν και ανανεώνουμε τη δέσμευσή μας να συνεχίσουμε να διεκδικούμε ένα καλύτερο αύριο για όλες.

Σε προσωπικό επίπεδο, ήδη από την προεφηβεία και την εφηβεία, θαύμαζα και με επηρέασαν σημαντικά τρεις γυναίκες: η Ρόζα Λούξεμπουργκ, η Μαρί Κιουρί και η Σιμόν ντε Μποβουάρ. Σήμερα, θαυμάζω τις γυναίκες που δεν φοβούνται να υψώσουν τη φωνή τους. Τις αγωνίστριες των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που βάζουν το συλλογικό καλό πάνω από το προσωπικό κόστος. Αυτές που σπάνε τις αλυσίδες της σιωπής, της εκμετάλλευσης και της ανισοτιμίας.

Δεν μου λέει τίποτα το γεγονός ότι μία γυναίκα είναι επιτυχημένη στον τομέα της. Το γεγονός πως μερικές γυναίκες πετυχαίνουν λίγο πολύ σε κάποιον τομέα, δεν σημαίνει πως υπάρχει ισότητα ευκαιριών. Γι’ αυτό και η ανισότητα δεν μπορεί να ξεπεραστεί ατομικά όσο ξεχωριστή κι αν είσαι, αλλά μόνο συλλογικά. Η ύψιστη υποχρέωση των επιτυχημένων γυναικών είναι να στέλνουν το ασανσέρ κάτω και να δίνουν στις φωνές των καταπιεσμένων τον χώρο που τους αναλογεί, απλώνοντας το χέρι να βοηθήσουν τις αδελφές τους. Κι αν δεν το κάνουν, σε τίποτα δεν συνεισέφερε η πορεία τους στην κοινωνία, είναι μηδενικής αξίας για τους άλλους.

Γιατί ο σεξισμός δεν λήγει, αν τα κατάφερες εσύ, αντιθέτως συνεχίζεις να ζεις σε μία κοινωνία η οποία, επί αιώνες, απέκλεισε τις γυναίκες από τις κυβερνητικές πολιτικές, την ιατρική έρευνα, την τεχνολογία, τους εργασιακούς χώρους, τον αστικό σχεδιασμό, τα μέσα ενημέρωσης και τέλος από την ίδια την Ιστορία και ο αποκλεισμός συνεχίζεται και σήμερα.

Καμία αλλαγή δεν έρχεται χωρίς δράση. Οι γυναίκες πρέπει να είμαστε ενεργές, να απαιτούμε ίσες ευκαιρίες, να διεκδικούμε ένα περιβάλλον χωρίς διακρίσεις και βία. Η ενότητα είναι το ισχυρότερο μας όπλο. Μαζί μπορούμε να στηρίξουμε η μία την άλλη, να καταρρίψουμε στερεότυπα και να διαμορφώσουμε μια κοινωνία όπου ο σεβασμός και η ισότητα δεν θα είναι ζητούμενα, αλλά δεδομένα.

Ας μην εφησυχάζουμε. Ας είμαστε αλληλέγγυες. Ας απαιτήσουμε αλλαγές. Η φωνή κάθε γυναίκας έχει αξία, και μόνο όταν ενωθούμε θα καταφέρουμε να φτιάξουμε έναν κόσμο, όπου δεν θα χρειάζεται να αγωνιζόμαστε για όσα θα έπρεπε να είναι αυτονόητα.

Για το θέμα της έμφυλης βίας με αποκορύφωμα την έκρηξη των γυναικοκτονιών μπορούν να γραφτούν τόμοι νομικής και κοινωνικής ανάλυσης. Στο περιορισμένο αυτό πλαίσιο, ας ξεκινήσω με τη πιο θλιβερή όσο κι αληθινή για τις γυναίκες διαπίστωση. Ο νόμος είναι ο εχθρός στα θύματα ενδοοικογενειακής βίας, βιασμών και, στην απώτατη μορφή της, των γυναικοκτονιών.

Η βία κατά των γυναικών είναι νόμιμη. Απλώς προσποιούμαστε ότι είναι αλλιώς τα πράγματα. Σε έναν κόσμο όπου οι άνδρες δράστες κακοποιούν τις γυναίκες χωρίς συνέπειες, και ακόμη και οι πιο ακραίες μορφές βίας κατά των γυναικών μένουν ατιμώρητες, δεν έχει σημασία τι λέει ο νόμος. Η βία κατά των γυναικών είναι ουσιαστικά νόμιμη και πολλοί άνδρες τη θεωρούν βασικό τους δικαίωμα. Δεν θέλουμε να πιστέψουμε τα θύματα, γιατί η επίρριψη ευθυνών δημιουργεί την ψευδαίσθηση ενός δίκαιου κόσμου. Αλλά ένας κόσμος όπου οι γυναίκες δεν βρίσκουν καμία προστασία από βίαιους άνδρες είναι ο κανόνας, όχι η εξαίρεση. Είναι η πατριαρχία που λειτουργεί ακριβώς όπως έχει σχεδιαστεί.

Ακόμα και στις σπάνιες περιπτώσεις που ένα δικαστήριο αναγνωρίζει την κακοποίηση που υπέστη μια γυναίκα, σχεδόν ποτέ δεν αφαιρείται η επιμέλεια των παιδιών από τον δράστη, εξαιτίας ενός οικογενειακού νόμου που εγκλωβίζει γυναίκες και παιδιά σε ένα κακοποιητικό περιβάλλον και ενός ποινικού κώδικα ανεπαρκέστατου κι εχθρικού προς τα θύματα. Τα παιδιά ρίχνονται στην αγκαλιά βίαιων ανδρών, που τα βλέπουν μόνο ως ιδιοκτησία — ως έναν τρόπο να ελέγχουν τις μητέρες τους. Και εμείς προσποιούμαστε ότι αυτό δεν συμβαίνει, ενώ ο «πραγματικός» κίνδυνος υποτίθεται πως είναι οι γυναίκες που ζητούν διατροφή ή μια ανύπαρκτη προκατάληψη των δικαστηρίων κατά των ανδρών.

Δεν πρέπει, λοιπόν, να μας εκπλήσσει το γεγονός ότι οι άνδρες που κακοποιούν τις συντρόφους τους πολύ σπάνια εκτίουν πραγματική ποινή φυλάκισης, εκτός αν πάρει δημοσιότητα το θέμα και ξεσηκωθούν οι γυναικείες οργανώσεις. Συλλογικά, έχουμε αποφασίσει ότι είναι προτιμότερο να ρισκάρουμε τον θάνατο και τη συνεχή κακοποίηση αμέτρητων γυναικών, παρά να περιορίσουμε έστω και ελάχιστα τη συμπεριφορά των κακοποιητικών ανδρών.

Συνεχίζουμε να αντιμετωπίζουμε την κακοποίηση γυναικών και παιδιών ως κάτι μικρό και ασήμαντο, γιατί έτσι ακριβώς βλέπουμε τις γυναίκες και τα παιδιά: μικρούς, ασήμαντους, ιδιοκτησία των ανδρών. Καλύτερα να θέσουμε σε κίνδυνο αυτές τις υπάρξεις που «δεν έχουν σημασία», παρά να περιορίσουμε το δικαίωμα ενός άνδρα να έχει πρόσβαση και να παρενοχλεί την ανθρώπινη ιδιοκτησία του. Η κακοποίηση των γυναικών είναι παράνομη μόνο με την πιο τεχνική έννοια. Τα εκατομμύρια των ανδρών που τη διαπράττουν ατιμώρητα — οι περισσότεροι από τους οποίους δεν τη θεωρούν καν κακοποίηση, αλλά κάτι που το θύμα τους «άξιζε» ή που έχουν το δικαίωμα να κάνουν — ξέρουν ότι η ανδρική βία είναι νόμιμη.

Τα στοιχεία για την ενδοοικογενειακή βία, τις γυναικοκτονίες, τη γυναικεία φτώχεια και ανεργία που μαστίζει τις γυναίκες, την ανισότητα στην αγορά εργασίας (η Παγκόσμια Έκθεση για το χάσμα των Φύλων, που δημοσιεύτηκε από το Παγκόσμιο Οικονομικό φόρουμ, εκτιμά πώς θα χρειαστούν 258 χρόνια μέχρι να γεφυρωθεί το χάσμα στους μισθούς μεταξύ των δύο φύλων), ο ρόλος τους ως εκ των πραγμάτων φροντιστριών, η αποσάθρωση του κράτους πρόνοιας που οδηγεί τις γυναίκες να επωμιστούν αυτούς τους ρόλους εις βάρος της επαγγελματικής τους και προσωπικής τους ζωής, οδηγούν σε ένα και μόνο συμπέρασμα: Το γυναικείο ζήτημα είναι βαθιά πολιτικό και συνδέεται άρρηκτα με τον πυρήνα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Το φαινόμενο της έμφυλης βίας, είναι, επίσης πολιτικό και κλιμακώνεται παγκοσμίως. Ο νόμος είναι το κατεξοχήν προϊόν της πολιτικής. Δεν εκφράζει κάποιον υποτιθέμενο ανιστορικό ορθό λόγο, αλλά συγκεκριμένα κάθε φορά συμφέροντα, συσχετισμούς και συμβιβασμούς. Το δίκαιο από τη γένεσή του μέχρι σήμερα ουδέποτε υπήρξε ουδέτερο, άφυλο κι αταξικό. Χρέος ημών των νομικών, να συμβάλουμε για ένα πλέγμα διατάξεων αποτελεσματικών για την προστασία των γυναικών και θηλυκοτήτων και για ένα δικαιικό σύστημα, που δεν απο-ανθρωποποιεί τις γυναίκες. Μιλάμε για καθολική αλλαγή του δικαιικου συγκειμένου και της γλώσσας του κι ακόμα η λέξη και μόνο γυναικοκτονία προκαλεί μίση και πάθη σε πολλούς.

Οι ώρες είναι πολύ κρίσιμες για εμάς, δεν είναι η ώρα να μιλάμε με μισόλογα. Να μην συνηθίσουμε τη φρίκη της καταμέτρησης. Ας πούμε με τόλμη και παρρησία αυτό που βλέπουμε μπροστά μας. Ας καταγγείλουμε ως πλαστή και πεποιημένη τη θεώρηση του δικαίου ως ουδέτερου, αντικειμενικού, αταξικού και gender neutral. Ας μιλήσουμε για την επείγουσα ανάγκη αλλαγής του κλασικού ποινικού δικαίου και άλλων κωδίκων και την ανάγκη να τεθούν αυστηρά όρια στην επιθετική υπεράσπιση των θυτών και τον ανεμπόδιστο γλωσσικό σεξισμό εντός των δικαστικών αιθουσών, που οδηγούν στη δευτερογενή θυματοποίηση των θυμάτων ή στη σπίλωση της μνήμης τους.

Οι κοινωνικές σχέσεις θα συνεχίσουν όσον αφορά τον ορατό ιστορικό ορίζοντα να είναι διάστικτες από ανισότητα και βία. Δεχόμαστε σε όλους τους τομείς μια γενικευμένη υπερσυντηρητική ιδεολογικοπολιτική αντεπίθεση. Η Alt Right και ο μεταφασισμός αυξάνουν διεθνώς τον ρόλο τους, γιατί αναλαμβάνουν το πιο βρώμικο μέρος της δουλειάς. Δεν απαιτούμε ένα κράτος αυστηρό και μια δικαιοσύνη παρωχημένη. Απαιτούμε ένα κράτος δικαίου με ίσα δικαιώματα, με κοινωνική αλληλεγγύη, ισότιμο και αντάξιο των τόσων αγώνων. Κι αυτό σημαίνει συνεχή κι επίμονη επαγρύπνηση.

Δεν είναι ποτέ νωρίς ούτε και αργά για τις σωστές και για τους σωστούς λόγους νομοθετικές δράσεις και κοινωνικές αλλαγές, αντίθετα (για να παραφράσω τον Χέγκελ) εάν η επιστήμη έρχεται απλώς να χρωματίζει το γκρίζο πάνω στο γκρίζο, να αφήνει το γκρίζο χρώμα των κανόνων της πάνω σε ένα έτσι και αλλιώς κοινωνικό γκρίζο φόντο, τότε οι μορφές ζωής έχουν γεράσει. Θα τους αφήσουμε;

Ελευθερία Θανούλη

Καθηγήτρια Θεωρίας Κινηματογράφου στο ΑΠΘ και συγγραφέας του βιβλίου Ιστορία και Κινηματογράφος: Εξιστορώντας στην οθόνη (εκδ. Πεδίο)

Θα ήταν ευχής έργο οι άνθρωποι να καταφέρουν να συνυπάρξουν και να ρυθμίσουν τις σχέσεις τους, χωρίς το φύλο να μετατρέπεται σε πεδίο μάχης είτε για τη μία, είτε για την άλλη πλευρά. Για να συμβεί αυτό, θα πρέπει να αντιληφθούμε το βάθος και το εύρος της ανισότητας ανάμεσα στους άντρες και τις γυναίκες και να επαναδιαπραγματευθούμε τους όρους επικοινωνίας και αλληλεπίδρασης τόσο σε διαπροσωπικό, όσο και θεσμικό επίπεδο.

Θαυμάζω δυο πολύ σημαντικές ηθοποιούς, τη Μέριλ Στριπ και τη Μισέλ Πφάιφερ. Δεν είναι μόνο το ταλέντο και η επιτυχία που τις διακρίνει· είναι μια ισορροπία και πληρότητα στην προσωπικότητά τους που με εντυπωσίαζε από τα εφηβικά μου χρόνια. Τόσες δεκαετίες αργότερα παραμένουν για μένα πρότυπα ομορφιάς, ευφυΐας και χάρης. Θαυμάζω, βέβαια, και πολλές ανώνυμες γυναίκες που καταφέρνουν να συνδυάζουν πολλαπλούς ρόλους με επιτυχία, αξιοπρέπεια και θάρρος.

Ως προς την ενεργητικότητα είμαι αισιόδοξη, γιατί διαπιστώνω ότι οι γυναίκες όλων των ηλικιών σήμερα εκδηλώνουν δυναμισμό και αυτοπεποίθηση απέναντι στις σύγχρονες προκλήσεις. Αντιθέτως, ως προς την αλληλεγγύη και την ενότητα τα πράγματα είναι διαφορετικά. Η εμπειρία μου έδειξε ότι οι περισσότερες γυναίκες δεν στηρίζουν πραγματικά η μία την άλλη, αν και σίγουρα υπάρχουν εξαιρέσεις. Ειδικά στον επαγγελματικό χώρο, οι γυναίκες τείνουν να ανταγωνίζονται περισσότερο τις άλλες γυναίκες, παρά τους άντρες. Μπορεί να φαίνεται παράδοξο, αλλά ο μισογυνισμός δεν είναι μόνο γένους αρσενικού.

Η έμφυλη βία υπήρχε ανέκαθεν, αλλά έχει πάψει να γίνεται πλέον κοινωνικά αποδεκτή, ενώ παρέχεται μεγαλύτερη προστασία στα θύματά της. Ωστόσο, έχουμε πολύ δρόμο να διανύσουμε ακόμη. Σε προσωπικό επίπεδο, πρέπει τα σημάδια της κακοποιητικής συμπεριφοράς να ανιχνεύονται έγκαιρα και να μπαίνουν όρια όσο είναι ακόμη νωρίς. Σε πιο συλλογικό επίπεδο, πρέπει το οικογενειακό περιβάλλον, ο κοινωνικός περίγυρος και η Πολιτεία να καταπολεμήσουν τον φόβο και την ανασφάλεια που επωάζουν την έμφυλη βία, η οποία περνά από διάφορα προκαταρκτικά στάδια πριν φτάσει στο έσχατο της γυναικοκτονίας. Εκεί, πρέπει να εστιάσουμε για να προλάβουμε το κακό.

Μαριάννα Ράντου

Performer, Δημιουργός της mixed media θεατρικής performanceς «The Land of Wanting More» – μία έρευνα πάνω στην απενοχοποίηση της γυναικείας σεξουαλικότητας

Για μένα, η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας δεν είναι απλώς μια επίσημη ημερομηνία – είναι μια πρόσκληση για ανοιχτή και αδιάκοπη μάχη για σεβασμό, αξιοπρέπεια, δικαιώματα και αλληλεγγύη. Είναι μια υπενθύμιση ότι κάθε μέρα πρέπει να διασφαλίζουμε ότι η φωνή μας ακούγεται και ότι δεν θα επιτρέψουμε σε κανέναν να μας μειώσει.

Θαυμάζω τις γυναίκες δημιουργούς της Ελλάδας, οι οποίες, παρά τις δυσκολίες, συνεχίζουν να παράγουν τέχνη που προκαλεί, εμπνέει και αφυπνίζει. Σε μια κοινωνία όπου οι ευκαιρίες συχνά περιορίζονται από στερεότυπα και προκαταλήψεις, όπου υπάρχει έκδηλη η έλλειψη χρηματοδότησης και η υποεκπροσώπηση των γυναικών σε καίριες θέσεις, εκείνες παλεύουν και ανοίγουν νέους δρόμους.

Δεν μπορούμε να περιμένουμε από κανέναν να μας σώσει. Αν δεν στηρίξουμε η μία την άλλη, δεν θα το κάνει κανείς. Η ενότητα δεν σημαίνει ότι είμαστε όλες ίδιες – σημαίνει ότι καταλαβαίνουμε πόσο αλληλένδετες είναι οι ζωές μας. Σημαίνει να μιλάμε όταν βλέπουμε αδικία, να μη μένουμε σιωπηλές για να μη φαινόμαστε «υπερβολικές», να μη φοβόμαστε να πούμε όχι. Και να μη φοβόμαστε να πούμε ναι στον εαυτό μας.

Τα συνεχόμενα περιστατικά στη χώρα, όπως τα καθημερινά περιστατικά ενδοοικογενειακής βίας και η απαράδεκτη επίθεση στη Βουλή όπου ένας βουλευτής της ΝΔ απευθύνθηκε στη Ζωή Κωνσταντοπούλου με τα λόγια «κάνε κανένα παιδί», αποτελούν μια σαφή υπενθύμιση της υφιστάμενης έμφυλης βίας και της υποβάθμισης της γυναικείας αξίας που συνεχίζονται στην κοινωνία μας ανεξέλεγκτα.

Η πρόοδος στην Ελλάδα για την ισότητα των φύλων είναι αργή και ανεπαρκής. Οι διακρίσεις παραμένουν, η έμφυλη βία συνεχίζει να αφαιρεί ζωές και οι γυναίκες εξακολουθούν να δίνουν καθημερινές μάχες για τα αυτονόητα – από την ίση αμοιβή μέχρι το δικαίωμα να κυκλοφορούν χωρίς φόβο. Βλέπουμε τις αλλαγές να έρχονται αργά, με μικρά και συχνά διστακτικά βήματα, λες και η κοινωνία μας ζυγίζει ακόμα αν η γυναικεία ελευθερία είναι διαπραγματεύσιμη.

Δεν αρκεί η πρόοδος σε θεωρητικό επίπεδο. Χρειάζονται ριζικές μεταρρυθμίσεις, πραγματική εφαρμογή των νόμων, υποστήριξη των επιζωσών έμφυλης βίας και αλλαγή στη νοοτροπία. Πρέπει να απαιτήσουμε ένα σύστημα που δεν μας αντιμετωπίζει ως υποσημείωση, αλλά ως ισότιμες, ελεύθερες και αυθύπαρκτες υπάρξεις.

Λένα Μηνά

Ενδυματολόγος στο θέατρο και στην τηλεόραση 

Το μήνυμα για την 8η του Μάρτη για μένα, είναι ένα. Ενότητα, αλληλεγγύη, αποδοχή και αγάπη, πολύ αγάπη.

Αγαπώ τις γυναίκες κι ένα μεγάλο μέρος της δουλειάς μου είναι το να τις φροντίζω. Εκείνες, όμως, οι γυναίκες που θαυμάζω περισσότερο είναι η μαμά μου και οι καλύτερες μου φίλες. Είναι γυναίκες πρότυπα για μένα. Ευαίσθητες και δυναμικές, μαμάδες και καριερίστες, ό,τι κι αν κάνουν είναι απλά υπέροχες.

Είναι τεράστια ανάγκη να είμαστε ενεργές κι ενωμένες, αλλά δεν το χουμε καταφέρει ακόμη. Σε ένα μεγάλο βαθμό κάνουμε κάποια βήματα, αλλά η αλληλεγγύη ακόμη έχει πολύ δρόμο για να κατακτηθεί ακόμη παραπάνω. Δεν ξέρω αν είναι έκρηξη της έμφυλης βίας και της πιο ακραίας μορφής της – τις γυναικοκτονίες – επικοινωνείτε σήμερα τόσο ανοιχτά και για αυτό μας φαίνεται τόσο «μεγάλη» σε αντίθεση με παλιότερα.

Δυστυχώς, μεγαλώσαμε σ έναν κόσμο που για πολλά χρόνια η νοοτροπία περιοριζόταν στο «να κοιτάς τη δουλειά σου». Αυτό πρέπει να αλλάξουμε. Πρέπει ο «δίπλα» να μας αφορά σε όλα τα επίπεδα και να έχουμε την ενσυναίσθηση να είμαστε εκεί για όποιον το χρειαστεί. Φυσικά, βέβαια, πέρα από τις αλλαγές στο επίπεδο της κουλτούρας και της νοοτροπίας, οφείλει να ακολουθήσει και η Πολιτεία, δηλαδή σε πρακτικό επίπεδο να αλλάξει τελείως το νομικό πλαίσιο ως προς την έμφυλη βία και τον τρόπο που αντιμετωπίζεται και, κυρίως, το νομικό πλαίσιο και ποινές που αφορούν στις γυναικοκτονίες.

Η Ελλάδα είναι μια χώρα που δε φημίζεται για την πρωτοπορία της, οπότε και σε αυτόν τον τομέα είμαστε αρκετά πίσω – και μάλιστα σε πολλά επίπεδα. Για παράδειγμα, έως και σήμερα δεν έχουμε ίσα δικαιώματα σαν εργαζόμενες – και σε αυτό θέλω να φέρω ένα παράδειγμα από τη δική μου δουλειά. Στο επάγγελμα μας εργαζόμαστε πολλές ώρες, είναι πολύ απλό και φυσικό το να υπάρχουν άντρες που είναι παντρεμένοι κι έχουν με παιδιά, όμως δεν ισχύει το ίδιο για τις γυναίκες. Τα παιδιά κ η οικογένεια αποτελούν «πρόβλημα» γι’ αυτό και είναι κάτι που δε συναντάμε συχνά. Ακριβώς επειδή, θεωρείται ως αυτονόητο το ότι μια γυναίκα είναι πώς είναι δυνατόν να μεγαλώσει και να φροντίσει μια οικογένεια με έναν άντρα απών; Το ίδιο, φυσικά, δεν ισχύει για τους άντρες ή τουλάχιστον, οι περιπτώσεις στις οποίες συμβαίνει είναι σπάνιες.

Δυστυχώς, πολύ δυστυχώς, είναι χιλιάδες οι ρόλοι που πρέπει να φέρει εις πέρας μια γυναίκα και, επίσης, δυστυχώς μας έχουν γαλουχήσει πως πρέπει να τα συνδυάζουμε όλα και ταυτόχρονα να είμαστε και καλές. Αυτό δυσκολεύει ακόμη πιο πολύ τα πράγματα. Γι’ αυτό και πιστεύω πως πρέπει να συνεχίσουμε να προσπαθούμε να αλλάξουμε τον μικρόκοσμο μας, για αρχή. Και σιγά σιγά, η μικρή εικόνα μπορεί να μεγαλώσει. Με μια ευχή για όλες  μας, να προσέχουμε παραπάνω τους εαυτούς μας. Θα ήταν κι αυτό μια τεράστια αλλαγή.

Tης αρέσουν πολύ τα συννεφάκια, οι ήλιοι, η θάλασσα και τα πολύχρωμα πραγματάκια. Η ζωή της είναι μια παιδική χαρά και αυτό φαίνεται και από τα σχέδια της. Φτιάχνει τα πιο χειροποίητα ημερολόγια που δεν μοιάζουν με κανένα άλλο, καταφέρνοντας να δίνει χρώμα στις ζωές μας, αλλά και να ενθαρρύνει τη δική μας δημιουργικότητα προσφέροντάς μας μια μικρή – πολύτιμη απόδραση από τη ρουτίνα της καθημερινότητας.

Η Γεωργία, γνωστή και ως Gingery Belle, μετέτρεψε την αγάπη της για την τέχνη, τη ζωγραφική και οτιδήποτε χειροποίητο σε δημιουργία, φτιάχνοντας πρωτότυπα ημερολόγια για όσους προτιμούν ακόμα το χαρτί από την οθόνη των smartphones.

Συνέντευξη: Ασημίνα Τούνα

Το χειροποίητο κόσμημα, ρούχο ή αντικείμενο έχει πάντα κάτι το προσωπικό. Πέρα από το ταλέντο και την δεξιοτεχνία του δημιουργού, κουβαλά την προσωπική του αισθητική, την προσωπική του ματιά. Αγοράζοντας χειροποίητα αντικείμενα, οικειοποιείσαι τα προσωπικά χαρακτηριστικά του, που γίνονται – με έναν έμμεσο τρόπο – δικά σου. Αυτομάτως, «ενώνεσαι» μαζί του, ακόμη κι αν δεν τον συναντήσεις ποτέ. Επιλέγοντάς τον, τιμάς τον χρόνο του, την προσπάθειά του, την αφοσίωσή του.

Μπορείς να τον φανταστείς στο μικρό του εργαστήριο ή στο μεγάλο του σαλόνι, στο υπόγειο ή στο μπαλκόνι του, να δουλεύει με προσήλωση επάνω σε ένα πολύτιμο αντικείμενο που – παρότι εκείνη τη δεδομένη στιγμή δεν το ξέρει κανείς από τους δυο σας – έχει τελικό προορισμό το συρτάρι σου. Μπορείς να σκεφτείς κάτι πιο μοναδικό και tailor-made από αυτό;

Η Γεωργία – το πρόσωπο πίσω από την Gingery Belle – κατάγεται από τη Θεσσαλονίκη, αποφοίτησε από το Τμήμα Νηπιαγωγών και εργάζεται ως αναπληρώτρια εκπαιδευτικός στην επαρχία. Μετακινείται διαρκώς, όχι μόνο εξαιτίας της δουλειάς της, αλλά ως πνεύμα ανήσυχο και δημιουργικό. Από μικρή ηλικία ζωγράφιζε, έφτιαχνε κατασκευές και διάφορες χειροποίητες δημιουργίες, ενώ ασχολήθηκε και με το scrapbooking. Στα τετράδια της σχολής της υπήρχαν πάντοτε σχέδια, ενώ ακόμη και μια απλή λίστα αγορών συνοδευόταν απαραιτήτως από κάτι «αρτίστικ».

Γνώρισα τη δουλειά της μέσα από τον λογαριασμό της στο instagram, ψάχνοντας ένα ξεχωριστό δώρο για την αδερφή μου. Αγαπώ κάθε τι χειροποίητο, ειδικά εάν είναι φτιαγμένο με αγάπη, μεράκι και καλαισθησία και η Gingery Belle έχει όλα αυτά τα συστατικά – και ακόμη παραπάνω – που θα σε κάνουν να την λατρέψεις. Όχι μόνο για όσα δημιουργεί, αλλά για όσα πιστεύει, προσπαθεί και κυρίως για την αγάπη και το πάθος που βάζει σε κάθε έργο της. Παίρνοντας στα χέρια μου το απίστευτο ετήσιο ημερολόγιο που φτιάχνει – και καθόλου τυχαία γίνεται ανάρπαστο, ήξερα πως θέλω να μάθω περισσότερα για το κορίτσι που τα επιμελείται. Το λάτρεψα και με την πρώτη ευκαιρία δείχνω δεξιά και αριστερά τη δουλειά της – και εννοείται πως κανείς δεν μένει ασυγκίνητος.

Το ταξίδι των πρωτότυπων ημερολογίων ξεκινά από το σπίτι της Γεωργίας και φτάνει σε τόσους προορισμούς, όσοι και τα χέρια των παραληπτών τους. Χάρη στην υπέροχη σχεδίαση, τα χρώματα, το υλικό του χαρτιού και την όμορφη βιβλιοδεσία τους, η γραφή γίνεται πιο απολαυστική. Κι αν η γραφή είναι πολύ προσωπική υπόθεση, γιατί αποτυπώνει τις σκέψεις μας και τα όνειρά μας, το πού αποτυπώνονται οι σκέψεις μας και τα όνειρά μας είναι και μία υπόθεση καλαισθησίας!

Πώς, όμως, κατέληξε να αγαπήσει και τελικά, να ασχοληθεί με τις ψηφιακές τέχνες; Πώς έφτασε το όνομα Gingery Belle να γίνει το όνομα εκείνο που θα υπογράφει ως δημιουργός των πιο ξεχωριστών χειροποίητων ημερολογίων, εκείνων που σίγουρα έχει «πάρει το μάτι σου» κάπου στο instagram και αναμφίβολα και δεν μοιάζουν με κανένα άλλο; 

«Κατά τη διάρκεια της πανδημίας, είδα κάποια βίντεο με tutorials για ακουαρέλες και ενθουσιάστηκα με την ιδέα να το δοκιμάσω. Έτσι ξεκίνησα, ζωγραφίζοντας μικρά ποστεράκια που μου ζητούσαν οι φίλοι μου. Η δημιουργικότητά μου πήρε άλλη διάσταση, όταν παρατήρησα μια συνάδελφο στο σχολείο να σχεδιάζει ψηφιακά φύλλα εργασίας για τα παιδιά. Αυτό με ενέπνευσε να ασχοληθώ με την ψηφιακή τέχνη.

Αγόρασα ένα tablet και ένα ψηφιακό πρόγραμμα, και το πρώτο μου σχέδιο ήταν μια φιγούρα που μου έμοιαζε. Με τον καιρό, αυτή η φιγούρα εμπλουτίστηκε και εξελίχθηκε, μέχρι που κατέληξε να είναι το προσωπικό μου λογότυπο. Στη συνέχεια, ξεκίνησα να δημιουργώ ένα ημερολόγιο, αφήνοντας την ανυπομονησία μου να με καθοδηγήσει, χωρίς να μπω στη διαδικασία να αναζητήσω tutorials. Αυτός ο αυθορμητισμός και η ανάγκη να εξερευνώ νέες καλλιτεχνικές πτυχές είναι που με κρατούν πάντα ενθουσιασμένη με τον κόσμο της τέχνης.»

Γιατί Gingery Belle; Πώς προέκυψε αυτό το όνομα;

«Στην επιλογή του ονόματος με βοήθησε η κολλητή μου, η οποία με φωνάζει Belle, εμπνευσμένη από την ταινία της Disney «Η Πεντάμορφη και το Τέρας». Το όνομα αυτό συνδέεται με στοιχεία που αγαπώ ιδιαίτερα, καθώς και οι δυο μας είμαστε μεγάλοι θαυμαστές του κόσμου της Disney. Belle είναι, επίσης, το όνομα με το οποίο υπογράφω τα έργα μου. Το Gingery προστέθηκε για να δημιουργηθεί ο λογαριασμός στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και αναφέρεται στο χρώμα των μαλλιών μου.»

Βλέποντας τον λογαριασμό της στο instagam, θα διαπιστώσεις πως ξεχειλίζει δημιουργικότητα, καλαισθησία και χρώμα. Πολύ χρώμα. Αν ψάχνεις κάποιο δώρο που να κλέβει τις εντυπώσεις και όμοιό του δεν θα βρεις αλλού, τότε η Gingery Belle είναι για εσένα. Θα βρεις μια μεγάλη γκάμα προϊόντων, όπως journals, κεραμικά, tote bags, σελιδοδείκτες, αυτοκόλλητα, ποστεράκια, notebooks, αλλά και επιτραπέζια παιχνίδια, τα οποία και η Γεωργία σχεδιάζει μαζί με την κολλητή της.

«Θεωρώ ότι, αν μου δοθεί η ευκαιρία, μπορώ να δημιουργήσω σχεδόν οτιδήποτε! Κάποια στιγμή, διέθεσα και ορισμένες από τις φωτογραφίες που έχω τραβήξει, καθώς η φωτογραφία είναι ένα ακόμα χόμπι που αγαπώ. Αυτή την περίοδο, ασχολούμαι επίσης με τη χαρακτική, οπότε σύντομα η συλλογή μου θα εμπλουτιστεί και με χαρακτικά έργα.»

Με εξαίρεση τα επιτραπέζια παιχνίδια, όλα όσα δημιουργεί είναι εξ ολοκλήρου δικά της έργα. Πολλές φορές ζητά τη γνώμη των φίλων της για να πάρει διαφορετικές ιδέες ή να επιβεβαιώσει ότι βρίσκεται στη σωστή κατεύθυνση. Ωστόσο, το αποτέλεσμα της παραγωγικής διαδικασίας και της τέχνης της δεν προκύπτει αβίαστα και δίχως κόπο.

Μπορεί να θαυμάζουμε όσα υπέροχα φτιάχνει η ίδια, όμως, ο δρόμος αυτής της τέχνης είναι συχνά μοναχικός, απαιτεί χρόνο και πολλές ώρες εργασίας, κόστος, άγχος και οργάνωση. Βλέποντας τη δουλειά της – και πολύ περισσότερο, όταν πιάσεις στα χέρια σου όσα δημιουργεί, καταλαβαίνεις αμέσως την προσοχή της στην παραμικρή λεπτομέρεια, το πόσο μεράκι έχει βάλει.

«Η διαδικασία δημιουργίας είναι δύσκολη και ιδιαίτερα χρονοβόρα και δεν κρύβω ότι με στρεσάρει αρκετά. Κάθε χρόνο πρέπει να βρω 12 διαφορετικές θεματικές για το ημερολόγιο, οι οποίες πρέπει να συνδέονται παράλληλα και με μια συνολική αισθητική. Ο στόχος μου είναι κάθε νέο ημερολόγιο να είναι καλύτερο από το προηγούμενο, κάτι που κάνει την πρόκληση μεγαλύτερη, ειδικά αν δεν βρίσκομαι σε περίοδο έμπνευσης.»

«Η διαδικασία ξεκινά με σημειώσεις για τα θέματα που θέλω να ζωγραφίσω, τουλάχιστον για τους πρώτους μήνες. Από εκεί, ξεκινάει η δημιουργία των 180 σελίδων. Δοκιμάζω διαφορετικούς συνδυασμούς χρωμάτων, πλαισίων και σχεδίων, ενώ πάντα χρησιμοποιώ γραμματοσειρές που έχω δημιουργήσει η ίδια. Στη συνέχεια, σκέφτομαι και σχεδιάζω τις «δημιουργικές σελίδες» που θα περιλαμβάνει το journal, φροντίζοντας να είναι διαφορετικές κάθε χρόνο.

Παράλληλα, σχεδιάζω τα αυτοκόλλητα που δίνονται δώρο μαζί με το journal και δημιουργώ τα εξώφυλλα. Όταν ολοκληρωθούν όλοι οι μήνες, κάνω έναν λεπτομερή έλεγχο σε κάθε σελίδα. Πολλές φορές με βοηθούν και οι φίλοι μου σε αυτό. Έπειτα, στέλνω το υλικό σε έναν συνεργάτη μου, ο οποίος με βοηθάει με το μοντάζ πριν το αρχείο σταλεί για εκτύπωση.»

Και παρότι η διαδικασία απαιτεί – πραγματικά – πολλή δουλειά, η ικανοποίηση που νιώθει βλέποντας το τελικό αποτέλεσμα, την ανταμείβει κάθε φορά, όπως επισημαίνει. Και το γεγονός αυτό με κάνει να κατανοήσω ακόμη περισσότερο, πως η μοναδικότητα που αισθάνεται ο ιδιοκτήτης του χειροποίητου, προκύπτει και από ένα άλλο feel-good συναίσθημα.

Αγοράζοντας χειροποίητα αντικείμενα, υποστηρίζεις το πάθος κάποιου. Τα χρήματά σου δεν προσθέτουν μηδενικά στον ήδη παραφουσκωμένο λογαριασμό κάποιας εταιρίας-κολοσσού, αλλά ενθαρρύνουν έμπρακτα ένα μικρό ή μεγάλο ταλέντο να συνεχίσει να κάνει αυτό που αγαπάει. Διότι, οι χειροποίητες δημιουργίες είναι πάντα φτιαγμένες με αγάπη. Η αγάπη περνά στο DNA τους και έπειτα, καταλήγει σε σένα!

Τα χειροποίητα αντικείμενα δεν γεννιούνται μέσα σε αμφίβολες εργασιακές συνθήκες, όπως πολλά μαζικής κατανάλωσης αδερφάκια τους. Τα χειροποίητα είναι «από σπίτι» και τις περισσότερες φορές, μυρίζουν «χειροποίητο» από χιλιόμετρα. Δείχνουν πρωτότυπα, τραβούν τα βλέμματα, αποσπούν κολακευτικά σχόλια.

Συχνά, γίνονται αφορμή για να αφηγηθείς πώς τα απέκτησες ή για να πεις μια μικρή ιστορία για τον δημιουργό τους, αντί να παραθέσεις απλά το όνομα ενός mega brand με δεκάδες υποκαταστήματα σε όλη την Ελλάδα.

Φυσικά, δεν θα σταματήσουμε να ψωνίζουμε και από εκεί – και να θέλαμε, οι shopping παρορμήσεις μας δεν θα μας αφήσουν να το κάνουμε. Όμως, οι handmade αγορές είναι μια τελείως διαφορετική, εντελώς συνειδητή απόφαση. Αγοράζεις χειροποίητα κομμάτια, γιατί τα έψαξες, τα βρήκες, σε κέρδισαν και αποφάσισες πως θες να επενδύσεις τα χρήματά σου σε αυτά.

Αν το καλοσκεφτείς, περί επένδυσης πρόκειται, δεδομένου πως το χειροποίητο – παρότι ευαίσθητο – συνήθως έχει μεγαλύτερη διάρκεια ζωής αφού, πολύ απλά, το φροντίζεις περισσότερο. Εν αντιθέσει με το μαζικής παραγωγής αντικείμενο που αγόρασες με τα ψιλά από την τσέπη σου, το οποίο αν φθαρεί ή χαλάσει θα πάρει κατευθείαν τον δρόμο για τον κάδο των αχρήστων, το χειροποίητο θα το «πονέσεις» περισσότερο, ακριβώς επειδή ξέρεις πως δεν μπορείς εύκολα να το αντικαταστήσεις.

Κάθε χειροποίητος θησαυρός είναι μια μικρή «shopping νίκη», μια προσωπική σου ανακάλυψη. Δεν θα βρεις ένα πανομοιότυπο αντικείμενο σε πέντε καταστήματα του εμπορικού κέντρου ή στο επόμενο e-shop που θα τύχει να επισκεφθείς. Διαλέγω το πιο σπάνιο, διαλέγω αυτό που δεν αντικαθίσταται εύκολα, διαλέγω το μοναδικό. Σε μια εποχή που το επίθετο «μοναδικός» κολλάει – ακόμη και καταχρηστικά σε οτιδήποτε, δίπλα σε μια χειροποίητη δημιουργία, επιτέλους κυριολεκτεί.

Πότε ξεκίνησες; Είχες την στήριξη των γύρω σου ή ήταν ένα εγχείρημα που εσύ το πίστεψες και το έφερες εις πέρας;

Κατά τη διάρκεια της πανδημίας, για να παραμένω συνεχώς απασχολημένη, ασχολούμουν με πολλά πράγματα ταυτόχρονα. Ένα από αυτά ήταν η ζωγραφική, στην οποία αφιέρωνα ώρες ατελείωτες. Αποφάσισα να μοιράζομαι τις δημιουργίες μου στο Instagram, όπου οι φίλοι και γνωστοί μου έδειξαν τη στήριξή τους, τόσο με αγορές όσο και με παραγγελίες για σχέδια που ήθελαν να τους φτιάξω. Αυτή η ενθάρρυνση ήταν το πρώτο βήμα που με ώθησε να συνεχίσω.

Το 2020 ξεκίνησα να δημιουργώ το πρώτο μου ημερολόγιο, το οποίο αρχικά σχεδιάστηκε σε δύο μορφές: μηνιαίο και εβδομαδιαίο. Δεν φανταζόμουν τότε ότι θα έφτανα στο σημείο να το διαθέτω προς πώληση. Όμως, όταν άρχισαν να μου ζητούν αντίτυπα γνωστοί και φίλοι, αποφάσισα να το προχωρήσω. Ένας φίλος γραφίστας με βοήθησε σε ό,τι αφορούσε τη διαδικασία εκτύπωσης, και έτσι κατάφερα να εκδώσω τα πρώτα αντίτυπα. Ήταν μια εμπειρία που ξεκίνησε αυθόρμητα, αλλά εξελίχθηκε σε κάτι πιο οργανωμένο και δημιουργικό.

Αν έπρεπε να διαλέξεις μονάχα ένα προϊόν από όλα όσα φτιάχνεις, ποια διαδικασία είναι αυτή που σε συναρπάζει περισσότερο και απολαμβάνεις τη δημιουργία στο έπακρο;

Νομίζω πως θα μου ήταν δύσκολο να επιλέξω μόνο ένα αγαπημένο από όσα δημιουργώ. Αν έπρεπε να ξεχωρίσω, όμως, θα έβαζα πρώτα τα journals και τα κεραμικά. Όσον αφορά τη διαδικασία της δημιουργίας, θα επέλεγα την κεραμική. Με τον πηλό, έχεις τη δυνατότητα να δώσεις μορφή σε ό,τι φαντάζεσαι, ενώ το τελικό αποτέλεσμα είναι πάντα μια ευχάριστη έκπληξη.

Aπό πού αντλείς, συνήθως, έμπνευση;

Η έμπνευσή μου προέρχεται συνήθως από αγαπημένα μου πράγματα – και γι’ αυτό κάθε ημερολόγιο που δημιουργώ αποτελεί ένα κομμάτι του εαυτού μου. Είναι σαν να δίνω ένα μέρος της προσωπικότητάς μου σε κάθε έναν που το αποκτά. Για παράδειγμα, το ημερολόγιο του 2025 αντλεί έμπνευση από την καθημερινότητά μου στο μέρος όπου βρίσκομαι, καθώς και από τη θέα που απολαμβάνω εκεί. Πολλές φορές, κάποια θέματα είναι αφιερωμένα σε δικούς μου ανθρώπους.

Επίσης, πολλές από τις ζωγραφιές μου βασίζονται σε φωτογραφίες που έχω τραβήξει, καθώς και στις μικρές στιγμές που με εμπνέουν. Επιπλέον, δεν λείπει ποτέ τουλάχιστον ένας μήνας που να σχετίζεται με κάποιο animation ή ταινία που αγαπώ ή κάτι που αφορά την τέχνη. Αυτός ο τρόπος δημιουργίας καθιστά το κάθε ημερολόγιο μοναδικό και προσωπικό, προσφέροντας ένα ταξίδι τόσο σε εμένα, όσο και σε αυτούς που το χρησιμοποιούν.

Τι είναι αυτό που τα κάνει να ξεχωρίζουν από τα υπόλοιπα;

Αυτό που σίγουρα κάνει τα ημερολόγιά μου μοναδικά είναι, ότι δεν μπορείς να βρεις κάτι αντίστοιχο στην αγορά. Κάθε ένα περιλαμβάνει 12 διαφορετικά σχέδια, τα οποία προσδίδουν μια ξεχωριστή ταυτότητα σε κάθε μήνα.

Ακόμη και η επιλογή του χαρτιού έχει γίνει με ιδιαίτερη προσοχή, με έμφαση στην ποιότητα, ώστε να ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις τόσο της αισθητικής, όσο και της χρηστικότητας. Αυτό που πραγματικά τα καθιστά ξεχωριστά είναι ο προσωπικός χαρακτήρας που αποτυπώνεται σε κάθε τους λεπτομέρεια. Οι δημιουργικές σελίδες κάθε μήνα, τα μοναδικά σχέδια και τα εξώφυλλα, που ο καθένας μπορεί να επιλέξει ή να μου ζητήσει να φτιάξω κάτι αποκλειστικά για εκείνον, δίνουν μια μοναδική διάσταση στα ημερολόγια.

Τι θα ήθελες να νιώθει ο κόσμος όταν κρατάει στα χέρια του κάτι από όσα δημιουργείς;

Τα journals που δημιουργώ έχουν σχεδιαστεί με σκοπό να προσφέρουν χαρά και να ενθαρρύνουν τη δημιουργικότητα σε αυτούς που τα χρησιμοποιούν. Το ίδιο ισχύει και για το love journal που έχω φτιάξει, το οποίο στοχεύει στο να ενισχύσει την ποιότητα του χρόνου που περνούν τα ζευγάρια μαζί, δίνοντάς τους την ευκαιρία να θυμούνται όμορφες στιγμές που έχουν ζήσει.

Πολλοί άνθρωποι μπορεί να μην γνωρίζουν πώς να είναι δημιουργικοί ή να το παραμελούν λόγω της καθημερινότητας. Μέσω αυτών των ημερολογίων, προσπαθώ να τους βοηθήσω να ανακαλύψουν αυτή τη δημιουργικότητα και να την ενσωματώσουν στην καθημερινότητά τους. Στόχος μου είναι να τους προσφέρω ένα εργαλείο που θα τους κάνει να αισθάνονται δημιουργικοί και χαρούμενοι. Και αν μπορέσουν να ταυτιστούν και με τα σχέδιά μου, τότε το αποτέλεσμα είναι ακόμα πιο ιδιαίτερο και ικανοποιητικό.

Ποιο θα έλεγες πως είναι το best seller σου; 

Το best seller μου σίγουρα είναι το journal κάθε χρόνο, ειδικά κατά την περίοδο των γιορτών, όταν οι άνθρωποι αναζητούν κάτι μοναδικό και προσωπικό για να ξεκινήσουν τη νέα χρονιά. Αυτό είναι το προϊόν που συνήθως έχει την μεγαλύτερη ζήτηση. Όσον αφορά το υπόλοιπο διάστημα, θα έλεγα ότι τα κεραμικά και το επιτραπέζιο «Millennials» είναι επίσης πολύ αγαπητά και έχουν μια σταθερή απήχηση.

Με τα ημερολόγια σου μας βάζεις σε μία διαδικασία να οργανωθούμε και οι ίδιοι – με τον πιο δημιουργικό αν μη τι άλλο, τρόπο. Εσύ είσαι οργανωτική; Ενδεχομένως είναι ένα χαρακτηριστικό σου, που μέσω της δουλειάς σου «προτρέπεις» και τους υπόλοιπους να αναπτύξουν;

Θα έλεγα ότι ναι είμαι, αλλά ταυτόχρονα και ότι δεν είμαι οργανωτική. Παρατηρώ ότι μου αρέσει πολύ να βάζω τάξη σε κάποια πράγματα και να οργανώνω, αλλά πολλές φορές μπορεί να κάνω το αντίθετο – κάτι που είναι λίγο αντιφατικό. Μου αρέσουν οι λίστες, τα άλμπουμ, τα ωραία γράμματα στα τετράδια και τα πλάνα για εκδρομές και ταξίδια (που μέχρι και σε αυτά θα ζωγραφίσω κάτι), αλλά δεν μπορώ να πω ότι το διατηρώ πάντα σταθερά στην καθημερινότητά μου. Στην πραγματικότητα, πολλές φορές επικρατεί χάος στο κεφάλι μου, κι αυτό με κάνει να νιώθω ότι η οργάνωση είναι κάτι που επιδιώκω, αλλά δεν είναι πάντα εφικτό να τη διατηρήσω.

Θα ήθελα πολύ η δουλειά μου να αποτελεί μέσο προτροπής για τον υπόλοιπο κόσμο. Ελπίζω οι δημιουργίες μου να βοηθήσουν τους ανθρώπους να ανακαλύψουν τη δική τους δημιουργικότητα, να εκφράσουν τις σκέψεις και τα συναισθήματά τους, και να προσφέρουν μια μικρή απόδραση από τη ρουτίνα της καθημερινότητας. Αν καταφέρω να δώσω λίγη περισσότερη χαρά, θετική ενέργεια και έμπνευση στους άλλους μέσω της δουλειάς μου, τότε αυτό θα είναι η μεγαλύτερη επιβράβευση για μένα.

Γνωρίζουμε ότι τα social media συμβάλλουν σημαντικά στην προώθηση των προϊόντων και αποτελεί ένα χρήσιμο εργαλείο για τους δημιουργούς. Κατά την γνώμη σου, τι πιστεύεις ότι χρειάζεται πραγματικά για μια πετυχημένη διαφήμιση;

Ναι, πράγματι, τα social media έχουν αποκτήσει τεράστια επιρροή και καθορίζουν πολλά στην εποχή μας. Αν και δεν έχω μεγάλη εμπειρία γύρω από τη διαφήμιση, πιστεύω ότι η αισθητική και το περιεχόμενο είναι τα πιο σημαντικά στοιχεία. Όταν το περιεχόμενο είναι αυθεντικό και η αισθητική προσεγμένη, συνδέεται καλύτερα με το κοινό. Η σωστή ισορροπία αυτών των δύο μπορεί να δημιουργήσει μια ισχυρή παρουσία, η οποία να τραβά την προσοχή και να δημιουργεί μια πιο ουσιαστική σχέση με το κοινό. Ενώ η διαφήμιση παίζει ρόλο, νομίζω ότι το προσωπικό στοιχείο και η συνέπεια είναι αυτά που τελικά κάνουν τη διαφορά.

Από την εμπειρία σου, θεωρείς πως ο κόσμος αντιλαμβάνεται πια την αξία που έχει η προσωπική δουλειά, ο κόπος και ο χρόνος που μπορεί να σπαταλήσει ένας δημιουργός; Δείχνει να προτιμά τα χειροποίητα προϊόντα;

Υπάρχει σίγουρα κόσμος που εκτιμάει πολύ το χειροποίητο και αναγνωρίζει την αξία του, όπως υπάρχουν και άλλοι που δεν διαθέτουν τα χρήματά τους για κάτι αυθεντικό και προτιμούν τα τυποποιημένα, πιο οικονομικά προϊόντα. Οι άνθρωποι που επιλέγουν να προμηθεύονται χειροποίητα αντικείμενα σίγουρα εκτιμούν τον κόπο, τον χρόνο και την προσωπική φροντίδα που απαιτείται για την ολοκλήρωση κάθε έργου. Αυτή η εκτίμηση τους φέρνει κοντά σε εμάς και γι’ αυτό οι ίδιοι συχνά μας ακολουθούν σε διάφορα pop-up markets και εκδηλώσεις στις οποίες συμμετέχουμε. Ενδεικτικό της εκτίμησης αυτής είναι και τα σχόλια που λαμβάνουμε, τα οποία μας ενθαρρύνουν να συνεχίσουμε με ακόμα μεγαλύτερο ενθουσιασμό τη δουλειά μας.

Τελικά, η μοναδικότητα των χειροποίητων προϊόντων μπορεί να αποδοθεί σε μια «δίκαιη τιμή» τόσο για τον πελάτη, όσο και για τον δημιουργό; Είναι κάτι για παράδειγμα, που σε δυσκολεύει το να ορίσεις κάποια τιμή στα προϊόντα σου;

Πολλές φορές, ο καθορισμός τιμής για τα χειροποίητα προϊόντα μου είναι μια δύσκολη διαδικασία – ιδίως για τα αντικείμενα που απαιτούν πολύ χρόνο και κόπο για να δημιουργηθούν. Προσπαθώ να βρω μια ισορροπία στην τιμή, έτσι ώστε να είναι δίκαιη τόσο για τον πελάτη, όσο και για εμένα ως δημιουργό. Ωστόσο, συχνά καταλήγω στο ότι ο δημιουργός δεν ανταμείβεται όσο θα έπρεπε, λαμβάνοντας υπόψη τον χρόνο και την προσπάθεια που επενδύει. Παρόλα αυτά, πάντα προσπαθώ να λαμβάνω υπόψη μου την οικονομική κατάσταση του κόσμου, ώστε τα προϊόντα να είναι προσιτά σε όσο το δυνατόν περισσότερους. Είναι αλήθεια, όμως, ότι το κάτι ιδιαίτερο και μοναδικό συνήθως έχει και μια μεγαλύτερη τιμή, αφού η μοναδικότητα και η χειροποίητη διαδικασία απαιτούν επιπλέον κόπο και πόρους.

Πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι για έναν νέο άνθρωπο στην Ελλάδα του σήμερα, να βιοποριστεί μονάχα από τις δημιουργίες του; Από τη στιγμή, μάλιστα, που λόγω της φύσης της εργασίας αυτής, είσαι εσύ που αναλαμβάνεις επιπλέον ρόλους καθόλη τη διάρκεια της παραγωγικής διαδικασίας, αλλά και μετά το πέρας αυτής; 

Δεν θεωρώ εύκολο τον βιοπορισμό μόνο από τις δημιουργίες. Αν και πιστεύω ότι είναι δυνατόν, καθώς πολλοί το καταφέρνουν, σίγουρα είναι δύσκολο να δημιουργείς συνεχώς και να έχεις νέες ιδέες, ενώ ταυτόχρονα αναλαμβάνεις και τη διαχείριση παραγγελιών και άλλων υποχρεώσεων.

Για εμένα, προς το παρόν, οι δημιουργίες είναι ένα side job, το οποίο μου προσφέρει μεγάλη χαρά, αλλά για να αφοσιωθώ πλήρως σε αυτό θα έπρεπε να αφήσω τη βασική μου δουλειά. Αυτή τη στιγμή, κάτι τέτοιο δεν είναι εφικτό, αλλά θα ήθελα πολύ στο μέλλον να εξελίξω τις δημιουργίες μου περισσότερο και ίσως κάποια στιγμή να μπορέσω να τις κάνω την κύρια επαγγελματική μου ασχολία.

Πώς αισθάνεσαι κάθε φορά που λαμβάνεις θετικά σχόλια και αντιδράσεις από τον κόσμο που σε προτιμά;

Τα σχόλια των ανθρώπων που προμηθεύονται τα έργα μου με γεμίζουν πάντα χαρά. Ανυπομονώ κάθε χρόνο να δουν τα journals και να μου πουν τις εντυπώσεις τους. Συχνά, πιάνω κουβέντα με τον κόσμο και πάντα αισθάνομαι απέραντη ευγνωμοσύνη για την υποστήριξή τους. Τα σχόλια τους είναι η μεγαλύτερη ανταμοιβή για μένα, καθώς και η σκέψη ότι κάθε άνθρωπος που αγοράζει κάτι από εμένα, παίρνει στην πραγματικότητα κι ένα κομμάτι μου μαζί του, το οποίο θα το έχει στο σπίτι του. Αυτό με γεμίζει ζεστασιά και ικανοποίηση. Η ιδέα ότι ένα κεραμικό ή μια φωτογραφία μου μπορεί να διακοσμεί το σπίτι κάποιου, μου προσφέρει αδιανόητη χαρά και με ενθαρρύνει να συνεχίσω να δημιουργώ.

Μπορείς να μας προτείνει τρεις νέους δημιουργούς που εσύ θαυμάζεις για όσα φτιάχνουν;

Η Little Miss Grumpy είναι σίγουρα μια από τις δημιουργούς που θαυμάζω και αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για εμένα. Είχα παρακολουθήσει τα tutorials της κατά τη διάρκεια της καραντίνας και θυμάμαι ότι της είχα δείξει το πρώτο έργο που είχα δημιουργήσει με ακουαρέλες.

Η Ιωάννα (Ino Jewellery) δημιουργεί πανέμορφα ασημένια κοσμήματα με ιδιαίτερα και μοναδικά σχέδια που πραγματικά ξεχωρίζουν. Εκτιμώ πολύ τη δουλειά της και την προσοχή στη λεπτομέρεια που δίνει σε κάθε κομμάτι.

Η Μαρίνα (mmalouz) είναι μια πραγματική καλλιτέχνης, και παρόλο που τα σχέδιά της δεν ακολουθούν τη δική μου φιλοσοφία, τα θαυμάζω βαθιά. Κάθε έργο της έχει μια ξεχωριστή ιστορία που το συνοδεύει, κάτι που κάνει τη δουλειά της ακόμα πιο ενδιαφέρουσα και μοναδική. Έχει πολύ ωραία prints, κεραμικά και ένδυση που αποπνέουν αληθινή δημιουργικότητα και προσωπικότητα.

Ποια είναι τα μελλοντικά σου σχέδια;

Τα μελλοντικά μου σχέδια περιλαμβάνουν τη δυνατότητα να διαθέτω τα προϊόντα μου πιο εύκολα και εκτός από τα pop-up markets. Έχω πολλές ιδέες που θα ήθελα να υλοποιήσω, όπως την επέκταση της συλλογής με νέα journals, αλλά και τη μεταφορά των σχεδίων μου σε άλλα αντικείμενα, διευρύνοντας έτσι τη γκάμα των προϊόντων μου. Επιπλέον, δεν σου κρύβω ότι θα μου άρεσε πολύ να αποκτήσω το δικό μου μικρό μαγαζάκι, έναν χώρο όπου θα μπορώ να εκθέτω και να προβάλλω τις δημιουργίες μου με τον τρόπο που τους αξίζει.

Βρες την Gingery Belle στα social media

Instagram

Facebook

TikTok

Βρες τα handmade επιτραπέζια παιχνίδια little.peachythings

littlepeachythings.com

Instagram